Inmiddels zijn we druk bezig om onze verhuis voor te bereiden, maar ook om (misschien) al een eerste grondlaag (primer) aan te brengen in onze living, nog voor onze verhuis zaken eraan komen dit weekend …

Ook had ik zondag nog wat belangrijke zaken af te ronden voor het werk. Was direct een test of ons Internet al goed werkte

Mijn bureau-tafeltje zal nog wel wat groter worden

Onlangs hebben we wel te maken gekregen met vandalisme. Een paar onverlaten hebben geprobeerd om in te breken, zijn op het plat dak geklommen en hebben daar een vliegraam stuk-getrokken. Onze tuin-kabel hebben ze afgeknipt en meegenomen Gelukkig viel de schade mee, maar plezant is wel anders.

Voor ons zijn het momenteel weer drukke tijden. De voorlopige oplevering zal binnenkort gebeuren, wat op zich al spannend is. Bovendien zijn er tal van zaken geregeld voor de afwerking die nog in goede banen moeten worden geleid. Onze agenda staat bijna elke avond weer goed vol En we moeten nog op zoek naar een mooie brievenbus!

De volgende post zal wellicht de grote intrek in onze nieuwe woning worden! We kijken er enorm naar uit!

Maar veel belangrijker, waarom we op de snelweg zaten, we hebben er namelijk een nieuw konijntje bij! Mien is haar naam!

Bij thuiskomst was de kennismaking tussen Mien en Milleke héél hartig, we hebben de uitdrukking “zo hitsig als een konijn” live ondervonden

Op dit moment is onze bouw zo ver gevorderd dat de plakwerken gedaan zijn, de chape ligt er ook reeds en elektriciteit, gas en water zijn aangesloten! . Daarvoor moesten we de nodige putten voorzien, waar ik bijna een boek over kan schrijven
Zien jullie het hoopje aarde niet op de vorige foto? Met vereende krachten hebben mijn vader en ik het volgende resultaat geboekt:

De week erop wist de controle ons te vertellen dat de bovenste en onderste nutsvoorziening 50cm onderbroken moesten worden. Dus konden we weer een namiddagje aan de slag om die stukken er tussenuit te zagen! Eind goed, al goed, de belangrijkste nutsvoorzieningen liggen er. Ook hangen onze radiatoren en tellers reeds tegen de muur, staat ons bad en douche er al en zijn de ontluchtingbuizen geplaatst. Onze zolder is ook helemaal geïsoleerd.

Deze week zou het vloeren moeten beginnen, waar wij erg naar uitkijken! Een zicht op onze besneeuwde tuin kan ik na deze vrieskou niet laten ontbreken. Hopelijk blijft dit een uniek zicht voor dit jaar

Goed op tijd vertrokken, genoten we van de mooie opening van de show. Een perfecte mix van vuur-, rook-, klank- en lichtspekstakel opende de show, een hele verbetering tegenover de edities van zo’n 5 jaar geleden! Dit jaar stonden grote namen op het programma: Toots Thielemans, OMD, Roxette, Sharon Den Adel (Within Tempation) en uiteraard John Miles.

Buiten OMD was het stuk-voor-stuk genieten! Ongelofelijk hoe Toots op zijn leeftijd prachtige melodiën uit zijn “eenvoudige” instrument kan toveren; hij kreeg – terecht – vele staande ovaties. Sharon Den Adel zette het sportpaleis bijna letterlijk in vuur – en vlam. John Miles bracht een pracht van een performance. Na zovele jaren nog steeds het alom gekende “Music Was My First Love” met zoveel gevoel en inzet ten berde brengen … je moet het maar doen.

OMD niet dan?
Neen echt niet! Als een spastisch figuur stond de leadzanger Andy McCluskey uitbundig te springen op een eigen ingetogen nummer – u wel bekend – “Joan Of Arc”.
Iedereen werd dan verzocht om recht te staan voor het “Enola Gay” – nummer, een nummer over het droppen van de atoombom “Little boy” op Hiroshima. Slingers en vuurwerk de lucht in schieten op de zin “this kiss you gave, it’s never ever gonna’ fade away” getuigt mijns inziens van wat enkel kan omschreven worden als “Brits – Amerikaanse platvloerse smaak”, “respectloos” met andere woorden. Ik ging snel weer gaan zitten
Een tweede min-puntje op onze avond was het publiek, telkens er een mooi klassiek intermezzo werd gespeeld, vond een bende marginale Westvlamingen het nodig om luidkeels te beginnen babbelen en te klagen over hoe spijtig het was dat er klassieke muziek werd gespeeld op The Night Of The Proms … *zucht*
Blijkbaar deelt de vod van een programma-boekje hun mening, want overal loop ik te zoeken welke prachtige klassieke stukken er nu gespeeld zijn geweest door Il Novecento. In het boekje zaten echter enkel de straffe verhalen van Carl Huybrechts …

Al bij al toch zeker een héél geslaagde avond, de sfeer zat er bij het publiek goed in, het geeft nog steeds een zalig gevoel om de “lichtjes” te zien van zo’n 15 000 toeschouwers!
En waarom eens niet gewoon met z’n allen “Zie ik de lichtjes van de Schelde …” zingen? Het begint op te vallen dat ik hoe langer hoe meer naar “Nostalgie” begin te luisteren zeker?