Cassy Blog

Ola!

Net terug van de 2de trekking, blij dat ik weer even in de bewoonde wereld ben en communicatie kan leggen met het thuisfront. Terwijl mijn hele lijf jeukt van de duizenden muggebeten tik ik hier even het verslagje:

Dag1

Vroeg vertrokken om 6u, wat last van verkoudheid (keelpijn en hoesten) maar toch zin om er weer tegenaan te gaan. Eerst volgt een lange holder-de-bolder busrit, waarbij de minibus geregeld tegen de bodem “plakt”, zou hij het halen?
Heerlijk omeletje gegeten tijdens een tussenstop in Mollepata, melkpoeder met wat heet water en suiker smaakt! Onze begeleider moet nog even naar de dokter, gisteren had hij erg veel last van hartkloppingen. En de trekking tour-operator wou hem niet laten vertrekken zonder checkup. Hij krijgt nog wat extra medicijnen mee waardoor hij sneller zuurstof opneemt…
Verder met het holder-de-bolder-busje. We stappen af omdat hij echt niet meer verder kan en stappen 40min tot de plek waar we middagmaal eten op 3500m hoogte.
In de namiddag doen we nog een tocht tot 3800m en staan verbaasd dat we al op de eindplek voor vandaag zijn aangekomen, we dachten dat het een tussenstop was. Aangekomen om 15u terwijl 17u voorzien was, Piece of Cake, we hebben een heel snel tempo aangehouden dus. We spelen nog wat Junglespeed, maar wanneer de zon ondergaat daalt de temperatuur erg snel. ´s nachts gaat het tot het vriespunt in ons tentje! Brrrrrrrrrr!

Dag2
Opstaan om 6u10, vertrek 7u30. Moeilijkste dag vandaag, heel de voormiddag klimmen tot 4600m waar je constant buiten adem bent. Uiteraard trek ik nog steeds de kopgroep hihihi. Over de “pas” de top bereikend om 10u00. Om de berggod (een Apu) te eren doen we er een ceremonie met coca-blaadjes en Inca-whiskey. Iedereen doet er een wens en ook vragen we goed weer op Machu Pichu binnen een aantal dagen. Na veel fotos beginnen we steil te dalen tot Huayracpampa waar we eten in een sto’en hutje met kaarslicht … romantisch … maar we zijn wel al moe.
Na het pikante eten merk ik na een siësta dat de kopgroep al is vertrokken. Rennend probeer ik hen in te halen wat ook lukt. Dalen is extra zwaar voor de gewrichten. Om 16u45 komen we aan in Challway, helemaal voldaan dat we deze moeilijke dag overwonnen hebben.

Dag3

We staan vroeg op maar zijn deze keer wel later weg dan gepland. Vandaag zou het niet meer zo zwaar zijn, maar de tocht begint over slipperige modder-paadjes. Springen van steen naar steen maakt het er niet echt gemakkelijk op. Vandaag is het voor mij wel een dag van kleine ergernissen:
* iemand die geen water wou delen
* gids die de weg niet goed weet of te laat zegt aan de kopgroep
* groep die niet wacht tot iedereen klaar is
* te veel stops onderweg
* etc …
Tempo ligt erg hoog, afwisselend dalen en stijgen. Vegetatie veranderd voortdurend. 30min voor het einde sla ik pijnlijk mijn rechtervoet om. Blijven stappen is het beste dan, af en toe wat pijnscheuten bij het schuin plaatsen van mijn voet … beetje op tanden bijten, kwaad op mezelf. Blij dat ik in dorpje Playa aankom, maar er zijn erg veel andere toeristen en vooral irritante Hollanders en Amerikanen. We eten er en kruipen vanachter in de laadbak op een nog-meer-holder-de-bolder camion. Aangekomen in “Santateresa” zien we hoe een stier wordt geslacht en gevild, de poten reeds verwijderd. Ik blijf geïnteresseerd kijken tot een Hollands kalf me vraagt of het beest al dood zou zijn …
We maken ons snel gereed om ons zwemgerief te nemen en naar de hot-springs (warmwaterbronnen) te rijden voor een deugddoend zwembad! Terug aangekomen in het kamp zijn er gigantisch veel toeristen bijgekomen. ‘s Avonds zitten we allemaal op een dakterras, alle toeristen bij elkaar op verschillende tafels, zeker 75 man. Als laatste groep krijgen we te eten, terwijl ik scheur van de honger en al het lekkers voor m’n neus zie passeren, de andere toeristen veel kabbaal makend. Ik krijg echt mijn klop en zeg geen woord meer. Ik verlang ernaar om thuis te zijn. Volgende dagen worden het afwisselend bustochten en weer een lange wandeling … is dit nog een trektocht … ik zou liever te voet de eindmeet halen tot Machu Pichu. Mijn pijnlijke voet laat me vlug beseffen dat ik beter niet dwarslig
Zelf zo snel mogelijk gaan slapen, iedereen kan op dit moment echt ontploffen voor mijn part, zit er even compleet door.

Dag4 (vandaag)

Amaai pijnlijk, ik sta vol muggebeten! Maar echt vol! Een tweetal van onze groep hebben tot 4u ‘s nachts rum zitten kappen en die zijn niet echt om aan te zien om 8u ‘s morgens! Ik ben blij met mijn extra slaap ( goeie oordopjes) en voel me goed om verder te gaan, mijn rechter nog steeds pijnlijk. Met busje gaan we naar Hidro Electrica, een dorpje rond een waterkrachtcentrale waar ook een spoorlijn loopt. 3u aan een stuk volgen we die spoorlijn, echt we worden er duizelig van, telkens stappen op de houten dwarsbalken van de spoorweg (hoe heten die nu weer, bilzen?). We kunnen echt geen dwarsbalk meer zien en die muggebeten beginnen echt te onsteken van het zweet en schuren in onze kledij. Dit is echt afzien …
Blij komen we aan in Aguas Clalientes waar ik nu ook zit te tikken. We laten ons een hamburger welgesmaken en de eerste douche in 5 dagen voelt hemels aan!!!

Voila nu zijn jullie weer op de hoogte Steeds meer mensen beginnen deze blog te lezen, wat deugd doet! Jullie mogen gerust commentaar achterlaten hoor

Vanavond gaan we nog iets gaan eten en morgenochtend om 4u reeds (!) gaan we met een busje naar Machu Pichu! Het hoogtepunt van onze reis! Hopelijk is het goed weer en kunnen we het grote nieuwe wereldwonder bij zonsopgang in al haar pracht en praal bewonderen en er een hele dag in rond-trekken. Er is namelijk heel veel te zien en te beklimmen.

Tot schrijfs!
Uw Peruviaantje