Cassy Blog

Hieronder wordt gewerkt aan het reisverslag, voorlopig kan je de foto’s van de reis hier bekijken.
Hou deze blog zeker in de gaten, het reisverslag zal aangekondigd worden.

Dit jaar zijn we naar Ijsland geweest, voor mij opnieuw met KrisKras, voor Caroline, m’n vriendin op dat moment de eerste reiservaring met die organisatie.

De keuze voor deze reis was vooral de aantrekkelijke prijs, maar ook de formule: rondtrekken met een minibusje, slapen in tenten en ten volle genieten van de ongelofelijke natuurpracht!

Deze groepsreis is helemaal anders uitgedraaid dan we verwacht hadden. Beiden zijn we elk jaar gewoon geweest om verre reizen te ondernemen. Deze “dichter-bij-huis” reis trekt een geheel ander publiek aan. De groep heeft ons dusdanig ontgoocheld dat we na afloop van de reis direct beslist hebben om ons niet meer in te schrijven voor groepsreizen binnen Europa.

Benieuwd? Lees zéker het verslag hieronder!

Dag 00 – 17/07/2007: ‘s Avonds blijven slapen in Gent [top]
Aangezien we de volgende dag vroeg zouden vertrekken richting Denemarken hadden we op de vertrekvergadering ervoor gekozen te overnachten in het KrisKras – kantoor te Gent. Ideaal om elkaar vooraf ook wat beter te leren kennen. De ouders van Caroline zetten ons af en enthousiast beginnen we samen met de begeleidster te helpen inladen. Wat later nemen we ook afscheid van de moeder van onze begeleidster en verbroeder/zusteren we met z’n zessen. Twee vrouwelijke groepsleden verkiezen om ons morgenochtend te vergezellen.
Caroline’s moeder had voor de groep een lekkere rabarber-taart gebakken, dat we ons wel lieten smaken! Op de zolderkamer van het KrisKras kantoor was het erg warm naast elkaar, maar toch sliepen we snel in.

Dag 01 – 18/07/2007: Op weg naar Denemarken [top]
Bijna iedereen had z’n wekker gezet om 04u00 ‘s ochtens. Brr wat is dat vroeg! Toch heeft iedereen er zin in! Snel wat verfrissen, een even snelle hap binnenwerken en ons busje helemaal inladen. We maken ook kennis met de 2 extra groepsleden en na wat duw- &trekwerk om alles in het minibusje te krijgen vertrekken we om 05u15. Zelf speel ik wat co-piloot en probeer ik de airco goed af te stellen op aangeven van de begeleidster die als eerste het stuurwiel in handen heeft genomen.
Derest van de tocht verloopt voor de groep grotendeels al slapend Mijn GPS houdt het uit tot in noord-Nederland (Enschede), daar wisselen we van chauffeur en gaan we op kaarten verder, de grens over in Duitsland.
Ter hoogte van Hamburg rijden we even verkeerd, maar ook via Kiel kunnen we onze tocht naar Denemarken verderzetten. ‘s Avonds komen we aan in Fjerritslev, het duurt even eer we de juiste weg vinden naar de Camping Svinkløv, maar uiteindelijk zijn we toch oh-zo-blij dat we uit het volgepropte busje kunnen springen!
Samen met de 3 andere mannen zet ik de tenten op, terwijl de 4 vrouwen aan een lekkere spaghetti beginnen te werken. De saus van de mama van onze begeleidster is overheerlijk!
In het midden van de camping-weide staat een kiosk waar een familie Denen brood aan het bakken is. Het deeg kneden ze rond houten stokken en laten ze bakken boven het vuur. Ik stel voor om te gaan verbroederen (wou wel eens proeven ), maar ik krijg weinig respons, wellicht heeft de lange rit ons dan toch vermoeid. De Denen vragen ons of we het vuur willen overnemen, en dat laten Caroline en ik ons geen tweemaal zeggen! Een lekker houtvuurtje voor onze eerste avond, zalig toch?
Nadat we met ons twee wat hout hebben verzamelt en genieten van de warmte, voegt ook de rest van de groep zich toe. Een lief kindje sleurt zelf speciaal voor ons grote dennetakken naar het vuur. Graag liet het zich bedanken met lekkere snoepjes!
We kruipen onze tenten in, benieuwd naar de eerste nacht in een iglo-tentje…

Dag 02 – 19/07/2007: De Deense Kust [top]
Na de eerste nacht zijn de meningen verdeeld, sommigen hebben kunnen uitslapen, anderen niet. Zelf toch helemaal kunnen uitslapen. Snel breken we de tenten op. We ontbijten gezellig op de campingweide als plots slecht weer komt opzetten. Toch willen we de beroemde Deense kust eens zien, al is het in de regen.
In de regen maken we een korte trip op het strand bezaaid met mooie keien, en bewonderen we de kliffen en vogels. We hebben er eerlijk gezegd wel wat meer van verwacht, maar de regen tovert toch alles in een grauw laagje. Net zoals de andere mannen heb ik nagelaten een regenbroek aan te trekken, waardoor we al snel doorweekt verder strompelen. De harde en koude wind doet ons al snel verlangen naar het busje!
Een korte wandeling dus, snel iets anders aantrekken in het busje en ons gaan opwarmen in de haven. Terwijl we ons installeren in een uitgebouwde frituur, informeert onze begeleidster naar het tijdstip van inchecken voor de ferry naar de Faröer eilanden. We besluiten om in de warme frituur te blijven eten en te wachten tot de tijd is aangebroken om naar de ferry te gaan.
Uren aan een stuk staan we stil met het busje voor de ferry. De regen is gelukkig al meer gaan liggen, zodat we op de parking buiten kunnen wachten. Een spelletje volleybal op de parking eindigt snel doordat onze bal wat afweek, pardoes op een andere wagen Het vele wachten wordt uiteindelijk beloond. Onze begeleidster samen met iemand van de groep zullen het busje parkeren in de buik van de grote boot, terwijl ik met de rest van de groep benieuwd ben naar de ferry.
We verkennen de boot en lachen met de uiterst kleine couchettes waar we in zullen slapen. Onder andere Caroline en ik liggen helemaal bovenaan op eenpersoons-bedjes, waar we slechts 50cm hebben om te manouvreren, hilariteit alom als we steeds opnieuw ons hoofd stoten tegen het plafond We maken ook kennis met een aantal sympathieke Nederlanders die met de motor naar Ijsland trekken. Nadat uiteindelijk iedereen is gesettled, verkennen we het dek en wachten we vol spanning op het vertrek. We nemen ook foto’s van de prachtige roze lucht boven de haven. De dichtbij-vliegende meeuwen fascineren dan op zijn beurt deze hobbyist-fotograaf.
Wanneer we volop op onderweg zijn, genietend van niets anders dan de zee en de maan, spelen we ‘s avonds nog wat spelletjes op het dek. De koude drijft ons naar binnen waar we de kaart-spelletjes bovenhalen. Lekker laat kruipen we in onze couchettes.

Dag 03 – 20/07/2007: Op de boot [top]
We staan pas op om 11u30, de boot schommelt heen en weer. Vooral zo beneden in de boot voel je de deiningen enorm. Een aantal mensen krijgen al een beetje last, snel ons gereed maken en buiten gaan uitwaaien is de boodschap. Touristil wordt snel ingenomen door de begeleidster en een aantal medereizigers. Zelf geniet ik er wel wat van. Caroline kruipt bibberend tegen me aan, ja op het dek is het toch wel erg koud! De wind is dusdanig fel dat we vooraan op de boeg van de boot al lachend leunen tegen het niets, ons haar vliegend langs alle kanten! We eten droge Cornflakes terwijl we dicht tegen elkaar aankruipen. Samen met de begeleidster heeft Caroline toch een klein beetje last van zee-ziekte, we kunnen gelukkig uit de wind in strandstoeltjes zitten op het dek. Genietend van een lekkere warme chocolade-melk slaapt Caroline in. Zelf geniet ik van de zee, de grote tankers die in de verte lijken te dobberen.
Iemand komt op het idee om voor het grote visbuffet te gaan in een restaurant op de boot. Dat laat ik me geen twee keer zeggen! Maar ook Caroline en de begeleidster heeft honger en gaat mee. Drie anderen van onze groep besluiten iets anders te zoeken. Met ons vijven schuiven we waggelend aan aan het buffet, proberen ons bord recht te houden Wanneer we gaan zitten slaat de zee-ziekte toe, onze begeleidster moet overgeven en ook Caroline heeft het moeilijk. Met ons drieën doen we ons dan maar tegoed aan al het lekkers uit de zee. Gelukkig kan ik de rekening van het restaurant terugdraaien tot 3 personen en gaan we eerst nog wat uitwaaien op het dek.
We laten de zieken wat rusten in de cafetaria terwijl we practisch tot laat ‘s avonds gezelschapsspelletjes spelen: Boonanza, Carcasson, Take-5 worden bovengehaald.
Onze groep krijgt even onder haar voeten van een serveuze wanneer we binnen onze picknick verder opeten, maar onder tafel broodjes smeren lukt gelukkig ook wel De meesten worden al wat boot-moe, ook ik klaag over de prijzen van drank, eten en dat voor alles betaalt moet worden. Internet zou een verademing zijn om iets op mijn blog te kunnen schrijven, maar die mogelijkheid bestaat dus niet. We gaan dan maar snel slapen.

Dag 04 – 21/07/2007: Faroër in zicht! [top]
‘s Morgens worden we gewekt door de kapitein. Opstaan, als schommelend nog een laatste lekkere douche nemen en voor de zoveelste keer opnieuw de vele trappen op, richting cafetaria waar we kunnen ontbijten. Rond 10u komen we aan in Tórshavn en kijken we uit naar het pittoresk haventje. Caroline merkt al lachend een aantal huizen op met gras op hun dak! Erg speciaal! We stappen bijna als laatste uit de boot, maar toch moeten we nog uren wachten tot onze begeleidster tevoorschijn komt met het busje. Caroline en ik op de uitkijk, terwijl we zien dat er erg veel off-road motors, jeeps en zelfs camions de boot afrijden. Een geduld van meer dan een uur kijken naar voorbij-rijdende toeristen wordt beloond! Eerst weer onze bagage in het busje krijgen en dan een parking zoeken, zodanig dat we het havenstadje eerst kunnen verkennen. We halen onze eerste Deense Kronen uit de muur en bezoeken een informatiebureau.
Al snel gaan we in het busje op zoek naar een camping in Gjógv, maar deze blijkt niet meer te bestaan. Ik stel voor om te gaan wildkamperen (wat toegelaten is), maar ik krijg weinig gehoor. Dan maar naar Eiôi, hopelijk hebben we daar meer geluk. Onderweg stoppen we aan een prachtig vergezicht op 2 rotsen in de zee, van dit punt zouden we een wandeling kunnen maken. Ik ben blij om EINDELIJK uit dat busje te kunnen stappen, eindelijk frisse lucht, eindelijk wat beweging! Nadat we eerst een half uur (!) nodig hadden om iedereen uit het busje te krijgen en iedereen gereed was met regenbroek en muts, beginnen we dan toch te stappen, haarspeldbochten licht stijgend…
Tot we een lokale inwoner tegenkwamen die vertelt dat de start van de wandeling eigenlijk 7km verder ligt. Onze begeleidster besluit om terug te keren naar het busje, ik ontplof bijna! Slecht gezind kruip ik in het busje, het wandelpad wordt uiteindelijk toch niet gevonden en de begeleidster durft het niet aan om zomaar de berg op te wandelen.
Dan maar de tocht verderzetten naar de camping, nog steeds waait het erg fel, is het koud en striemt de regen. Verkleumd zetten we in dit hondeweer de tenten recht, met stenen alles op de grond houdend. Een paar mensen maken een ‘shelter’ en wat later doen we ons bibberend tegoed aan een warm tomatensoepje. Ik krijg weer energie, en vind dit wel erg avontuurlijk. Het weer trotserend en zo eten, schitterend gewoon! Mijn Caroline is wel iets minder enthousiast Gelukkig staan we met onze tenten vlakbij een gesloten hotel, zodat we achter het gebouw toch even uit de wind kunnen staan.
Uiteindelijk besluiten we dan toch ‘s avonds nog een fixe tocht te maken door weer en wind, naar het uiterst kleine dorpje. We zijn verbaasd dat er nergens café’s zijn te bespeuren, alles lijkt doods en verlaten. De enige activiteit is de lokale vismijn waar de mannen hard werken. We wandelen dan plots toch de natuur in en beklimmen een kleine heuvel met een vergezicht op de zee. De regenwolken houden het zicht wel tegen. Het is moeilijk om recht te blijven staan in de gierende wind. We keren dan maar terug, terwijl iemand van onze groep plots in paniek besluit terug te keren naar de heuvel. Samen met een andere kerel besluit ik haar te volgen, het is immers gevaarlijk om uit te glijden op de rotsen. We halen haar in, en ze vertelt dat ze plots haar regenhoes van haar rugzak is kwijtgespeeld. Die is nu eigendom van de wind, niets aan te doen. De rest van de groep, samen met de begeleidster was gewoon doorgegaan, maar stonden ons wat verder wel op te wachten. Moe aangekomen aan de tenten, kruipen we er snel in wat niet gemakkelijk was.
Iets verder naar beneden staan er tentjes van andere toeristen die zich verwarmden in een klein lokaaltje. Ze rookten aan één stuk door en ik besluit om me daar niet te laten vergassen. Samen met Caroline maak ik het gezellig in een ander lokaaltje en wat later besluiten we om al in onze tent te kruipen. De nacht was zwaar, erg veel wakker geworden om te kijken of ik rond me ergens water voel, de tent waait bijna plat tegen onze neus… brrrr!

Dag 05 – 22/07/2007: Stormachtige nacht [top]
Niemand heeft echt goed slaap kunnen vatten in dat stormweer, de regen is gelukkig gaan liggen, maar de wind nog niet! Om 8u eruit en in de volle wind breken we onze kletsnatte tenten op. Niet nadenken, gewoon doen! Een geluk dat deze nog goed stand hebben gehouden.
Als alles in het busje is geladen, rijden we naar Fuglafjørdur waar we een pittige wandeling zullen maken. De wind gaat gelukkig meer gaan liggen zodat we tegen de middag al zwetend de hoge pas bereiken. Ik heb er wel zin in, en trek de kopgroep. Onderweg wordt de route aangegeven door stenen op elkaar gestapeld in pyramide-vorm. Dat valt goed op, zodat we weten welke kant van de berg we uit moeten. ‘s Middags eten we op de top, waar een paar schapen ons komen begroeten. De groep keert daarna dezelfde weg terug naar beneden. Ongelofelijk dat we na 25min al terug zijn waar we omgekeerd een aantal uur over hebben gedaan
Beneden aangekomen regelt de begeleidster alles voor een volgende camping. We mogen logeren als “proefproject” naast een visclub-lokaal. Het lokaal zelf mogen we ook gebruiken om te koken en te eten, zalig! We rijden er direct naartoe en merken op dat alles splinternieuw is, t.o.v. de vorige nacht is dit welgekomen!
Opnieuw zet ik samen met drie anderen de tenten op terwijl de andere vier het lokaal installeren. Om 16u15 vertrekken we samen naar een bergflank om nog een zwaardere tocht te ondernemen, maar daar heeft niemand écht zin in. De opnieuw oprukkende mist en regen doen ons uitwijken naar Viõareiõri.
Onderweg rijden we in 9km lange volledig donkere tunnels met slechts 1 baanvak, terwijl tweerichtingsverkeer is toegelaten! Wanneer je een tegenligger ziet, zijn er in de rotsen speciaal uitsparingen gemaakt zodat je deze kan laten passeren, toch wel even verschieten in het begin! Onze twee mannelijke chauffeurs doen het uitstekend. Ongelofelijk maar waar, aangekomen in Viõareiõri breekt de zon los! We springen uit het busje en in t-shirt lopen we een weide op langsheen een bergflank. We nemen uitgebreid te tijd om eens schitterend landschap te fotograferen, te zonnen in de wei, te genieten van de vogels … Caroline geniet voor het eerst écht van de Faroër eilanden, ze glundert! We wandelen heel rustig ook nog naar een steiger waar we net een vissersboot zien vertrekken.
Helemaal voldaan en opgeladen rijdt de groep terug naar Fuglafjørdur, waar we ons ‘s avonds ons potje koken in het warme clublokaal. Ik neem de tijd om dit verslag wat bij te werken, en anderen spelen wat spelletjes. Af en toe komt de ongeruste eigenaar wantrouwig kijken of we er geen boeltje van maken in zijn lokaal. Al bij al was dit écht een superdag!

Dag 06 – 23/07/2007: Laatste dag op de Faroër [top]
Heerlijk geslapen deze nacht! Onze tentjes stonden mooi uit de wind. Lekker ontbijten in het clublokaal en een praatje geslagen met de eigenaar ervan. Blijkt dat mensen uit de Faroër van nature erg wantrouwig zijn tov toeristen, hetgeen we ook al hadden gemerkt. Hij is een van de uitzonderingen die het zou toestaan dat iemand anders dan de clubleden toegang zou krijgen tot het lokaal. Onze groep zorgt er dan ook voor dat alles erg netjes wordt achtergelaten. Uiteraard weer het hele busje inladen en hup naar Tórshavn, het havenstadje van in het begin.
We maken er eerst nog een lichte wandeling in de lichte regen en mist. Het enige hoogtepunt is een stoel gestapeld met rotsstenen. Toch een amusante tocht, de mist zorgt ervoor dat we alleen lijken te zijn in de bergen en zorgt voor een extra sfeer. Opnieuw is het stapels stenen volgen tot we in de verte de zee schijnen te zien. Ik maak een GPS-foto, zodat ik later mijn exacte locatie kan opzoeken. We keren terug (spijtig genoeg opnieuw) langs dezelfde weg. Het hoogteverschil is deze keer minimaal zodat we goed kunnen doorstappen. De regen heeft alles wel spekglad gemaakt zodat het dalen deze keer iets langzamer verloopt.
Terug aangekomen in het haven-stadje gaan we op zoek naar eten. Na lang zoeken, prijzen vergelijken en een aantal mensen die erg moeilijk deden over het eten, kiezen we uiteindelijk dan toch voor een superlekkere pizzeria. We zijn namelijk op stap met voor de helft vegetariërs, de begeleidster die enkel vis eet en geen vlees en dan nog een anorexia patiënte! Eten beloofde telkens een moeilijke situatie te geven! Nog steeds wat verkleumd door het vochtige weer proppen we ons helemaal vol! Wat smaakt dat ongelofelijk goed!
De Faroër eilanden laten we achter ons liggen, in Tórshavn wachten we opnieuw erg lang met het busje op de parking voor de ferry. Op de boot merken we dat we deze keer gescheiden slapen. Opnieuw krijg ik de bovenste couchettes toegewezen. ‘s Avonds spelen we nog lang junglespeed en kruipen we voldaan ons bedje in, ons klaarstomend om deze keer niet zo lang meer op de boot te moeten zitten …

Dag 07 – 24/07/2007: Ijsland in zicht! [top]
Toch een beetje kunnen uitslapen op de boot, een lekkere douche genomen en ontbeten in de cafetaria. De zee is vrij rustig deze morgen. Na het ontbijt wandelen Caroline en ik wat op het dek. Er heeft zich al een menigte verzameld vooraan boven de boeg van het grote schip om de eerste tekenen te kunnen zien van Ijsland! De meeuwen begroeten ons als eerste door uit te vliegen boven het dek. Plots onthult zich een land vanonder een mistgordijn. De mist breekt open en een stralende zon verlicht de prachtige baai van Seyõisfjördõur! Het ongelofelijke landschap versneden door talrijke “kleine” watervallen doen onze mond openvallen van verbazing!
Op het dek zonnen we in een temperatuur van maar liefst 28°C, Caroline is helemaal in haar nopjes! Ook derest van de groep komt meegenieten. We kunnen ons geluk niet op: “eindelijk zijn we er!”
Na opnieuw érg lang wachten is ons busje eindelijk door de douane-authoriteiten geraakt. Ondertussen zijn Caroline en ik reeds geld gaan afhalen. Onze begeleidster vertelt ons teleurgesteld dat onze alcoholische dranken een grote boete hebben veroorzaakt, wat onze geld-pot direct leegemaakt heeft! De vrouwen zijn erg teleurgesteld, aangezien het hoofdzakelijk de mannen zijn die alkohol drinken, er ontstaat direct een hele discussie over wie hiervoor moet opdraaien. Gelukkig blijkt het gewoon een grap te zijn van onze begeleidster en is iedereen gerustgesteld. Maar toch begin ik al te zien hoe wantrouwig deze groep wel aan elkaar hangt.
Allen op weg naar het Mývatn meer, ook het muggen-meer genoemd. Iedereen is plots klaarwakker, met ogen wijd open vallen we van de ene verbazing in de andere. Ijsland is werkelijk prachtig, dat zien we nu al! De kleuren van het landschap zijn onbeschrijfelijk.
Met het busje houden we halt om te genieten van een prachtig vergezicht. Aangezien dat de anorexia-patiënte zich erg raar begon op te stellen tov ons als koppel, besluit Caroline om een praatje te maken met de begeleidster. We voelden aan dat ze telkens opmerkingen maakte, het niet leuk vond dat ik naast Caroline ging zitten in het busje, enzovoorts. De begeleidster blijkt ook op de hoogte te zijn, want ze was al een aantal keer komen zagen. Ze vroeg ons om voortaan in Ijsland apart te slapen, blijkbaar was de anorexia patiënte érg jaloers. Kwaad reageren we dat hiervan geen sprake zal zijn, tenslotte is het mijn enige vakantie dit jaar. We stellen voor om eens met de jaloerse persoon zelf een praatje te gaan maken, wat de begeleidster ook goed idee vindt. Ook vragen we het direct eens publiek aan de groep of er mensen iets op tegen hebben dat wij als koppel telkens bij elkaar slapen, wat uiteraard ook niet het geval is. Zo wordt de vrouw ook direct eens op haar plaats gezet. Och ja … het zal wel koelen zeker?
Net voor het meer houden we halt bij de pruttelende sulfataren van Hverarönd. Bij het uitstappen komt de rotte-eieren-lucht ons al tegemoet Sissende dampen komen rechtstreeks uit de rotsen, we merken meteen dat dit land nog volop in beweging is. Na wat rondgelopen te hebben op de site, doen we nog wat inkopen in de plaatselijke supermarkt. Met z’n achten sjokken achter 1 karretje, en iedereen die wel een opmerking heeft over wat we kopen, de anorexia patiënte die alle caloriën begint te vergelijken … oh my …
Deze avond sta ik aan de kookpotten. Uiteraard met veel liefde maak ik een lekkere kip-curry en scampi-curry klaar. De begeleidster geeft me plots onder mijn voeten omdat ik dezelfde lepel heb gebruikt om het vlees mee rond te draaien en de saus te roeren voor de vegetariërs. Oh wat heb ik schoon genoeg van al die speciallekes! Ik doe lekker voort zoals ik bezig was en iedereen heeft het met smaak opgegeten, eat that!
‘s Avonds gaan we nog eens terug naar de sulfataren en doen we er een erg steile beklimming. Een heldere halve-maan verlicht ons pad. De rookpluimen die uit de sulfataren steigen, hebben iets spookachtigs. Terug aangekomen op de grote kampeerweide, banen we ons een weg door de gordijnen van muggenzwermen, niet overdreven! ‘s Nachts koelt het hier wel erg snel af precies. Bibberend kruipen we ons tentje in, maar al snel dommelen we in, wat een dag!

Dag 08 – 25/07/2007: Heet Ijsland?! [top]
Opstaan om 9 uur, maar eigenlijk zijn we al veel vroeger wakker. De zon heeft namelijk ons tentje helemaal opgewarmd. Tot onze verbazing hebben we geen enkele muggenbeet! Blijkbaar steken deze dieren hier niet. Vandaag zullen we wat beklimmingen gaan doen. Na een lekker ontbijt met “scrambled eggs” door mezelf bereidt, rijden we naar Dimmoborgir. We wandelen doorheen een erg grillig landschap. Onder de grond probeerde vroeger lava zich een weg naar boven te banen, maar stolde onderweg. De zachtere omliggende grond erodeerde weg en zwarte zuilen van lava-steen staan nu prachtig voor ons. Ook hebben we oog voor wel heel speciale vegetatie. In de verte zien we een grote vulkaan, deze gaan we gaan beklimmen!
De beklimming van de Hverfjall krater was enorm vermoeiend. Bij elke stap naar boven, zak je een eind terug weg naar beneden. De kunst bestaat er in net genoeg druk te zetten op je voeten, niet gemakkelijk en vrij frustrerend in deze hitte! Maar boven aangekomen is de beloning overweldigend, een pracht van een uitzicht en een verfrissende bries! We wandelen rustig helemaal rond de krater en dalen dan opnieuw af. De tocht naar het busje is dan nog supervermoeiend. Valse wegwijzers die de parking aanduiden op 3km helpen niet echt, de afstand bedroeg zeker meer dan 12km. De hitte van bijna 30°C weegt. Pas bij aankomst zien we dat we een kortere weg hadden kunnen nemen.
Op de parking doen we ons tegoed aan de picknick. Plots komt er een tour-bus achterwaarts naar ons gereden, we springen opzij om niet overreden te worden! De schoft, dat had hij beter niet gedaan. Zonder excuses loopt de chauffeur gewoon de andere richting uit. Ik leg een grote steen voor zijn achterwielen, dat zal hij straks dan wel voelen.
Oh die hitte, ik heb wel zin in een zwembad! We bezoeken in de namiddag nog Krafla & ook de verderop liggende lava-velden. Adembenemende landschappen, zeeën van zwarte lava-steen en dampende sulfataren: WAUW. De bergen begin ik nu wel een beetje moe te worden, ik kijk uit naar het zwembad waar onze begeleidster van sprak. Met pijnlijke benen keren we terug naar onze camping aan het meer. We doen eerst nog wat kleine inkopen en genieten een uurtje later van een lekkere pasta & pesto maaltijd.
Een aantal groepsleden zwemt niet graag en hierdoor zijn we deze namiddag niet naar een zwembad getrokken. Dat vind ik erg jammer. De groep beslist om ‘s avonds rond 23u nog een berg te gaan beklimmen die midden in het meer ligt. Ik besluit niet mee te gaan en wat tijd voor mezelf te nemen om alle ergernissen te kunnen verwerken. Caroline gaat ook mee met de groep, en ik neem tijd om rustig vogels te gaan fotograferen, mijn verslag aan te vullen en eens op Internet te speuren naar nieuws over het thuisfront. Ongelofelijk dat je hier zo laat nog perfect buiten kan wandelen; hoewel het erg afkoelt, wordt het nooit écht volledig donker. Na een berichtje nagelaten te hebben op mijn blog, kan ik ook wat vroeger gaan slapen.

Dag 09 – 26/07/2007: Watervallen-dagje [top]
Wat extra slaap heeft deugd gedaan! Opgestaan op de camping, ons bagage genomen en ontbeten. Vandaag gaan we met het busje een aantal grote watervallen gaan bezichtigen. Blijkbaar is het ontbijt me niet goed bevallen. Wellicht de melk die niet meer zo goed was. Er zijn niet veel zaken die goed bewaren hier in Ijsland. Met het busje kiezen we ervoor om écht 4×4 wegen te nemen, omdat we dan het mooiste zicht zouden hebben op de watervallen. Holder de bolder, schokkend over de moeilijke wegen. Achteraan in het busje draait mijn maag langs alle kanten :S
Ik ben blij als het busje eindelijk tot stilstand komt! Een geluk dat ik nog alles heb kunnen binnenhouden. Na een kleine wandeling zien we de eerste watervallen, waauw! Dettifoss is echt machtig, langs 2 kanten buldert het water naar beneden. Langs de andere kant zien we ook de broer van iemand van onze groep lopen, na roepen en zwaaien herkent ook hij onze groep, wel grappig! Nog steeds een hittegolf van 28°C, van frisse lucht kan ik niet echt genieten. We keren terug naar het busje om naar de tweede (nog grotere) waterval te gaan kijken, Selfoss.
Echt magnifieke waterval! Nog veel groter dan de vorige, de omhoog steigende waterdamp tovert een prachtige regenboog net boven het watergeweld, écht knap! We keren terug naar het busje waar we ons kampeer-tafeltje bovenhalen. Mijn maag-perikelen zijn al wat gaan liggen, toch eet ik uit voorzorg niet al te veel. Wel gezellig zo buiten eten in het zonnetje.
In de namiddag opnieuw de 4×4 route op, op zoek naar een camping voor de volgende nacht. Onderweg komen we een loopwedstrijd tegen, écht zot hoe die mensen afzien in deze hitte en in deze bergen. De eerste camping is helemaal volzet, dan maar een alternatieve zoeken zonder douches, maar wel wel vlakbij een beekje, supermooie locatie!
Nadat onze tentjes weer zijn opgesteld, speel ik wat frisbee met de andere mannen. Caroline helpt deze keer weer met de zware keuken-taak voor deze groep. Met beperkte middelen maken ze er toch een lekker gerecht klaar. Als er iemand haar plan kan trekken en de leiding neemt is het toch zij wel!
Plots valt onze frisbee in het beekje en is het een hachelijke onderneming om die er weer uit te krijgen. Met de voeten wordt ik vastgehouden en kan ik met een stok die er weer uit vissen, en maar lachen!
Een aperitief met wijn, bier en chips wordt bovengehaald, waar we ons lekker tegoed aan doen! Ondertussen heeft de begeleidster samen met een ander lid van onze groep het hele busje eens uitgemest en schoongemaakt. Ongelofelijk hoeveel zand er is binnengekropen door die 4×4 wegjes te nemen. Wanneer de zon ondergaat dalen ook de temperaturen, zodat we al snel in onze slaapzakken duiken.

Dag 10 – 27/07/2007: Trektocht [top]
Het kabbelende beekje naast ons maakt ons al vroeg wakker. Zoals steeds staan we als een van de eersten buiten. Vandaag gaan we een mooie dagtocht maken van 7 uur stappen. We vertrekken vroeg. Het smalle wandelpad is goed aangeduid tot tevredenheid van onze bezorgde begeleidster. Onderweg komen we prachtige basalt-formaties tegen, alsof het een grote op-elkaar-gestapelde blokkendoos is. Prachtig hoe deze formaties uit het landschap rijzen!
Soms zijn de wandelpaadjes zo smal en kronkelen ze langs alle kanten dat we gewoon naar onze voeten moeten kijken om niet te struikelen, allemaal achter elkaar, waarschijnlijk een grappig zicht . Rond de middag bereiken we -goed op schema- ons eindpunt: we staan bovenop een loodrechte klif-formatie in hoef-vorm. Ik neem de tijd om met m’n zoomlens foto’s te nemen van de broedplaatsen van mooie vogels.
In de namiddag vatten we de terugtocht aan, opnieuw langsheen talloze smalle wandelpaadjes. Moeilijk om te genieten van de natuur op deze manier, zeker wanneer we een hoog tempo aanhouden. Ik besluit dan maar even aan de staart te wandelen en kan zo rustiger genieten. Echt wel knap hier!
We houden even halt om te genieten van een prachtig uitzicht bovenop een klif. Diep onder ons zien we de rivier. Ik neem even een tweede GPS foto op deze locatie.
Onderweg beklimmen we nog even een bergtopje die helemaal in rode steen is gehuld, onderaan de pas volledig geel zand zodat samen met de zwarte basalt-steen een natuurlijke Belgische vlag wordt gevormd, grappig wel! Bij de beklimming ondervinden we sterke windscheuten. Mijn bandana en zonnebril worden plots door de wind gedragen Een kleine sprintje naar beneden om ze op tijd nog te kunnen oprapen… Vermoeid zetten we onze tocht verder richting de camping… Pijnlijke voeten verlangen zo naar een fris badje in het bergriviertje!
We beklimmen nog eerst een basalt-formatie, wel grappig, alsof alles in trapjes voor ons is voorzien. Uiteindelijk komen we dan toch aan, geen kwartier te vroeg voor mijn part! Zalig je voeten in ijskoud water steken en ondertussen chips eten Na ‘s avonds gegeten te hebben en helemaal gerecupereerd te zijn, wandelen we nog naar Karl & Kerlin, twee rotsbeelden waarvan een plaatselijke legende vertelt dat het versteende trollen zijn. Langzaam zien we de zon zakken en voldaan keren we terug naar onze slaapplaatsen.

Dag 11 – 28/07/2007: Walvissen! [top]
Geeuw! Opstaan en direct onze tenten afbreken. We maken ons snel klaar en laden het busje in. We doen nog wat inkopen in de supermarkt, wat zoals steeds lang duurt … en rijden dan verder, terug naar de kliffen in de vorm van een hoefijzer om het deze keer eens van beneden te gaan bezichtigen. Ik ben nog niet helemaal wakker, het zicht gisteren was toch pakken beter dan hier beneden… We ontbijten snel op de parking, en rijden dan verder naar Husavic, een klein dorpje maar met 1 grote bezigheid: met toeristen naar walvissen gaan kijken! Oh wat kijk ik daar naar uit!
Na wat prijzen vergeleken te hebben, schrijven we ons in voor een trip met een kleine boot. Er was ook een mogelijkheid om met een zeilschip te gaan, maar wel tegen een veel hogere prijs. Pas binnen een aantal uur vertrekken we, dus nemen we uitgebreid de tijd om al eens op souvenirs-jacht te gaan.
De walvissentocht was erg spannend, zouden we ze écht zien? Eerst worden we begroet door laagvliegende papegaai-duikers! Zo mooi! Maar plots zien we in de verte een walvisstaart, vlakbij een andere boot. WAUW! Een kwartiertje later komt vlakbij onze boot ook een xxx naar adem happen, FENOMENAAL! Met de camera in de aanslag schieten we volop foto’s van deze prachtdieren. Ook andere boten omsingelen de plaats waar de walvis is opgemerkt. Elke vijf minuten is het spannend wachten tot ze zich weer ergens laten zien en telkens wordt de achtervolgingstocht ingezet. Ook is het telkens gokken om aan de goede kant van de boot te staan om mooie foto’s te kunnen trekken. De zeilboot blijkt maar een gemotoriseerde zeilboot te zijn, een geluk dat we die niet hebben genomen! Jammer genoeg geen springende exemplaren opgemerkt Op het einde van de rit komen we ook nog een school dolfijnen tegen, maar deze zijn te snel om er goede foto’s van te kunnen maken.
Op de terugtocht krijgen we nog een lekkere chocomelk om ons op te warmen en een speciale Ijslandse donut, mmmmmm lekker, die gaan we nog kopen! Aangekomen duiken we met z’n allen nog even een souvenir-winkel binnen en vertrekken we naar onze volgende camping in Akureyri. We opteren voor eentje buiten het centrum. Na lang zoeken vinden we ze eindelijk, maar blijkt ze volzet te zijn. Een scouts-jamboree heeft ervoor gezorgd dat alle plaatsen ingenomen zijn. Dan maar naar het stads-centrum waar we meer geluk hebben. ‘s Avonds verkennen we het stadje en na lang wandelen vinden we een druk restaurant. Aan de bar bestellen we ons een eerste Viking-biertje. Erg duur, maar we hebben er zo’n zin in! Een uurtje later kunnen Caroline en ik genieten van een lekkere vis-schotel. De anorexia patiënte moet wederom geholpen worden door de begeleidster, maar we letten er niet echt meer op.
‘s Avonds nemen we nog een douche dichtbij de camping, in een sporthal-complex. Met een muntstuk van 50 Kronen hebben we 4 minuten warm water, het moet snel gaan, maar het lukt! We kruipen voldaan onze tentjes in…

Dag 12 – 29/07/2007: De Geiser! [top]
Opstaan, tenten afbreken, we kennen de routine al goed. In de voormiddag zijn we vrij om deze “tweede grootste stad van Ijsland” te verkennen. In een kwartiertje zijn we rond Eigenlijk is Akureyri maar 1 winkelstraat groot en liggen er gewoon wat huisjes rond. Caroline en ik maken onze souvenirs-collectie nog wat groter en versturen onze kaartjes naar het thuisfront. We bezoeken ook de prachtige kerk. Nog voor de middag keren we terug naar de camping en maken we ons helemaal klaar voor een lange rit over de hobbelige 4×4-wegen naar onze volgende camping. Voor we aankomen op de camping bezichtigen we nog een prachtige waterval in 2 niveaus. Een schitterende, permanente regenboog nodigt ons uit om hier te genieten van alle pracht en praal. Ongelofelijk, alsof dergelijke gigantische watervallen plots kunnen opduiken in het landschap!
Door het heen&weer-geschud op de 4×4 wegen, schiet onze handrem-kabel plots los en horen we hem slepen tegen het asfalt. Gelukkig zijn we er bijna! Rond 16u aangekomen op het grasplein van de camping, staren de toeristen ons na als we het terrein oprijden. Onze begeleidster schiet lichtjes in paniek. Alles uitladen! Ik krik alvast het busje omhoog en samen met een Duitse toerist bind ik de kabel terug stevig vast aan het chassis, opgelost! Af en toe horen we een Woesj-geluid, vlakbij ligt een grote geiser! Na de tentjes opgezet te hebben, gaan we met z’n allen een warmwater-bad nemen.
‘s Avonds koelt het al snel weer af. We zijn die warme temperaturen al gewoon, maar in ons zwemgerief huppelen we naar 2 ronde badkuipen, die gevuld zijn met natuurlijk opgewarmd water. Het water is écht méga-heet! Eerst onze voeten erin … pijnlijk … dan onze benen … en na wat gewenning zit ik er helemaal in … zaaaaaalig! Caroline voelt zich een soepkieken De helft van de groep blijft er gewoon wat rond hangen, geen zin in water. Ook de anorexia patiënte heeft schrik haar wat meer te moeten blootgeven. De begeleidster besluit bij haar te blijven, maar toch laat ze zich gelukkig overtuigen om ook eens te genieten.
Na een tijdje wordt het toch wel té warm en maken we ons bibberend onder de douche klaar om de geiser eens te gaan bekijken. Bij valavond is het schouwspel écht prachtig! De omliggende rookpluimen, afkomstig van de sulfataren dansen als geesten rond de geiser, magnifiek! De geiser zelf, Strokhur, geeft een adembenemend schouwspel ten berde. Voor de uitbarsting wordt een grote bel water gevormd die wel lijkt te exploderen. Het water spuit zo’n 30 meter hoog! Blijkbaar is dit nog een kleine geiser want de vorige actieveling zou tot 120 meter hoog gereikt hebben! Toch staan we verstelt van de oerkracht van de natuur, zo dicht bij ons …
Onze tentjes en slaapzakken verwelkomen ons en samen gaan we de nacht in.

Dag 13 – 30/07/2007: Caroline’s dipje [top]
In de vroege morgen trekken we opnieuw naar Strokhur, onze vriend de geiser In het daglicht kunnen we mooi de bel zien die gevormd wordt voor het uitbarsten. Elke 5 minuten is er wel een uitbarsting, zodat we het fenomeen mooi op de gevoelige plaat kunnen zetten. Nadien rijden we naar de stad om onze proviant opnieuw aan te vullen. Onderweg laat ik het busje vertragen om de prachtige Ijslandse paarden te kunnen fotograferen. In het stadje laten we ons busje ook eens nakijken met die losgeschoten handrem-kabel. Onze begeleidster vraagt menig garagist om eens te kijken, maar die zijn er allemaal gerust in … uiteraard de coating was toch niet los? … och ja …
Onderweg horen we plots een knal! Een steen heeft een sterretje veroorzaakt in onze voorruit, dat ontbrak er nog aan! We rijden verder naar de supermarkt. Samen met een aantal mensen van de groep blijven Caroline en ik wachten op de parking. Met z’n achten achter 1 winkelkarretje aanlopen, hoe belachelijk is dat? We hebben geen zin om de anorexia-patiënte weer alles te zien vergelijken.
Na een uurtje (!) zijn de shoppers klaar en kunnen we gaan picknicken op een graspleintje bij een pittoresk kerkje. Na ons middagmaal in de warme zon, rijden we naar onze volgende camping. Onderweg stoppen we nog even om een prachtig sulfataren-veld te bezichtigen. Hier zou ooit een beruchte rover jarenlang zijn schuilplaats hebben gehouden. Weer onderweg probeert Caroline de stemming erin te brengen en zingen we kamp-liederen. Bijna niemand doet mee … wat een saaie groep! Caroline heeft een dipje vandaag.
Voor we aankomen op de camping, versperren 2 rivieren de weg. Gelukkig zijn verderop wandelbrugjes aangelegd, maar onze pak & zak en al het kampeer-gerief zullen een tijdje moeten meedragen. We komen ook opnieuw de Nederlandse motor-rijders tegen vanop de ferry. Deze trotseren met enige moeite de rivier! Knap zeg!
Hier, dicht bij de bergen is het een pak frisser dan hetgeen we gewoon zijn. Een frisse bries is hier verantwoordelijk voor. Gelukkig merken we snel op dat er achter de camping een riviertje loopt met natuurlijk warm water! Deze camping is erg druk, het is de uitvalsbasis voor meerdaagse bergtochten. Ook wij hebben een 2-daagse voor de boeg. Met zware keien zetten we de tentjes recht, niet gemakkelijk op een stenen ondergrond! Nog steeds discussiëren we of het nu “haringen” zijn of “piketten” waarmee we de tentjes rechthouden, ik blijf erbij het zijn “haringen”
Na een lekker avondmaal, maken we ons klaar om ons te gaan verwarmen. Bibberend ontdoen we ons van onze kledij en lopen het riviertje in. Lauw water, oei, hopelijk is dat een beetje verder veel beter … en ja hoor! Een 40-tal toeristen geniet wat verder van zalig warme temperaturen. Af en toe moeten we zelfs rechtstaan omdat het te warm wordt, en dit gewoon in een puur natuurlijke riviertje!
De anorexia patiënte staat twijfelend en bang te kijken hoe we plezier maken. Onze begeleidster kan na een uur inpraten haar overtuigen om wat watergewenning te doen met haar… Wanneer zij na nog een half uur in het warme gedeelte komt, hebben wij er eigenlijk al genoeg van gehad. Een beetje geërgerd over de groep besluiten Caroline en ik wat vroeger te gaan slapen. Morgen beginnen we aan onze tweedaagse, we zijn maar beter goed uitgerust!

Dag 14 – 31/07/2007: Eerste dag van de tweedaagse[top]
Nog aan te vullen …

Dag 15 – 01/08/2007: Tweede dag stappen [top]
Nog aan te vullen …

Dag 16 – 02/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 17 – 03/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 18 – 04/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 19 – 05/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 20 – 06/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 21 – 07/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 22 – 08/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 23 – 09/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …

Dag 24 – 10/08/2007:[top]
Nog aan te vullen …