Cassy Blog

Gisteren zijn Caroline en ik naar de 25^e Night Of The Proms 2009 gaan kijken, voor Caroline de eerste keer in het grote sportpaleis te Antwerpen. Zéker erg de moeite waard, maar toch ook wellicht de laatste keer …

Goed op tijd vertrokken, genoten we van de mooie opening van de show. Een perfecte mix van vuur-, rook-, klank- en lichtspekstakel opende de show, een hele verbetering tegenover de edities van zo’n 5 jaar geleden! Dit jaar stonden grote namen op het programma: Toots Thielemans, OMD, Roxette, Sharon Den Adel (Within Tempation) en uiteraard John Miles.

Buiten OMD was het stuk-voor-stuk genieten! Ongelofelijk hoe Toots op zijn leeftijd prachtige melodiën uit zijn “eenvoudige” instrument kan toveren; hij kreeg – terecht – vele staande ovaties. Sharon Den Adel zette het sportpaleis bijna letterlijk in vuur – en vlam. John Miles bracht een pracht van een performance. Na zovele jaren nog steeds het alom gekende “Music Was My First Love” met zoveel gevoel en inzet ten berde brengen … je moet het maar doen.

OMD niet dan?
Neen echt niet! Als een spastisch figuur stond de leadzanger Andy McCluskey uitbundig te springen op een eigen ingetogen nummer – u wel bekend – “Joan Of Arc”.
Iedereen werd dan verzocht om recht te staan voor het “Enola Gay” – nummer, een nummer over het droppen van de atoombom “Little boy” op Hiroshima. Slingers en vuurwerk de lucht in schieten op de zin “this kiss you gave, it’s never ever gonna’ fade away” getuigt mijns inziens van wat enkel kan omschreven worden als “Brits – Amerikaanse platvloerse smaak”, “respectloos” met andere woorden. Ik ging snel weer gaan zitten
Een tweede min-puntje op onze avond was het publiek, telkens er een mooi klassiek intermezzo werd gespeeld, vond een bende marginale Westvlamingen het nodig om luidkeels te beginnen babbelen en te klagen over hoe spijtig het was dat er klassieke muziek werd gespeeld op The Night Of The Proms … *zucht*
Blijkbaar deelt de vod van een programma-boekje hun mening, want overal loop ik te zoeken welke prachtige klassieke stukken er nu gespeeld zijn geweest door Il Novecento. In het boekje zaten echter enkel de straffe verhalen van Carl Huybrechts …

Al bij al toch zeker een héél geslaagde avond, de sfeer zat er bij het publiek goed in, het geeft nog steeds een zalig gevoel om de “lichtjes” te zien van zo’n 15 000 toeschouwers!
En waarom eens niet gewoon met z’n allen “Zie ik de lichtjes van de Schelde …” zingen? Het begint op te vallen dat ik hoe langer hoe meer naar “Nostalgie” begin te luisteren zeker?