Cassy Blog

Inleiding:
Hieronder kan je het reisverslag lezen van mijn eerste verre reis: Egypte. Dit verslag werd gemaakt, meer dan een jaar later dan de reis zelf, waardoor het geheel een iets minder persoonlijk karakter heeft. Ik heb me voornamelijk moeten baseren op de foto’s uiteraard, maar ook op een uitstekend verslag gemaakt door onze begeleidster: een héél gedetailleerd document van alle plaatsen waar we zijn geweest.
Mijn foto’s kan je trouwens hier bezichtigen.

Dag 01 – 09/09/2005: [top]
Als eerste kom ik aan op de luchthaven, een beetje nerveus want de vertrekvergadering van deze reis had ik jammer genoeg niet meegemaakt. Niet wetende met wie ik allemaal ging vertrekken komen de eerste mensen toe. Het eerste contact is vrij goed en zonder problemen checken we in op Zaventem voor een eerste korte vlucht naar Amsterdam die uiteindelijk met een halfuurtje vertraging vertrekt.
Mijn eerste ervaring met een vliegtuig, en dat valt direct heel goed mee. Een halfuurtje later staan we alweer in een luchthaven, op weg naar het groter broertje van het vliegtuig waaruit we zonet zijn gekropen. Daar moeten we nog een hele poos wachten, ondertussen horen we dat de vlucht is overboekt! “Wie wil er naar Milan” … euhm don’t think so…
De vlucht naar Caïro valt heel goed mee, lekker eten en tof gezelschap. De eerste contacten worden gemaakt en de vertoonde films vallen ook goed mee. Van slapen komt er niet veel in huis … vlucht van 6 uur voor de boeg …

Dag 02 – 10/09/2005: [top]
Om 1u30 plaatselijke tijd komen we aan in Caïro. De Arabische letters op het gebouw van de luchthaven vallen ons direct op. Here we are!
We komen toe als filmsterren, in een grote halve boog roepen Egyptenaren om onze aandacht: “Taxi mister? very good taxi” Gelukkig komt iemand van het hotel ons halen, die ons ook kan leiden door de plaatselijke papier-molen. Visum aankopen, en met het paspoort laten controleren … het duurt een eeuwigheid. De bagage staat ons gelukkig wat verder op te wachten op de transportband. We verdelen ons in 2 groepjes en reiden met minibusjes naar het Hotel.
Wat een rit … blijkbaar kennen de Egyptenaren geen rijstroken (hoewel die er wel staan). De toeter blijkt essentiel te zijn in het verkeer. Overladen trucks, drukte op een rondpunt de verkeerde richting nemen, rijden door het rood is eventjes vertragen en dan toch maar doorrijden…
In het hotel aangekomen is iedereen plots érg wakker We verdelen de aanwezige kamers, hopen dat de gammele lift het houdt en tot onze verbazing hebben we zelfs airco op de kamer!
We mogen ons wat verfrissen of wat uitrusten tot 8u om te ontbijten. In het hotel wisselen we wat euro’s tegen egyptische ponden en maken ons klaar om naar het Egyptisch Museum te vertrekken. Kledij aandoen met lange mouwen is de boodschap, amai wat is het warm buiten!
Het museum zelf is énorm groot, we nemen eerst een gids die goed Engels kan, maar die eigenlijk niets nieuws vertelde. We worden telkens uitvoerig gecontroleerd met metaaldetectors en ook onze rugzakken worden gescreend op een transportband. In het museum vallen we wel van de ene verbazing in de andere. De oude lessen over de Egyptische oudheid worden weer opgerakeld, samen met hun aantrekkelijke misteries
Na de uitleg van de gids lopen we zelf nog wat rond om het museum te verkennen, waar we eigenlijk vooral het gedrag van de Egyptenaren gadeslaan.
‘s Middags eten we in een héél gezellig en rustig restaurantje. Die rust was welgekomen, na de ongelofelijke drukte op de straten! Aarzelend proberen we een aantal gerechten uit en nemen we vaak hetzelfde als de persoon naast ons Het smaakt héél goed en we doen weer krachten op voor de verdere activiteiten in de namiddag.
We nemen een ondergrondse tram/metro naar Koptisch Caïro en bezoeken de hangende kerk waar plaatselijke (erg knappe vrouwelijke) studenten ons héél enthousiast een volledige rondleiding gaven, we waren één en al oor Na dit bezoek gaan we nog naar een aantal kerken in een achterliggend steegje die architecturaal erg mooi waren, koepels en minaretten!
Na deze bezoeken, keren we terug met een taxi naar het Bostan hotel. We nemen een welgekome douche en chillen wat op het dakterras van het hotel, zaaaaalig! We eten hier in alle rust en nemen foto’s van het prachtig uitzicht op een grote moskee.
Om 21u blijkt iedereen nog goed wakker, dus besluiten we nog een uitstap te doen. In verschillende taxi’s laten we ons naar de ” Al Azhar” moskee brengen. Door de grote drukte worden we op verschillende plaatsen gedropt en biedt mijn gsm een uitstekend reddings-middel
Op de plaats waar ik werd gedropt maak ik -samen met 3 reisgenoten- kennis met een lokale leerkracht “Koran”, een heel vriendelijke man. Een beetje argwanend om zoveel vriendelijkheid vragen we hem wat uit en leren erg veel bij van zijn activiteiten in de plaatselijke school. Hij nodigt ons uit om de minder toeristische kant van de wijk te gaan bekijken, wow dat lijkt ons wel wat! Ik krijg telefoon van onze begeleidster die ons geprek abrupt verstoord. We besluiten om derest van de groep te gaan zoeken en beloven de man dat we terug zullen keren. Met gsm vinden we iedereen terug en kunnen we ze ook overtuigen om ons te volgen naar onze privé-gids De man loodst ons doorheen het soeks-gedeelte van de wijk en neemt ons zelf mee naar zijn stam-café. Waauw! De lokale mensen kijken raar op, maar zijn heel vriendelijk en lachen hun tanden bloot! In het midden van overdekt terrasje nemen we verse muntthee aan en genieten we van onze eerste sisha (waterpijp), wie trekt het hardst?
Ongelofelijke ervaring! De man neemt ons dan ook nog mee naar een plaatselijk kruidenkraampje waar we uitgebreid kunnen proeven en een man die hout-snijwerk maakt, erg mooi! We voelen ons wat schuldig dat we niets aankopen, en geven onze gids dan maar een fooi. Om ook de toeristische kant eens te bekijken gaan we toch eens naar de andere kant van de wijk. Na onze geweldige ervaring valt dit toch wel dik tegen, de bediening jaagt enkele lokale Egyptenaren weg om ons plaats te geven iets te drinken. We bedanken vriendelijk en lopen door … Met de “racende” taxi keren we iets later terug naar het hotel, met al meteen sterke indrukken van Caïro op zak!

Dag 03 – 11/09/2005: [top]
We pakken ‘s morgens onze bagage reeds, en zetten deze op 1 gehuurde kamer, want ‘s avonds zullen we naar Aswan vertrekken met de trein. Voor het hotel nemen we de taxi naar “Ibu Tulun”, een moskee waar we zakjes rond onze schoenen moeten doen om de moskee te mogen betreden. Zo vroeg ‘s morgens en al erg warm, we blijven dan ook in de gaanderijen en genieten van de mooie moskee. Na het bezoek gaan we naar het Anderson Museum, waar ooit een opname geweest is van een James Bond film. Een lokale gids geeft ons een uitleg maar is practisch onverstaanbaar met zijn gebroken Engels. Wikipedia:

Het museum is vernoemd naar de laatste bewoner, de britse officier R.G. Gayer-Anderson Pasha die er (met speciale toestemming van de Egyptische overheid) woonde van 1935 tot 1942. Gayer-Anderson was een verzamelaar van Islamitische kunst. Het huis is een van de best bewaarde 17de eeuwse woningen in Caïro en heeft een grote collectie meubilair, tapijten en andere objecten.

We gaan verder te voet naar de Sultan Hassan Moskee, waar we ook tegen voldoende baksisch (fooi) wat uitleg krijgen. Enkele van de groep krijgen de opdracht voor wat lunch te zorgen en we eten de maaltijd -bestaande uit hoofdzakelijk koekjes- op, voor de citadel. Ons volgend bezoek gaat naar de gigantische moskee van Mohammed Ali, waar we de nacht ervoor een mooi zicht op hadden op het dakterras. Ginds genieten we van de pracht en praal, maar ook van het énorme uitzicht op Caïro, ja we zien zelfs de pyramides in de verte staan! Die zullen we pas op het einde van de reis gaan bezichtigen. Na uitgebreid de verschillende delen van de citadel bezocht te hebben, nemen we de taxi terug naar het hotel. We krijgen wat tijd vrij, sommigen gaan shoppen, de mannen besluiten de Nijl te gaan zoeken, en ook onze begeleidster vergezelt ons. Op straat rondlopen is een hele uitdaging in Caïro, auto’s hebben voorrang, altijd! Sommige taxi-bestuurders zouden zelfs voetpaden deels oprijden als hiermee sneller zouden zijn.
We lopen een beetje verloren en besluiten een thee te gaan drinken langs de straatkant. De lokale bevolking leert ons domino spelen, erg leuk en gezellig. We doen nog een verdere poging de Nijl te bereiken en komen haar tegen bij zonsondergang … moooooi, en wat een brede (en vuile) rivier!
Samen met 2 andere krijg ik de opdracht voor een picknick te zorgen voor ‘s avonds op de trein. Na wat twijfel bij een lokale bakker, vangen we de terugtocht te voet aan naar het hotel. Het is nog een hele tocht en staan er wat alleen voor nu. Samen met de anderen probeer ik me zo goed mogelijk te oriënteren. We vragen het dikwijls aan voorbijgangers en uiteindlijk komen we toch terug in de buurt van het hotel. Plots worden we aangeklampt door een persoon die ons “schijnbaar” de route verder wil uitleggen. We besluiten hem te volgen, maar hij loodst ons enkel in zijn papyrus-shop! Daar krijgen we wel een volledige uitleg hoe papyrus gemaakt wordt, maar besluiten toch zonder aankoop naar ons hotel te gaan, met de belofte dat we gingen terugkomen met de hele groep. Anders laat die man ons nooit gaan Een beetje vermoeid, aangezien het al donker begint te worden, vinden we uiteindelijk de straat terug, echter waren we aan de verkeerde kant, waardoor we deze nog helemaal mogen aflopen
We komen aan, uitgeput en doen ons tegoed aan een goeie douche en avondmaal in het hotel.
‘s Avonds nemen we de taxi naar Ramses om daar de nachttrein te nemen. Na wat zoeken naar de juiste wagon, vindt iedereen zijn plaats, we zijn jammer genoeg wel in 2 wagon’s gesplitst. Op weg naar Aswan, spelen we nog tot laat in de avond … “Ik ga naar het naaktstrand van Aswan en ik neem mee” …

Dag 04 – 12/09/2005: [top]
Op de trein is het afzien, blijkbaar is het voor Egyptenaren énorm hip om plots om 3u ‘s nachts al hun ringtones van hun gsm af te lopen … De airco op de trein kon niet uitgeschakeld worden, we beefden van de kou! Het enige dat ik bij de hand had, was de regenhoes van mijn rugzak. Dit maar helemaal over mij getrokken om toch iets van warmte te hebben … wanneer komt hier een einde aan … Pas om 10u30, een treinrit van meer dan 12 uur! We zijn kapot!
In het bloedhete Aswan overvalt de hitte ons compleet! We worden gelukkig opgewacht door “Captain Jamaica” die ons naar het hotel brengt. We krijgen een welkomstdrankje dat we dankbaar, maar met toch wat argwaan naar binnen spelen. In Egypte moet je opletten met vruchtensap-drankjes die met kraantjeswater gemaakt zijn… Iedereen krijgt de kans zich wat te verfrissen, we eten ‘s middags langs de Nijl in het restaurantje “river Nile”, hoe toepasselijk!
In de namiddag nemen we een motorbootje naar Kitchener Island, ook bekend als bloemen-eiland. Veel is er echter niet te zien, maar wel eens leuk om wat rond te wandelen. We nemen opnieuw de boot naar een baai waar het veilig is om te zwemmen. Dat laten we ons geen tweede keer zeggen! Onze privé – baai wordt na een tijdje omgetoverd tot een resort waar we niet de enige toeristen zijn. Na de deugddoende zwembeurt zetten we verder koers richting het Nubian Island, waar kennis maken met de familie van Captain Jay Jay (Jamaica). We worden bij de ongelofelijk gastvrije familie uitgenodigd voor een avondmaaltijd. Erg lekker en erg veel! De kinderen komen nieuwsgierig kijken en voeren voor ons een dansje op. We besluiten om het dansje mee te doen, voor we het weten zitten de kinderen in onze nek en wordt het een feest van jewelste! We spelen nog met kaarten, terwijl de vrouwen zich laten volschilderen met henna, roken de mannen rustig een sisha, we hebben de smaak te pakken! Een beetje met spijt (dat we niet langer konden blijven) keren we terug om reeds om 22u in ons bed te kruipen.

Dag 05 – 13/09/2005: [top]
Om 3u15 staan we al op en nemen we ontbijtboxen mee die door het hotel zijn klaargemaakt. We vertrekken namelijk in konvooi, met minibusje naar het welbekende Abu Simbel. Een stevige 3 uur durende tocht brengt ons omstreeks 7u aan de prachtige tempels. Reeds op dit uur stond het al vol met toeristen. We genieten van de 2 wereldberoemde tempels, en staan verstomd te kijken naar de gigantische beelden. Ongelofelijk dat ze deze constructie ooit in stukken hebben gezaagd om ze hier weer in elkaar te puzzelen, anders hadden deze magnifieke beelden volledig onder het water komen te staan.
Na dit uitgebreid bezoek vertrekken we met het busje naar de “High Dam”, waar weinig te zien is. Buiten een aantal interessante plakkaten, die aangeven wat een gigantisch bouwwerk de Aswan Dam is, is er weinig of niets te zien. We rijden snel verder tot de Philae tempel. Na lang afbieden besluiten we een bootje te nemen die de oversteek mogelijk maakt naar de tempel. Ze proberen allemaal zoveel mogelijk te verdienen aan die rijke toeristen uiteraard! Na lang aandringen lukt het ons dan toch, en bezoeken we de machtige Philae tempel. Énorm de moeite. Ik raak toevallig wat afgezonderd van de groep en gids neemt me afzonderlijk mee naar alle prachtige plaatsen rond de tempel. Hij neemt zelfs foto’s van mij en vraag na afloop uiteraard … “baksish!”. Ik maak een praatje met de man en geef em symbolisch een bedrag voor het aantal kinderen dat hij had. De man vindt mijn redenering geweldig en dankt me hartelijk. Ik loop naar de andere groep die al wat ongerust beginnen te worden. We nemen het bootje terug en rijden met de minibus nog wat verder naar een “onafgewerkte obelisk” Eigenlijk valt daar niet veel te zien. In de bergwand ligt een heel grote uitgehouwen obelisk, waar je kan rond wandelen. Ik maak er dan maar iets sportief van en begin de berg te bekimmen en van de ene rots naar de andere te springen, dit in erg warme temperaturen, ik heb actie nodig!
We rijden terug naar het hotel, lang in de minibus en eten in een restaurantje achter de moskee. Heel lekker & typisch Egyptisch!
In de namiddag zijn we vrij, samen met een paar andere gasten ga ik gaan zwemmen in het Isis hotel, vlakbij de Nijl. Velen zijn uitgeput en kiezen ervoor wat slaap in te halen.
De vorige avond hadden we bij de Nubiërs te horen gekregen dat ze vanavond een trouwfeest zouden vieren. Om hen te verrassen besluiten we in groep traditionele klederdracht te gaan kopen. Uiteraard stemmen we dit eerst af met Jay Jay, om er zeker van te zijn dat dit wel gepast is. De mannen kopen een Galabyah (lang kleed) en ook de vrouwen trekken een gepaste outfit aan. Zéér leuk, lachten geblazen en zien dat je niet struikeld! Op Elephant-island staat heel het dorp in rep en roer en is de bevolking razendenthousiast over onze kledij! We genieten met volle teugen van deze avond, weer dansend met de kinderen tot laat in de avond. Wat een hoogtepunt van de reis! Om 2u besluiten we om terug te keren, we zijn al bijna 12 uur wakker… en beginnen het te voelen.

Dag 06 – 14/09/2005: [top]
Het is moeilijk, maar het lukt ons toch, om 7uur opstaan voor de start van waar velen naar hebben uitgekeken … de felukka tocht op de Nijl! Echter worden we eerst met een motorbootje overgezet naar de andere kant van de Nijl, waar ons 12 dromedarissen staan op te wachten voor een tocht naar “het Simeon klooster”, een vervallen klooster in de woestijn. Eerst krijgen we nog een plaatselijke rondleiding naar “The Tombs of the Nobles”. Te voet wandelen we naar onze dromedaris en maken kennis met het dier . Het rijden zelf, is best grappig! We worden begeleid door jongetjes die de woestijnschepen met teugels in de hand houden, anders zouden we nogal racen De tocht voert ons naar het Simeon klooster, waar we worden opgewacht door een erg grappige mime-speler gids. We lachen ons te pletter met zijn fratsen en geven dan ook met plezier een fooi! Meer dan de moeite!
We keren terug op onze dromedaris en sommigen kopen wat souvenirs van de opdringerige verkopers. Ook ik laat me eens doen en koop een katoenen hemd. We springen terug de motorboot op, halen onze spullen in het hotel en bezetten de felukka, ons transportmiddel voor de komende drie dagen! We nemen nog hartelijk afscheid van JayJay die voor fantastische hoogtepunten in de reis heeft gezorgd. “Genieten” staat nu centraal, in een zeilbootje zigzaggend, stroomafwaarts (maar tegen de wind) op de Nijl. De zeilboot is bedekt met matrassen, iedereen ligt languit te genieten van de rust, spelletjes te spelen, wat te lezen of uit te rusten. Aan boord, twee begeleiders waarvan er 1 iemand constant voor het eten zorgt van de groep. ‘s Middags en ‘s avonds wacht ons dan ook een verrukkelijke maaltijd op de boot, het niets doen is gewoonweg goddelijk! Voor we het beseffen valt de avond en meren we aan in een baai, naast een aantal andere feluks. Een groep met Australiërs had al een klein kampvuurtje gemaakt aan de oever en we helpen hen ermee het tot een geslaagd zang, dans, jembe-avond te maken. Een andere jokergroep is ook van de partij en we maken kennis. De biertjes worden uit de frigoboxen van de boten gehaald en het feest gaat verder, langs de oevers van de Nijl …
Langzaam druipen we af naar ons bedje op de boot en genieten van een ongelofelijke sterrenhemel. Onze begeleiders hadden intussen op de boot, netten gespannen tegen de muggen.

Dag 07 – 15/09/2005: [top]
We slapen lang uit (9u00) en maken ons klaar om weer met de boot te vertrekken. We bezoeken in de voormiddag met een jeep, eerst de kamelenmarkt van Daraw. Een aantal mensen hebben het lumineuze idee om kamelenvlees te gaan kopen en te vragen aan onze boot-mannen dit te kunnen bereiden voor de groep. Zo gezegd zo gedaan! Daraw is verder een authentiek stadje, spijtig genoeg hebben we niet te tijd om lang rond te wandelen. De inkopen worden gedaan, de dieren worden gewoon op straat geslacht, het vlees hangt langs de straatkant in de hitte en bezaaid met vliegen. Niemand maakt zich écht ongerust. Op de boot wordt het vlees verwerkt in het gerecht en iedereen kan ‘s middags eens proeven.
In de namiddag bezoeken we de tempel Kom Ombo, ondanks de ongelofelijke schoonheid van de tempel, krijgt iedereen er wel wat genoeg van. De zoveelste zuilen met hiërogliefen, een beetje beschaamd om onze eigen mening keren we terug naar de boot. Een aantal mensen maakt een plaspauze in een Cruise-schip, wat een heel avontuur geweest blijkt te zijn.
We zigzaggen verder op de Nijl en ‘s avonds wordt er opnieuw een vuurtje aangestoken op de oever. Dit keer zijn de 2 joker-groepen enkel bij elkaar en we verbroederen rond het vuur, met gezang en jembe-muziek. Een fles rum en een waterpijp wordt doorgegeven, het wordt erg gezellig! ‘s Avonds nestelt iedereen zich weer op de boot.

Dag 08 – 16/09/2005: [top]
Bij het krieken van de dag, staan we om 06u op, we genieten kort van de zonsopgang want het ontbijt is reeds klaargemaakt, wat een leven genieten we hier! We hebben geen tijd te verliezen, want we mogen het konvooi naar Luxor zeker niet missen. We duiken nog even in de Nijl om ons te verfrissen en staan verbaasd van de harde stroming op de rivier! Als je keihard zwemt tegen de stroming in, blijf je gewoon ter plekke Na de laatste kilometers met de felukka, nemen we afscheid van de crew. Onze bagage wordt op een busje vastgemaakt en we worden vervoerd naar de tempel van Edfu. In een sneltempo bezoeken we de tempel van Horus, maar eigenlijk hebben we veel te weinig tijd. Op met het konvooi richting Luxor! Na een 2 – uur durende tocht zet het busje ons af aan het Nefertiti Hotel, vlakbij de fantastische tempel van Luxor, vanuit onze kamer kijken we er gewoon op uit!
‘s Middags eten we op het dakterras van het hotel en in de namiddag zijn we vrij. Opnieuw gaan er een aantal mensen rusten, zwemmen of op verkenning in Luxor. Om 19u bezoeken we een klein mummificatie-museum en de Luxortempel die prachtig verlicht is! ‘s Avonds eten we in een groot restaurant, langs de straatkant. Om 22u kruipen we al ons bedje in, iedereen is doodop!

Dag 09 – 17/09/2005: [top]
Om 5u staan we al op, vandaag gaan we de bekende “Vallei der Koningen” bezoeken. We krijgen ons ontbijt mee in boxen en worden met een motorbootje naar de overzijde gebracht. Daar staat de gids, Abdul, ons op te wachten met ezeltjes! Iedereen krijgt er eentje toegewezen, de ene al wat koppiger dan de andere Zo goed en zo kwaad als het kan, proberen we de dieren duidelijk te maken om vooruit te gaan. Lukt mij aardig, gelijkgestemde zielen zeker Onderweg valt er iemand van zijn ezel, en ook ik kan m’n evenwicht niet bewaren wanneer ik in volle gallop de ezel probeer te vangen.
We rijden het gebergte in, op de rug van onze vrienden. Op een gegeven moment wordt het te steil voor de dieren en dalen we af, naar de vallei. De tocht is écht de moeite, enorme uitzichten! Met slechts één entree-ticket bezoeken we de 3 mooiste graven. In de graven zijn ze énorm streng, je mag geen foto’s nemen. Ondeugende ik probeer uiteraard toch ongemerkt een aantal kiekjes te nemen. Een bewaker krijgt het in de gaten en neemt mijn camera af. Na serieus wat kabaal te maken krijg ik hem uiteindelijk terug, kheb mijn lesje wel geleerd
Uiteraard moeten we weer omhoog klimmen, naar de ezeltjes en hop richting El-Bahari (de tempel van Hatsjepsoet). De tocht is vrij zwaar en de grote hitte is inmiddels weeral van de partij. Een aantal mensen besluit de tocht verder te doen in een airco-volgwagen. Ik besluit door te gaan. De tempel van Hatsjepsoet is prachtig, maar de zon doet ons telkens vluchten naar de schaduw. Onze tocht per ezel gaat verder naar een steen-kap-bedrijfje. Uit de rotsen worden schalen, beeldjes en andere voorwerpen gekapt met de hand. In de shop is het heerlijk koel, we krijgen een welkomstdrankje en de shop-koorts slaat toe, iedereen koopt wel een souvenirtje. Onze volgende halte zijn de Kolossen van Memnon, twee gigantische beelden die al erg afgezien hebben van de tands des tijds … Weinig interessants aan, we vatten onze tocht dan ook snel verder naar het huis van onze gids, Abdul. We worden er erg gastvrij ontvangen door zijn familie en leren enorm bij hoe primitief de mensen ginder leven. Op een zeil op de grond, genieten van een heerlijke maaltijd van eieren, verse groentjes, versgebakken brood … super!
Na de lunch bezoeken we nog een papyrus-zaak vlakbij Abduls huis. We krijgen er een heel interessante uitleg en kopen uiteraard een velletje papyrus.
We nemen afscheid van Abdul en gaan terug naar het hotel. ‘s Avonds krijgen we weer wat tijd vrij. Ik ga samen met de begeleidster naar heet “Sunshine project”, een liefdadigheidsorganisatie die zich bezighoudt met Egyptische weeskinderen en kinderen die niet meer bij hun ouders terecht kunnen door een te slechte financiële situatie. Vaak werden ze gewoon aan hun lot overgelaten. Het was zeker de moeite waard om eens te bezoeken. De kinderen keken met grote ogen naar ons, en durfden na een tijdje dichterbij te komen We praten er nog wat verder over met Alladin, een man van het hotel die heel openhartig praat over de problemen van jonge mannen in de Islamwereld om iemand te leren kennen, en wat de gevolgen zijn.
‘s Avonds eten we in een restaurantje, genieten we van thee en sisha in het straatje van ons Hotel. Deze avond is er namelijk een volksfeest aan de gang in Luxor, slapen zou toch moeilijk gaan doordat een stem uit een minaret, luidkeels non-stop Koran verzen aframmelt…

Dag 10 – 18/09/2005: [top]
We proberen zo lang mogelijk uit te slapen, maar zitten toch al rond 9u30 aant de ontbijttafel. In de gang van het hotel staat het al vol met fietsen. We krijgen iemand van het hotel mee en rijden naar de grote tempel van Karnak en later naar het bananen-eiland. We bezoeken de tempel elk op eigen initiatief en we spreken terug af aan de ingang. De tempel zelf is immens groot! Het duurt dan ook een hele tijd eer we alles gezien hebben. Bij de uitgang nemen we onze fiets weer ter hand en rijden verder richting bananen-eiland. Zonder gids was het bijna onmogelijk om het te vinden, onderweg stoppen we even om een picknick te kopen en eten deze op het eiland op. Groot is het eiland niet, maar een fietstocht tussen de banane-bomen is eigenlijk wel plezierig.
We verlaten het eiland en keren terug naar Luxor-centrum, via een andere route. Het volksfeest is nog steeds aan de gang … Ik denk niet dat het de bedoeling is dat we fietsen tussen dromedarissen, ezels, paardenracen, maar we komen er heelhuids vanaf! Om 16u gaan wel gezamelijk zwemmen in het Emilio hotel, zaaaalig! Bovenop het dak van het hotel was een zwembad gemaakt. Net als de bewakers niet kijken kan ik vlug even vanop een verdiep in het zwembad springen, ik mocht het wel niet meer opnieuw doen
‘s Avonds eten we in het Nefertiti hotel en zetten we nog een stapje in het nachtleven. Omar, een man van het hotel waar nogal veel vrouwen van onze groep in bosjes voor vallen, neemt ons mee naar een erg chique hotel waar we ons kunnen uitleven op de dansvloer. Met enkele locals, 2 Duitsers is het toch ambiance à volonté! We blijven tot we practisch worden buitengesmeten

Dag 11 – 19/09/2005: [top]
Waaaaat! Om 6u al opstaan? Amai met kleine oogjes dan maar ontbijten en snel vertrekken met een minibus richting Hurghada. Een beetje met pijn in het hart nemen we afscheid van het échte Egypte en maken we ons klaar voor een totaal andere, voornamelijk toeristische wereld. We stoppen een aantal keer onderweg, aangezien het een erg lange rit is. We komen pas tegen de middag aan. We checken in en genieten van een Italiaanse lunch in een lokale pizzeria. Terwijl onze begeleidster de regelingen treft voor de komende dagen, ga ik samen met de groep op zoek naar het strand. Dit blijkt nogal een teleurstelling te zijn. Een publiek strand is er niet (of er zijn gigantische graafwerken aan de gang), enkel privé-stranden die telkens door grote Hotels zijn opgekocht. We betalen dan een kleine som aan een hotel, om toch wat van het strand & water te kunnen genieten. Strand was er niet echt, dus blijven we maar liggen op de strandstoelen van het hotel… Ik wordt nogal humeurig, ook door toeristen die ons vergezellen en het typische “toerist-label” dragen … Dan maar snorkel en bril opgezet en kijken of er onder de zeespiegel iets te beleven valt! En ja hoor … prachtige vissen, zelfs zo dicht bij de kust!
Even later vergezelt de begeleidster ons met het nieuws dat we de komende twee dagen kunnen snorkelen en zelfs een initiatie diepzeeduiken gaan meemaken, top! Ik zie het opeens weer helemaal zitten!
‘s Avonds laat ik me eens helemaal gaan in een lekker visrestaurantje, doch had ik er meer van verwacht, zeker als je de lage prijzen in de rest van het land gewoon bent
Van de vorige nacht hebben we het uitgaansleven weer helemaal beet, en ook deze avond laten we ons niet doen. We gaan naar “Papa’s Beach”, een heerlijk dansclub, op het strand, volle maan, de zee die in een baai zachtjes aanspoelt, heerlijke muziek, drank genoeg … formidabel gewoon, een paradijs! We blijven tot de late/vroege uurtjes, tot ik met de laatste groep terugkeer naar het hotel.

Dag 12 – 20/09/2005: [top]
Om 8u30 sta ik al te springen om te vertrekken, vandaag gaan we snorkelen, iets waar ik al geheel vertrouwd mee ben. In het duikcentrum passen we ons materiaal, ook voor de duik van morgen en voor we het weten zitten we op de boot. Onze begeleidster is een fervente duikster, dus zij gaat met een groep duikers mee op dezelfde boot. We hebben de kans om tweemaal in het water te springen en rond een gigantisch rif te snorkelen. Hetgeen we tezien krijgen is a d e m b e n e m e n d! Ongelofelijk mooie en kleurrijke vissen, koraal is zo mooi! Wel moeten we opletten dat we er een afstand van nemen, we willen het zeker niet beschadigen. We hebben ons voorgenomen om in groep rond het koraal te gaan, maar na een goed halfuurtje gezwommen te hebben, zien we de boot nog niet echt directerbij komen. Over het koraal gaan is zeker geen optie, het ligt vlakbij de oppervlakte. Er zit niets anders op dan zo snel mogelijk dezelfde weg terug te nemen, genieten van de fantastische onderwaterwereld komt nu (jammer genoeg) op een tweede plaats.
De tweede snorkel-trip gaat er speelser aan toe, we volgen de duikers-groep en kijken hoe onze begeleidster het er vanaf brengt onder water Heel grappig om zien! Er is nu al wat meer stroming op zee, wat ook de zichtbaarheid wat minder maakt. Toch geniet ik nog met volle teugen van een tweede trip. Mijn dag kan alvast niet meer stuk!
Om 15u30 staan we terug aan wal en worden we door het duikcentrum mooi afgezet aan ons hotel. We eten lekker ‘s avonds terwijl op de achtergrond de fantastische muziek van U2 wordt gespeeld, ik ben in de 7de hemel … We gaan opnieuw naar Papa’s Beach en ik geniet deze keer van de fantastische locatie. Mijmerend onder de volle maan die een brug van wit fonkelend licht reflecteerd op het water, ik word er helemaal poëtisch van! Later op de avond komt de ambiance op gang. Zoals de vorige dag sta ik alleen op de dansvloer te shaken, tot het volk begint mee te doen en er een geweldig feest losbarst! Moe maar érg voldaan keren we terug naar het hotel, na wat moeite om een taxi te pakken te krijgen.

Dag 13 – 21/09/2005: [top]
Het is al een drukte van jewelste, vroeg in de morgen. We pakken onze bagage om ‘s avonds vlot te kunnen vertrekken en kijken al gespannen uit naar de duik-initiatie. Drie mensen van de groep blijven vandaag liever aan wal, terwijl ik samen met de rest naar het duikcentrum trek. Eenmaal op de boot krijgen we een héél korte introductie. Per twee worden we te water gelaten met heel ons pak aan, nog niet goed wetende voor wat alles dient. Per twee krijgen we ook een begeleider die ons onder water zal leiden en een aantal dingen voor ons zal regelen. Het eerste contact met onderwater-ademen met duikflessen is érg raar. We worden gewoon onder water getrokken en proberen onze plan te trekken Na een paar minuten ademen we normaal en genieten we van het uitzicht. De trip duurt maar 20 minuten maar is een fantastische ervaring! Ik ben er helemaal weg van! Toch vind ik dat ik bij het snorkelen meer gezien had, omdat aan de oppervlakte de zichtbaarheid ideaal is natuurlijk. In groep hebben we vooraf een onderwater-camera gekocht zodat onze duikende begeleidster leuke kiekjes kan maken.
Tegen de middag klimmen we terug op de boot. Plots roept er iemand dolphins! dolphins! … en ja hoor, we zien een hele school dolfijnen in de verte! We springen zo snel als we kunnen allemaal in het water. Gelukkig had ik mijn bril en snorkel nog aan. Ik was énorm verbaasd dat de dolfijnen direct op arm-afstand voorbij kwamen zwemmen. Ze reageren zelf op onderwatergeluiden die ik maak, er komt zelfs eentje pal onder mij zwemmen terwijl hij mij bekijkt. Ongelofelijk hoe sociaal die dieren zijn! Onder water tel ik maar liefst een school van 15 prachtige zoogdieren! Dit is absoluut hét hoogtepunt van de reis voor mij.
Na de lunch mogen we een 2^de keer in het water, opnieuw rond een rif. Deze keer hebben de begeleiders voedsel mee voor de vissen. Het gaat plots héél gemakkelijk onder water, we zijn het direct gewoon weer. De vissen komen massaal in scholen op het voedsel af. We kunnen de kleine exemplaren gewoon aanraken, zo druk vechten ze onderling voor een broodkruimel. Het gaat er nu veel speelser aan toe, na onze duiktrip springen we met onze snorkel nog eens in het water om onze begeidster haar gekke kuren te volgen We proberen onze adem in te houden en zo dicht mogelijk bij haar te geraken, kei grappig!
Terug aangekomen in het duikcentrum zijn er velen nog helemaal overdonderd over onze ontmoeting met de vriendelijk ogende dieren. We rekenen af, en krijgen nog een leuk aandenken, een getuigschrift van onze gevolgde initiatie.
‘s Avonds vertrekken we met een picknick naar een bus – statie, waar we een nachtbus nemen, opnieuw richting Caïro. De picknick is gekocht door de mensen die vandaag de duikinitiatie niet hebben meegemaakt. Om 19u30 vertrekt de bus; met weinig slaap komen we om 1u30 aan in Caïro. We nemen vlug een taxi naar het Bostan Hotel (waar we onze reis zijn begonnen) om direct in een bed te duiken …

Dag 14 – 22/09/2005: [top]
Uitgeslapen krijgen we te horen dat we vandaag een dagje vrij hebben. Dat is érg welgekomen, ik heb echt niet veel zin om opnieuw de drukte te gaan trotseren van Caïro. In de namiddag trekken we er wel eens gezamelijk op uit om de soeks te gaan bekijken en wat te shoppen.
Daarna verpozen we even op het dakterras van het hotel. Vanavond gaan we gaan eten op een cruise-ship. We zijn eens benieuwd om te zien wat de meeste toeristen meemaken wanneer ze zo’n gekende Nijl-cruise boeken.
De schok kon niet groter zijn. De boot zat vol met Japannerkes en Russen. En énorme chique bedoening. ‘s Avonds trad er een opgespoten rondborstige buikdanseres op, die ons niet echt kon bekoren. Dit heeft niets te zien met Egypte. Het show – elemant is dusdanig groot dat we medelijden krijgen met die “domme” toeristen die hier ganse dagen vertoeven. Kwamen ze tegen ons vertellen dat ze het leven hier toch zo duur vonden. Ja … als ze alles op de boot kopen, waar het 30 keer (toch voor water!) zo duur is als op straat… Het enige dat nog wat de moeite is, is een voorstelling van een “draaiende danser”
Na de dinnercruise kruipt iedereen vroeg onder de lakens, het belooft morgen een lange dag te worden …

Dag 15 – 23/09/2005: [top]
Om 7u staan we op en plaatsen onze bagage terug in 1 kamer. Onze laatste dag in Egypte, en toch nog wel een belangrijke dag! Want nu zijn we al zo lang in Egypte, hebben we ineens de pyramides nog niet gezien! Daar komt vandaag dus verandering in.
We vertrekken een uurtje later met de minibus naar Saqqara, Dasjoer en Memfis. We krijgen “Mina” als gids. Volgens mij een hyper-verwijfde gast Na ons bezoek in Memfis bij de liggende Ramses II, bezoeken we mooi in volgorde de oudste pyramide tot we aan het hoogtepunt komen: Gizeh uiteraard! 3 pyramides en een gigantische sfinx! Met grote ogen en vol ontzag staren we naar de immense bouwwerken. We worden mooi uit onze droom gehaald wanneer we horen dat de pyramides helemaal niet gebouwd werden door slaven in mensonterende omstandigheden, integendeel! Ze waren voor de farao een methode om komaf te maken met hoge werkloosheid, de werkers werden er trouwens voor betaald! Het voorstel van de begeleidster om de pyramides voor het einde te houden van de reis, was eigenlijk keigoed! Anders zou het overkill geweest zijn met alle bezochte moskee’en en tempels in het begin. We genieten hierbij dan ook ten volle van de laatste toeristische trekpleisters.
We eten een “laatste avondmaal” op het dakterras van ons hotel, terwijl we de verjaardag vieren van iemand uit onze groep. De evaluatie-papieren invullen behoort tot de laatste formaliteiten, we worden wat weemoedig tewijl de zon ondergaat… This is it guys … de laatste zonnestralen in Egypte …
We genieten nog snel even van een laatste sisha. Om middernacht nemen we een minibusje van het hotel naar de luchthaven. We nemen hartelijk afscheid van onze begeleidster, zij blijft namelijk nog een aantal weken langer in Egypte om een vriendin van haar te gaan bezoeken. We zullen haar missen! We hebben echt een krop in de keel, wat een vrouw!

Dag 16 – 24/09/2005: [top]
Om 3u30 plaatselijke tijd gaan we letterlijk van de grond en maken ons klaar voor weer een lange vlucht richting België, hopende dat onze vele souvenirs het uithouden tot thuis. Ik probeer zoveel mogelijk te slapen, wat half lukt …
Om 9u nemen we onze tweede vlucht van Amsterdam naar België. De koude vochtige temperaturen maken ons goed wakker, we zijn terug!