Peru 2007
Hieronder kan je het reisverslag lezen van mijn Peru-reis. Naar goede gewoonte heb ik tijdens de reis een aantal dingen genoteerd, zodat u hier het volledige verslag kan lezen. Hoogstwaarschijnlijk bent u nog meer benieuwd naar de foto’s van deze reis. Alle foto’s kan je trouwens hier bekijken.
Veel leesgenot! Opmerkingen en vragen zijn zeker welkom, ik ben benieuwd wat u van dit verslag vond!
Dag 01 – 03/09/2007:[top]
De dag van het vertrek uiteraard. ‘s nachts bijna niet kunnen slapen, heen en weer spurten naar het toilet want ik had plots last van buikloop, ai ai! Misschien was die uitputtende bedevaart toch niet zo’n goed idee een paar dagen voor mijn vertrek? Heel vroeg kort afscheid genomen van mijn vriendin die noodgedwongen thuis moet blijven. Tja elkaar maar leren kennen als onze beide reizen geboekt waren. Mijn liefste schat kan dus jammer genoeg niet mee.
Op de luchthaven in Zaventem zijn we niet meer de eerste maar wachten we geduldig op de de rest van de groep. Nog snel wat essentiële pilletjes nemen, uit mijn voorgaande Egypte-reis had ik onthouden: “Never under-estimate the power of Immodium”.
Na een misverstandje over de plaats van afspraak vinden we elkaar uiteindelijk toch terug, onze vlucht heeft ondertussen al anderhalf uur vertraging! De sfeer is opperbest, iedereen heeft er keiveel zin in! Het voordeel van de vertraging is wel dat we vlot de aansluitende vlucht in Madrid kunnen nemen.
De nieuwe veiligheidsmaatregelen eisen wel hun tol tijdens de controle van mijn handbagage. Beetje dom van mij om m’n zonnecreme in mijn handbagage te laten, de Zaventemse pitbulls keilen deze zonder pardon in de vuilnisbak, zelfs na deze eikels eens goed mijn gedacht te hebben gezegd 
In Madrid aangekomen zijn we verbaasd over de grootte van de luchthaven: ENORM! Met een metro-lijn onder de gebouwen rij je van de ene kant naar de andere.
Tijdens de vlucht richting Lima denk ik vooral aan het thuisfront, en oefen ik een aantal woordjes Spaans. “Más Pan”, “Aqua con gas por favor” worden al snel uitgesproken 
Na de 11-uur durende vlucht vullen we de nodige formulieren in, krijgen we de nodige paspoort controles, alles verloopt verbazingwekkend vlot! We draaien zowel onze horloges als biologische klok 7u terug en banen ons een weg naar buiten met onze bagage. Onmiddellijk voelen we de frisse Limaanse wind, direct grijp ik mijn warme fleece! 
De gevreesde smog stank valt al bij al nog mee. Met een minibusje rijden we naar ons eerste welliswaar luxeuze hostal, de groep kijkt uit de raampjes vol bewondering naar de dingen die gebeuren in de grauwe hoofdstad.
‘s Avonds nuttigen we onze eerste Peruviaanse maaltijd, het smaakt! In Peru zijn aardappelen dus groenten; practisch bij elke maaltijd krijg je zowel rijst als frieten! Ook de plaatselijke drank-specialiteit: “Pisco Sour” laten we ons welgesmaken!
Erg gevaarlijk drankje op basis van pure Pisco, limoensap, suiker, opgeklopt ei-wit en een paar druppeltjes kaneel, overheerlijk! Nadien keren we terug naar het hostal, genietend van een warme douche. Tevreden slapen we in … het avontuur is begonnen!
Dag 02 – 04/09/2007: Lima: [top]
“Uitgeslapen”, de wekker maakt me wakker om 8u, maar eigenlijk was ik al veel vroeger wakkergeworden. De geluiden in het hotel komen van overal, de mensen in Lima zijn blijkbaar al erg vroeg wakker. Na een verkwikkende douche, kouder dan die van de vorige nacht laten we onze bagage achter in het hotel en gaan we op stap in Lima. De grauwe stad heeft weinig te bieden, buiten de Plaza di Arma (zo heet meestal het hoofdplein). Door een park slenterend, houden we halt bij een klein kraampje waar we onze eerste “Inca Kola” drinken. Een geel fluorescerend drankje dat smaakt naar de roze “Bubblegum” van vroeger, niet echt mijn ding. 
We ontbijten in een lokale zaak waar het vol zit met politie-agenten, choco-melk kennen ze hier dus niet. Raar voor een land die wel cacao uitvoert.
We zetten onze tocht verder naar een historisch museum over de geschiedenis van Peru. Na heel wat rondvragen komen we uiteindelijk aan waar we moeten zijn. Heel wat mensen van onze groep spreken Spaans en dat blijkt hier echt wel nodig. Het museum lijkt in het begin erg interessant maar na een tijdje ben je de opgegraven potten, schalen en beeldjes wel beu gezien. 
Voor we het beseffen is het al een stuk in de namiddag. Een mix van busjes nemen en straatjes doorkruisen brengt ons terug dicht bij het hotel. Plots besef iemand van onze groep dat zijn camera is gestolen! Die kleine bedelaar (nog geen 10 jaar oud) die aan ons lijf plakte voor een aalmoes is dus een ordinaire zakkenroller. Een aantal jongens uit de groep proberen die jongen terug te vinden, maar die is spoorloos verdwenen.
Wanneer de groep weer samen is zoeken we snel iets om te eten. Onze begeleider gaat nog snel even naar het hostal en keert snel terug want onze nachtbus naar Arequipa is 1 uur vervroegd! Snel onze grote Pisco uitdrinken (bleek achteraf geen goed idee ) en onze bestelling in het restaurant schrappen. Snel onze pak&zak gaan halen en met een taxi naar de bushalte. We kruipen de bus op, ons klaarmakend voor een 14uur(!) durende rit…
Dag 03 – 05/09/2007: Arequipa: [top]
Aangekomen in Arequipa rond 8u ‘s morgens, met de taxi’s gaan we direct naar ons volged hostal. Deze keer veel minder luxueus maar we liggen wel vlakbij het centrum van de stad. De enkele beglazing en de hoofdstraat die net achter onze kamer loopt zullen ons de volgende nacht wel snel naar oordopjes doen grijpen. Kleine proviant gekocht uit een winkeltje, pick-nicken we op “Plaza di Armas”, het schoonste plein van Peru. In het midden van het plein schreeuwt een predikant luidruchtig, het is grappig om te zien hoe hij er helemaal in opgaat. “Wie durft Viva el Diablo te roepen?” Neen, ook ik ben zo zot nog niet
We bezoeken het klooster “Monestario de Santa Catelina”, een erg mooi complex met kleurrijk geverfde muren. Het klooster zelf was eigenlijk een stadje op zich met vele straten en huisjes waar zusters verbleven. Gelukkig hebben we hier een gids genomen want je loopt al snel verloren in het labyrint van steegjes en kleine binnenplaatsen.
Na het bezoek doen we ons tegoed aan lekkere vruchtendrankjes, een licht risico nemend We worden uitgenodigd om op het dak van de zaak een kijkje te gaan nemen zodat we op die manier een prachtig zicht hebben op de Plaza. 
El Misti, de machtige vulkaan tekent zich prachtig af tegen de horizon alsook de even imposante kathedraal. Na onze stop zoeken we nog iets warms om te eten en laat ik me de plaatselijke vissoort ” Caravina à la Plancha” smaken.
Onze begeleider moet nadien nog wat regelen voor de komende trekking, de rest verkent nog wat de stad aan de hand van onze reisgidsen in boekvorm. Tegen de avond besluiten we om op een dakterras bij de kathedraal nog iets te gaan drinken (Pisco natuurlijk). We krijgen opnieuw een prachtig nachtelijk zicht op Arequipa. 
De Pisco’s verdubbelen zich gemakkelijk en wat panfluit-muzikanten brengen de sfeer erin. Ik begin opnieuw honger te krijgen en zit te kwijlen naar een pannekoek-gerecht dat de kok aan het bereiden is. Laag na laag bananen, chocoladestroop en een pannekoek … oooooh. Samen met 4 anderen van onze groep zoeken we iets “vettigs en prettigs”. We doen ons tegoed aan een berg frieten en een paar “kipjes op zijn geheel”. Schransen en old-style kip verorberen met onze handen, elkaars frieten stelen, … hier hoeft geen foto bij denk ik
Uiteraard nog wat in de Pisco en Cuba Libre gevlogen, riskante ijsblokjes van het dakterras smijten … oops richting de politie die eens raar naar boven kijkt, na een tijdje begon de dienster er ook beter uit te zien, … lachsalvo’s à volonté dus! Voldaan en goed in-de-wind terug naar ons hostal…
Dag 04 – 06/09/2007: Buitenwijken van Arequipa: [top]
Vandaag huren we een aantal taxi’s om de buitenwijken van Areaquipa te gaan verkennen. Eerst bezoeken we wat mooie kerken. De vriendelijke mannen leiden ons naar plaatsen vanwaar je een prachtig zicht hebt op de stad, El Misti en andere vulkanen. Ze geven ook uitleg over de verschillende fruit-bomen die typisch hier groeien. Na een wol-zaak waar we achteraan de verschillende soorten lama’s leren kennen, bezoeken we ook een water-molentje dat vroeger werd gebruikt. 
Wanneer we verder weg rijden uit de stad, valt het ons op dat volledige wijken afgesloten kunnen worden van de hoofdweg, uit schrik voor dieven ‘s nachts. Onze gidsen vragen voor welk budget we wensen te eten.
Rond de late middag zetten ze ons af aan een luxueus restaurant waar we buiten onder een bamboo-paviljoen kunnen eten. De gidsen aarzelen wat om mee te gaan, maar wanneer we aanbieden om hun lunch ook te betalen, gaan ze graag mee. Het budget waarmee we meestal ‘s middags eten zou hun 3 dagen werk kosten, en voor ons is het dan nog “maar” 150 oude BEF (€3,75). 
Samen met 2 anderen besluit ik om hier Cavia(!) te eten, een specialiteit van de streek. Wanneer de ober het beestje voor onze neus zet, schrikken we wel! Een opengesneden en gevilde cavia, gefrituurd, de pootjes, kopje en tanden hangen er nog aan … smakelijk! Het beestje vergt erg veel peuzelwerk maar is wel lekker, een beetje te vergelijken met konijn, maar dan ietsie taaier maar toch sappiger/vettiger.
We rijden terug naar ons hostal zodat we onze rugzak gereed kunnen maken voor de start van de eerste trekking. Iemand van onze groep had in zijn reisgids gelezen dat er een belangrijke archëologische vondst is gedaan een aantal jaar terug die uitgestald staat in Arequipa, namelijk een heel goed bewaarde mummie. Na een typisch markt-bezoekje waar de meesten van de groep zich laten overhalen om “Coca-bladeren” te kopen tegen de hoogteziekte, bezoek ik samen met 4 anderen het museum van de mummie. 
Eerst een interessant filmpje, daarna neemt een vrouwelijke gids die ons mee doorheen het museum terwijl ze haar Engelse teksten aframmelt aan een monotoon maar uiterst snel tempo; erg grappig soms dat Engels met Spaanse klanken!
Later op de avond besluit ik nog wat fruit te gaan kopen en eens een teken te geven op Internet via mijn blog dus
Dag 05 – 07/09/2007: Trekking 1 – Dag 1: [top]
Met een privé-busje rijden we vandaag richting Colca Canyon. De gids die erg goed Engels weet te spreken, geeft ons veel uitleg onderweg met verschillende tussenstops. We passeren een beton-fabriek en zien Vicuñas in het wild. Prachtige dieren wiens wol erg gegeerd en duur is ($500/kg!), bovendien kan elk dier in totaal maar 3 keer worden geschoren. De nodige stops worden ook ingelast bij kraampjes waar “natives” hun koopwaar trachten te verkopen aan de vele toeristen. 
Wanneer elke “domme toerist” een foto probeert te bemachtigen van een lief kindje in traditionele klederdracht -die als een goedgetraind aapje 1 sol (munteenheid Peru, €0,03) vraagt per foto-, erger ik me aan de situatie. We bereiken ook per bus ons hoogste punt van 4910 meter! Die hoogte voelen we aan de lijve! Een paar proberen het effect na te gaan door een kort spurtje te trekken van nog geen 100 meter om na nog geen 20 stappen hijgend tot stilstand te komen .
Op het hoogste punt ligt het landschap bezaaid met torentjes van op-elkaar-gestapelde-stenen als offer voor de zonnegod. Onder elke stapeltje offeren de Peruvianen coca-bladen. We vervolgen onze weg langsheen prachtige vergezichten op de landbouwterrassen, zien héél speciale grote groene planten, het lijkt gewoon op mos die op een rots groeit maar is in feite een heel grote keiharde plant.
Het vergezicht op het dorpje Chivay is prachtig, we rijden er dan kronkelend ook naartoe; bij aankomst genieten we van een plaatselijk buffet en ontdekken we dat Alpaca-vlees (soort Lama) superlekker is! 
In de namiddag genieten we van ons eerste “hot-springs”, verschillende zwembaden natuurlijk gevuld met heet (>40°C) water en dat tussen de bergen, hoe prachtig! We relaksen, duiken en drinken zelfs een pintje in het zwembad, een groepje muzikanten speelt wat panfluit-muziek enkel de bubbels ontbreken in het bad
‘s Avonds gaan we eten in een pittoresk restaurantje waar opnieuw muzikanten de avond opfleuren. 
Deze nemen een-voor-een wat toeristen mee de dansvloer op waardoor ik ontdek dat Japanners echt niet kunnen dansen en ultra stijve-harken zijn ‘s Avonds koelt het hier ook erg af, gelukkig staan er 4 haardvuren te branden in het restaurant en zit ik er tamelijk dicht tegen, want velen kloegen over hun ijskoude voeten. Ik laat nog “snel” (want het Internet was er supertraag) een berichtje na op mijn blog waarna iedereen direct gaat slapen, om klaar te zijn voor de échte eerste actieve dag van de trekking, morgen.
Dag 06 – 08/09/2007: Trekking 1 – Dag 2: [top]
Vroeg op om 5u, vandaag komt de activiteit pas in de namiddag, dus we rijden eerst nog even naar het dorpje Yanquan. Er worden direct veel foto’s getrokken van een tamme arend die je op je hoofd kan laten plaatsnemen. Dat is niet zo aan mij besteed, hoewel ik wel geniet van de pracht van het dier.
Op het dorpsplein, rond de fontein, staan reeds meisjes urenlang een traditionele ronden-dans uit te oefenen. De muziek werkt aanstekelijk, want ook wij beginnen te bewegen.
We rijden verder door naar een plek waar we de machtige “condor” zouden kunnen bewonderen. Wanneer we er aankomen staat het al vol van de toeristen. We komen opnieuw de groep tegen van oudere Belgische toeristen die per bus constant rondtrekken. Een dame uit die groep maakte ons het leven zuur met opmerkingen als:
- Heb je er nog geen enkele gezien? Oh wij zeker vijf!
- We hebben vooraf aan onze gids gezegd dat hij ervoor moest zorgen dat we er zeker konden zien.
- Ze zijn praaaaaachtig hoor, mijn man heeft van die panoramische foto’s, écht praaaaachtig!
- Wellicht zijn ze nu al lager in de Canyon en zal je ze niet meer zien … oh jammer voor jullie.
We hadden veel goesting om voor de vliegende aaseters wat extra “aas” te zorgen door de vrouw een duwtje te geven. 
Nog maar net was ze gepasseerd of de machtige vogels cirkelen boven ons rond en komen zelfs erg dichtbij, a d e m b e ne m e n d! We nemen erg veel foto’s en vervolgen erna onze weg naar Cabaneconde.
Aangekomen, verkennen we het kleine dorpje en stappen we naar een arena waar wellicht stieren of hane-gevechten gehouden worden. We leggen ons wat te zonnen tot we plots in de verte opnieuw 2 condors zien cirkelen! Bij het terugkeren naar het centrum komen we 2 loslopende stieren tegen, iemand van ons groepje die een rood T-shirt aanhad, voelt zich plots niet meer zo veilig, gelukkig doen de beestjes niet moeilijk
In het hostal waar we onze laatste échte maaltijd nuttigen, staan we te popelen om te vertrekken, het heeft nu wel lang genoeg geduurd! Gedurende de 4 komende uren dalen we constant af richting Llatica, onze gewrichten worden danig op de proef gesteld! Ik loop vooraan en met de kopgroep bereiken we uiteindelijk een brugje over de rivier. Een eindje verder zien we zelfs een échte geiser kokend water doen opborrelen! We klimmen er naartoe (afdalend) en staan versteld van het natuur-spectakel! 
Ongelofelijk om op deze manier de kracht van de natuur te ervaren, zwavel-dampen doen je zweten wanneer je in de rook gaat staan. Ook ter plekke wat fossielen gevonden, waauw gewoonweg! Na uitgerust te hebben bij de brug, is de laatste klim naar de berghutten erg zwaar. Trappend op onze adem bereiken we de eerste stopplaats en haasten we ons om ons om te kleden in de bamboo-hutjes. Wat lager liggen er namelijk “hot-springs” op ons te wachten, wat we ons geen 2 keer laten zeggen
Zalig genieten we tot zelfs nadat de zon is verdwenen van het lauwe water, een prachtig sterrenfirnament met vallende sterren, melkweggordel en voorbijvliegende sattelieten, zo romantisch! De gidsen maken ons ondertussen een maaltijd met kleine ter-plekke-gevangen forelletjes die we ons laten smaken. We gaan zo vroeg mogelijk slapen, want morgen volgt een zware dag …
Dag 07 – 09/09/2007: Trekking 1 – Dag 3: [top]
Wederom staan we om 5u op om de trekking opnieuw aan te vatten om 6u30. De gidsen zorgen voor een schitterend pannekoeken ontbijt! De tocht begint met een zware klim, gelukkig zijn we vertrokken vóór we last hebben van de warme zon. Nadien afwisselend plat & stijgen, ik bepaal opnieuw het tempo zodat we na een paar uur al snel aan ons eerste brugje aankomen om de oversteek te maken van de rivier. De gids had ons geroepen om even te stoppen, maar dat hadden we dus iets te laat gehoord. 
Met een 5-tal personen keer ik even opnieuw terug naar het vorige dorpje, de berg op om er water te gaan halen voor de hele groep. Wanneer we terug zijn komen de laatste trekkers aan en verdelen we het water, wat uitrustend en op krachten komend.
Velen hebben klachten: knie, bleinen, rug, … Een vrouwelijk lid van onze groep was vrij uitgeput en ik besluit om te proberen de rest van de tocht haar rugzak over te nemen, ik voel me namelijk nog kiplekker. Haar grote rugzak vanachter en de mijne vooraan op m’n buik, moet te doen zijn. Er volgde een loodzware klim van nog meer dan 2 uur, ik laat me steeds verder afzakken van de kopgroep, maar probeer vol te houden. Nadat het zwaarste stuk achter de rug was en het wat minder steil wordt laat ik mijn zak graag dragen door de gids, de pijp was uit. Er zou nog 40 minuten gestegen worden, maar ik kan echt niet meer verder met dubbel gewicht.
Uiteindelijk komen we aan in Fure, vlak voor het dorpje nog eens steil omhoog. Ik voel me doodmoe, misselijk en erg veel pijn in de rechterschouder. 
Na het eten (spaghetti!), dat me weer wat kleur geeft, besluit ik om plat te gaan liggen op m’n bed om zo snel te kunnen recuperen. De vraag wordt gesteld wie mee gaat om nog een uurtje verder te wandelen zonder rugzak om watervallen van zo’n 100 meter hoogte te gaan bezichtigen. Ik pas 
Na wat slaap voel ik me al een stuk beter en leer ik in de late namiddag Jungle Speed’en. Het toilet van het kleine dorpje was wel grappig. Een closet-pot met een buis naar de velden, doorspoelen met een emmer water en wat verder beneden zie je alles uit een buis komen, gewoon het veld op ‘s Avonds delen we een-naar-limoen-smakend- sterk drankje (Rum denk ik) rond een kaarsje. We duiken snel onder de lakens.
Dag 08 – 10/09/2007: Trekking 1 – Dag 4: [top]
Opgestaan en ik voel me plots weer kiplekker. Het zalfje van onze begeleider heeft wonderen verricht, ik kan m’n schouder weer naar boven bewegen. De tocht vat aan na het ontbijt en eerst is er een goeie klim om terug uit het dorpje te geraken. Er wordt een ezeltje gehuurd voor de mensen die zonder bagage verder willen trekken.
Ik neem deze keer wel gewoon mijn eigen rugzak mee Met de kopgroep lopen we op een snel tempo en genieten we van het prachtige landschap, duizenden cactussen, de hete zon… De tocht wisselft af met korte maar pittige klims, lange afdalingen en relatief platte stukken. Het water-verbruik ligt goed Na een lange afdaling komen we aan in een Oase van groen. 
Eerst nog een pittige klim zodat we als eersten aankomen en genieten van een welverdiende plons in het zwembad! We logeren in bamboo-hutjes.
Normaal gezien moeten we de volgende nacht (!) een helse klim overwinnen, om dan op de top (terug in dorpje Cabaneconde) de bus terug te kunnen nemen rond 6u. Een aantal mensen van onze groep die last hebben van de knieën, zien het lopen tegen de klok niet echt zitten. 
Zij beslissen om ‘s avonds nog te vertrekken om zo op hun eigen tempo de top te bereiken. In de namiddag proberen zij dan zoveel mogelijk te slapen, terwijl de anderen en ik genieten van een spelletje Jungle Speed en pintjes van 620ml ‘s Avonds eten we samen, terwijl de eerste groep de tocht opnieuw aanvangt, kruipen de anderen en ik zo snel mogelijk in de slaapzak …
Dag 09 – 11/09/2007: Trekking 1 – Dag 5: [top]
… om reeds onze wekker (gsm) te horen afgaan om 1u ‘s nachts. Het wakkerworden valt niet mee. De avond ervoor had ik samen met een groepslid afgesproken om naakt het zwembad in te duiken. Maar dat plan werd snel afgeblazen Hoewel we nog moe zijn, hebben we wel zin om onze tanden te zetten in de laatste berg. Na een snel ontbijt, zetten we onze zaklampen op het hoofd en beginnen we aan de klim. De begeleider die mee was met de groep die gisterenavond is vertrokken, zou onderweg iets achterlaten. De eerste vinder krijgt een Pisco!
De eerste 10 minuten stijgen, blijven we samen omdat de kans bestaat dat we verloren zouden lopen. Daarna is het elk voor zich op zijn/haar eigen tempo. Opnieuw wordt er voor een aantal mensen een ezeltje gehuurd waar ook de zakken reeds opgebonden waren van de groep die gisteren is vertrokken. Uiteraard neem ik opnieuw mijn eigen bagage mee, zo ook de anderen van de kopgroep. In het pikkedonker op weg naar de top van de berg, in totaal 1000 meter klimmen, 3 uur wordt voorzien voor de trip. Samen met mijn vaste kameraard die op elke reis al is meegeweest trekken we de kopgroep, zodat we na een tijdje de enigen zijn. We peppen elkaar op om niet teveel te stoppen. 
Onderweg vind ik de verrassing die onze begeleider heeft achtergelaten, een doosje Sportlife kauwgom op een torentje van opeengestapelde stenen, ongeveer halverwege de tocht. Vol moed stappen we door, goed uitkijkend om de juiste (maar enige) weg te nemen. Haarspeldbochten-weggetje, vaak moet je uitkijken dat je niet verkeerd stapt. Na 1u35 minuten bereiken we de top en zien we de lichtjes van Cabaneconde. Een overweldigend gevoel doet me “jjiiiiiihhaaaaaaa” tieren
20 minuten later, 1u50min na het vertrek staan we op het dorpsplein, fier en voldaan! De tweede groep volgde op een half uurtje en samen maken we een aantal foto’s op het dorpsplein. Dit is de eerste KrisKras – groep in jaren die de Colca Canyon heeft overwonnen . 
Het zou nog 2 uur duren voor onze bus vertrekt, dus zoeken we een slaapplaats. Eerst kloppen we aan bij de bus die al stond te wachten, de slapende chauffeur voelt er niet veel voor om ons al te laten opstappen. Dan maar naar de kerk … een reeds actieve straatveger maakt ons echter duidelijk dat de kerk gesloten zou zijn. Gelukkig laat een vriendelijke politie-agent ons binnen in het warme commissariaat waar we bekomen van de tocht. Een uurtje later komt de gids ons bij de politie halen en vertelt hij dat iedereen het heeft kunnen uitlopen en aangekomen is in het restaurantje waar we 5 dagen geleden het laatst hebben gegeten. We vergezellen de groep en moe praten we bij. Lekker ontbijten en de bus op richting Arequipa.
En wat voor een busrit! Onder de lokale stinkende bevolking, – ik denk niet dat we opvielen op dat punt – 6u met een aantal korte tussenstops. In Arequipa zijn we blij wanneer we van die bus afstappen. Voor velen is dit toch wel de mooiste stad die we hebben gezien in Peru. Aangezien we lang moeten wachten tot onze kamers gereed zijn, ga ik wat fruit kopen en Internetten. Daarna kan ik douchen … zalig! ‘s Avonds zitten we opnieuw “op het mooiste plein van Peru” Pisco’s te drinken en tapa’s te eten. Toch op tijd gaan slapen, want morgen moeten we wéér de bus op …
Dag 10 – 12/09/2007:[top]
Om 6u30 eruit, moeilijk is dat niet want we zijn de vroege uurtjes al gewoon van de afgelopen trekking. Ons snel klaarmaken en ontbijten, en met de bus richting Cusco met een tussenstop in Sicuani. Tijdens de rit zien we verrassende dingen gebeuren. Een man vertelt uren over zijn boeken die hij verkoopt, énorm levendig en vol vuur over zijn eigen koopwaar. Bij de tussenstops van de bus stappen vrouwen geladen met dekens, gelatine, mutsen en koeken, op en banen zich een weg door de smalle middengang. 
Zelfs vlees en ingewanden werden in stukken gehakt op de bus en verkocht! De busrit duurt gigantisch lang, we komen pas aan om 15u30. Onderweg genoten van prachtige uitzichten, taferelen waarvan het lijkt alsof de tijd er is blijven stilstaan. Akkers worden bewerkt met ossen, simpele irrigatie-systemen…
Aangekomen in Sicuani verkennen we het stadje. Hier zijn ze echt niet gewoon om toeristen te zien, we worden constant aangegaapt. “Hello Gringo” lachen de kinderen. We krijgen nog wat tijd vrij om het stadje geheel te verkennen, terwijl onze begeleider wat informatie gaat winnen over de Inca-brug en Raqchi tempel die we morgen kunnen bezoeken. Onderweg komen we een winkeltje tegen waar je een vollédige politie-uitrusting kan kopen. We vinden dit nogal raar en vragen of wij als toeristen daar ook kunnen kopen, blijkt geen probleem te zijn 
Iemand van onze groep laat zich helemaal gaan, lachen! We schuimen nog wat marktjes af en spreken terug af aan ons hostal. Van onze begeleider krijgen we te horen dat de brug nog 3u verder rijden is met de bus. De groep die het echt zat was om met de bus te reizen besluit om die brug niet te gaan bezoeken wat ik erg jammer vind, zeker nadat een bezoek aan het Titicaca meer ook werd “doodgezwegen”. De vermoeidheid van de vorige dagen begint wat te wegen en ik wordt er wat slechtgezind door. De groep beslist om de volgende dag reeds naar Cusco te vertrekken zodat we daar nog een extra dag kunnen verblijven. ‘s Avonds doen we nog een restaurantje, het is vanvaond ook voetbal: Peru – Bolivië: 2 – 0, viva el Peru! Na het eten was ik nog uitgehongerd, ik besluit om vroeg te gaan slapen. Veel valt er in Sicuani toch niet te beleven, rond 22u fluit de politie op straat als teken dat alle winkels hun deuren dicht moeten doen, blijkbaar geldt er hier een avondklok.
Dag 11 – 13/09/2007: [top]
Oh wat doet dat een deugd, eens lekker kunnen uitslapen! Tot 9u, het was lang geleden! Ik voel me als herboren, de zorgen van gisterenavond helemaal vergeten. Vandaag bezoeken we dus de tempel van Raqchi en vertrekken we naar Cusco. Eerst ontbijten we nog even in Sicuani, in een plaatselijke zaak. Raar maar waar, maar een stoofpotje met rijst smaakt wel degelijk op een nuchtere maag! Vlak nadat we ons eten gekregen hadden, komt er een hele horde vrouwen (boerinnen) binnen zodat de zaak plots stampvol zit! Iemand van onze groep vraagt om een foto te mogen nemen, wat ze helemaal niet graag hebben. Stiekem neemt hij er toch eentje en krijgt plots rijst naar zijn oren gesmeten van een oud vrouwtje We zijn weer het centrum van de aandacht. Opnieuw eten we weer voor zo’n 30 oude BEF (€0,75), zot eigenlijk! 
Aan de eigenaar van de zaak vragen we wat die vrouwen eigenlijk komen doen. Hij vertelt dat dat ze boerinnen zijn die maandelijks naar dit stadje komen om hun geld te komen storten op de bank en inkopen komen doen voor de volgende maand. De vrouwen beheren hier dus het geld terwijl manlief op de velden aan het werken is.
Het bezoek aan de tempel is écht de moeite waard, ooit was hier het handelscentrum van de Inca’s. Goederen werden hier in stenen silo’s bewaard met lagen munt tussen als kruid om vlees, vis, graan, etc te bewaren. 
Zowel van het Noorden als het Zuiden kwamen ze hier naartoe om hun waren op te slaan en andere soorten goederen weer mee te nemen. Bij de tempel is het plots wél toeristisch in Sicuani, we voelen ons niet meer zó bekeken Na afloop van het bezoek nog wat souvenirs gekocht en terug met het busje richting het centrum om daar opnieuw een reisbus te nemen richting naar Cusco.
Ook die bus was een belevenis! 3 uur rijden, erg warm en de mensen hadden zelfs levende kippen mee in een zak, een kat helemaal ingepakt, het moet allemaal kunnen 
‘s Avonds komen we aan in Cusco en zijn we direct onder de indruk van de stad, zo groot! Op ons hostal genieten we van prachtige uitzichten, we kijken recht op Plaza Di Armas, het hoofdplein in het centrum. Duizenden lichtjes, een maan die er helemaal anders uitziet dan in België, puur genieten … Op restaurant eet ik als een gek, er komt echt geen einde aan mijn eetlust. Daarna zetten we nog een stevig stapje in de wereld door ons te laten verleiden om een danstent binnen te stappen in het centrum. 
Voor 23u30 is het constant salsa-dans waar we ons niet aan wagen. De meesten kenden ook enkel de basis en als je ze daar zag dansen … helemaal anders dan hetgeen we ooit hadden gezien. Daarna barstte het feest los, ik heb me rot-geamuseerd! De (dikke) vrouwen van mijn lijf houden, een paar van onze groep lieten zich echter goed gaan en hadden ook succes bij de Peruviaanse meisjes 
Rond 3u30 keer ik toch terug met de laatste lichting naar het hostel, eentje van onze groep besloot nog een uurtje langer te blijven “plakken” :-p
Dag 12 – 14/09/2007: [top]
Na onze nachtelijke escapade, toch nog wakker geraakt om 8u. Blijkbaar was het eten van “sla” de vorige avond niet zo’n goed idee, immodium to the rescue! Erg vond ik het niet, onze groep had er al een interne competitie van gemaakt (het bergklassement)… Een ijskoude douche maakte me klaarwakker, op het zonnig dakterras kan ik nog even dit verslag vervolledigen, ik sta al een paar daagjes achter. Ik laat in het hostal ook wat kledij wassen van de afgelopen trekking. 
Na het ontbijt (eerder brunch), gaan we naar het stadscentrum. De hele ochtend klinken er luide knallen, als teken voor het aankomend lente-feest, alsof er vuurwerk wordt afgeschoten, wijken antwoorden op elkaar met vuurwerk.
Het lukt ons opnieuw om met onze SIS-kaarten (“Social International StudentCard” ) aan het studententarief kaarten te bemachtigen om tal van bezienswaardigheden te kunnen bezoeken in Cusco. Terwijl de begeleider en een paar van onze groep die goed hun plan kunnen trekken in het Spaans deze tickets gaan halen, neem ik even tijd om eens te bellen naar het thuisfront. Voor 200 oude BEF (€5) een half uur bellen, daar kan je toch niet voor sukkelen!
Vlakbij het centrum ligt de tour-operator “Vicky” die ook onze tweede trekking zal verzorgen. De bazin haar dochter, Yuriko wordt morgen 15 jaar en op dat feest zijn we uitgenodigd! 15 jaar is erg belangrijk in Peru, het is de stap naar volwassenheid, de jonge vrouwen worden van dan af aan trots met señorita aangesproken. We komen dus bij de tour-operator samen om wat zaken af te spreken voor het feest, maar ook voor de aankomende Salcan Tray trekking naar Machu Pichu! Aangezien het verjaardagsfeest vlak voor de start van onze tweede trekking staat ingepland, wordt de trekking een dagje verschoven, waar niemand rouwig om is 
Na de vergadering bezoeken we wa musea in de buurt, een Santa Catherina kerk met talloze schilderijen over Bijbelse taferelen. Het valt ons opnieuw op dat het (bloederig) lijden van Jezus hier dik in de verf wordt gezet. We lopen alle schilderijen snel af, eigenlijk niemand die er zich écht in interesseert. Het tweede muzeum met hedendaagse kunst rekent op meer bijval. Heel veel verschillende materialen worden gebruikt om mooie werken te maken. Een derde muzeum bleek opnieuw niet echt interessant. Nadien wordt de groep gesplitst, zodat iedereen voor zichzelf kan beslissen wat ze nog willen bekijken. 
Mij maakt het niet echt uit en ik laat me wat leiden door de grootste groep. Het centrum van Cusco telt een 2-tal mooie cathedralen op het centrumplein, maar om ze te bezoeken moet je naast het ticket dat we al gekocht hadden nog eens 8 Soles bijbetalen (€2), dikke afzetterij eigenlijk als je weet dat je hier voor 5 Soles goed kan eten. Samen met de grootste groep ga ik nog een snack eten en duiken we de souvenirs-marktjes in. Spaans kennen is nu wel echt een must, met veel horten en stoten slaag ik er dan toch in om stevig af te bieden en een poncho te kopen. 
We komen een tweetal van onze groep tegen op straat die ons aanraden een openlucht-marktje te gaan bezoeken, wat we ook doen. We zien er artisanaal gemaakte souvenirs, voor je neus worden juwelen voor geen geld naar wens aangepast; je ziet hoe een beeldje wordt “gesneden” uit een massief rotsblok; worden prachtige afbeeldingen geweven etc …
Na het hele shop-gebeuren gaan we terug naar Vicky Tours waar we meer nieuws vernemen over het feest voor Yuriko. Alle mannen uit onze groep krijgen een Peruviaans meisje toegewezen en de opdracht om morgen een plaatselijke dans te leren, ai ai ik ben benieuwd! Een aantal mannen zien dit totaal niet zitten. 
We krijgen ook kort Yuriko zelf even te zien die erg verlegen was, zo’n grote bende vreemdelingen! We zijn trouwens niet de enige Belgen die uitgenodigd zijn; Yuriko heeft namelijk een Belgische peter en meter die ook een groep (familieleden en kennissen) begeleiden naar het Noorden van Peru. Blijkbaar staat het érg chique voor een familie uit Peru om (het geld te hebben om) buitenlanders te kunnen uitnodigen op een feest.
‘s Avonds gaan we nog iets kleins eten in een Mexicaans-Peruviaans restaurantje en kruipen we vroeg ons bedje in, reuzebenieuwd naar morgen …
Dag 13 – 15/09/2007: [top]
Vroeg op om 7u, ontbijten en rechtstreeks naar Plaza di Armas, de moeder van Yuriko meldt ons dat de oefen-dans niet kan doorgaan omdat het zaaltje gesloten is 
Een aantal van onze groep vinden dit supergoed nieuws We zullen onze plan maar moeten trekken op het feest zelf. Onze begeleider gaat eerst nog wat geld afhalen, wat een eeuwigheid blijkt te duren met VISA. Meer dan een uur zitten we ter plaatse te wachten op de Peruviaanse bureaucratie. Uiteindelijk nemen we de taxi om de rest van de bezienswaardigheden te gaan bezoeken waarvoor we ons ticket hebben aangeschaft.
De hitte weeg al, we rijden eerst naar “Tambomachay” wat een oude waterbron zou moeten zijn van de Inca’s. Meer dan een klein bouwwerk waar door een paar gaten wat water uit komt is het niet en ook in de omgeving valt er niet veel te zien. Te voet willen we de rest van de bezienswaardigheden gaan verkennen om uiteindelijk terug in de stad uit te komen. “Q’enko” ligt vlakbij en vanop de ruïnes hebben we een prachtig zicht op de omgeving. De zon brandt zo fel dat ik besluit mijn fleece aan te trekken ter bescherming.
Te voet zetten we onze tocht verder en genieten van de vele uitzichten. Telkens komen we de anderen Belgische groep tegen met de peter van Yuriko (Francis) als begeleider. 
Hij vertelt ons dat er wat later op de berg een maan-tempel ligt. We besluiten om paarden-wegjes te volgen en te zien of deze ons wel naar die tempel leidden. En ja hoor, na een half uurtje wandelen komen we bij de “tempel” aan, meer een stenen berg met hier en daar wat uitgehouwde zitplaatsen. Ik klim de berg op en besluit daar om een GPS-foto te nemen met mijn GSM. Op die manier weet ik de exacte GPS positie vanwaar ik de foto heb genomen.
Door het gras wandelen we verder richting de volgende bezienswaardigheid, het “Qenco” heiligdom, een rotsformatie waar we een liggende poema in zouden moeten herkennen. Iedereen kijkt verwonderd, maar even later horen we dat op de dat van de zonnewende de rots zorgt voor een poema-schaduw … tja zo kunnen ze ons alles wijsmaken natuurlijk De vele ruïnes vallen me wat tegen en ik heb wat last van de hitte. 
Na een flink eind stappen komen we aan in “Saqsaywaman”. (lees het nog maar eens) Het wordt uitgesproken als “Sexy Woman”, keigrappig! De groep beslist om een gids te nemen, waar ik me wat tegen verzet. Ik slenter wat achteraan maar heb toch respect voor dit machtige bouwwerk wat wel de moeite waard is: machtige stenen muren die door indianen naar boven werden getrokken vormen een gigantisch op-een-poema-gelijkend complex. Stenen die fantastisch mooi in elkaar passen, zonder gebruik van een cementsoort! 
De stenen werden telkens vooraf gemodelleerd en bijgepast. Elk jaar wordt hier nog een feest van de zonnewende gehouden wat vroeger ultra-belangrijk was voor de Inca’s. Ook de beroemde poort kan je hier zien, waar de zon door schijnt op de zonnewende.
Moe dalen we zo snel mogelijk af naar Cusco. Ik heb last van m’n kniën en strompel wat achteraan. Het eerste restaurantje dat we tegenkomen gaan we binnen. De ober van dienst verstaat totaal niet dat we een groep zijn geen 10 dezelfde menu’s willen bestellen, maar elk een eigen gerecht. Hij vertelt ons dat dit lang kan duren, een blik in de keuken doet ons beseffen dat 1 kok er helemaal alleen voor staat. Omdat we na 10 minuten wachten nog steeds geen kaart hebben gekregen, trappen we het af. We gaan direct naar het restaurant waar we de eerste keer zijn gaan eten in Cusco, en onze vaste ober herkent ons direct en wijst ons breed glimlachend opnieuw onze zelfde tafels aan We laten het ons lekker smaken!
Na het eten krijgen we een vrije namiddag om ons voor te bereiden voor het feest, ik neem een lange siësta die ik echt nodig heb. Bij het wakkerworden merk ik dat ik me snel zal moeten klaarmaken voor het feest. Zo gezegd zo gedaan. Ik ontmoet ook effe Helen, de Peruviaanse vriendin van onze begeleider die ons vanaf nu zal vergezellen. Aan Vicky Tours wacht ik geduldig op derest van de groep en komen we nog 3 Belgische jongeren tegen die samen rondtrekken in Peru, echt toffe mensen! Meer dan een uur wachten op het busje die ons naar de feestzaal brengt. Waarom werd er zo op gehamerd dat WIJ op tijd moesten zijn? In de feestzaal nemen we plaats op stoeltjes tegen een muur. 2 uur wachten voor er iets gebeurd, ik wordt er ambetant van Een paar van onze groep zoeken in de buurt naar alkoholische dranken en komen goed-in-de-wind terug. Na een tijdje wordt er wel gedanst, als toeristische attractie krijgen we veel bekijks: iedereen chique opgekleed, behalve wij die op voorhand niet wisten dat we een hemd mee moesten nemen. 
Onze begeleider had dit wel meegedaan, wat we toch wel een minpunt vonden van hem. Alle mannelijke toeristen worden om middernacht uitgenodigd om met een Peruviaans meisje een trap af te dalen en in een kring te staan waar Yuriko met haar vader, grootvader en andere familie leden telkens een wals danst. Ook speeches worden gegeven en hierna mogen we ook onze “partner” in het rond laten zwieren
Nadien wordt er weer gefeest, ik scheur van de honger! 
Het is niet meteen duidelijk of er voor ons nog eten werd voorzien. Noch onze begeleider, noch Francis de peter, noch de ouders van Yuriko konden duidelijkheid brengen. Met 2 mannen verlaat ik geërgerd het feest en overladen we ons met 2 gigantische pizza’s een eindje verder in de straat.
Terug op het feest aangekomen zat derest blijkbaar toch goed te eten, grrrr! De feest-mood is direct gekelderd bij mij, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ook de nu onbekende salsa-achtige-muziek kregen me niet opnieuw in gang. Dan maar vroeger terug met de taxi, derest amuseerde zich wel verder, zij het met véél rum in het bloed
Dag 14 – 16/09/2007: [top]
Met een groepje van 5 splitsen we ons vandaag af van de groep en besluiten we om toch Pisac te gaan bezoeken, iets wat we gisteren wilden doen in plaats van al die rotsen/ruïnes. In vergelijking met de rest zijn we regelijk goed uitgeslapen en wandelen we door Cusco op weg naar de bus die ons naar Pisac moet brengen. We kruisen Plaza di Armas, en zien dat er een grote militaire optocht aan de gang is. 
Ook jonge kindjes stappen vol trots mee met grote passen Nadat we ze de nodige foto-shoot hebben bezorgd, vervolgen we onze weg naar het busstation. Onderweg komen we nog een aantal Belgische kennissen tegen van iemand die mee was, de wereld is toch klein…
Aangezien de plaatsen direct uitverkocht zijn mogen we nog mee met een busje al rechtstaand anderhalf uur rijden op een heel traag tempo met verschillende tussenstops. Bij het opstappen van de bus merk ik dat ik mijn lens-kap van mijn foto-toestel ben kwijtgeraakt Hopelijk vind ik die nog ergens bij de terugkeer vanavond. Toch ben nik blij wanneer een dame voor mij na een halfuurtje rijden, afstapt zodat ik toch kan zitten. Aangekomen in Pisac blijkt er een erg grote markt te zijn. Ik ben blij, want ik dacht vandaag geen tijd genoeg te hebben om op souvenirs te gaan jagen; ik heb er namelijk nog veel nodig!
Na een uurtje gezocht te hebben naar het juiste geschenkje voor de ouders en vriendin zoeken we een gezellig restaurantje voor de lunch. We worden binnengelokt door een dame die reklame maakt in het frans (!) en zogezegd de Peruviaanse mentaliteit beu is … ok dan maar … Forel op een speciale bereidingswijze is er de specialiteit van de streek, dus uiteraard nemen we dat … heerlijk!
Nadien nemen we een taxi de berg op om de ruïnes te gaan bekijken. 
Magnifiek hetgeen we te zien krijgen, zo’n mooie terras-bouw! Stukken beter dan hetgeen we de vorige dag zagen, we vinden het spijtig dat de anderen van de groep dit niet kunnen meemaken. We laten ons helemaal onderdompelen en genieten van de prachtige uitzichten en van het avontuurlijk padje om de ruïnes helemaal te doorkruisen. Na lang rondgelopen te hebben nemen we de taxi terug verder naar beneden en proberen we onszelf weer in het busje te krijgen op weg naar Cusco. Onderweg ondervinden we aan den lijve hoe irritant en egoïstisch Amerikanen wel kunnen zijn, bah!
Deze rit geheel rechtstaand naar Cusco. Juist op tijd komen we de andere leden van onze groep tegen op Plaza di Armas, waar we samenkomen om een breefing te krijgen over de aankomende tweede (en zwaardere) trekking! We ontmoeten onze gids en krijgen het programma voor de komende dagen. Onze begeleider heeft ‘s namiddags enorm veel last gehad van hart-kloppingen en krijgt het bevel van Vicky (Vicky Tours) om zich direct te laten onderzoeken door een dokter, ander mag hij niet mee … Na de breefing gaan we opnieuw een hapje eten in ons bekende restaurant en sluit ik de avond af met een Internet bezoekje en een post op mijn blog. ‘s Avonds krijgen we nieuws van de toestand van onze begeleider. Hij heeft medicatie meegekregen om meer zuurstof op te nemen bij het ademhalen. Dat zou de hartkloppingen moeten oplossen, blijkbaar een veelvoorkomend probleem wanneer toeristen op grote hoogte verblijven.
Dag 15 – 17/09/2007: Trekking 2 – Dag 1: [top]
De dagen van het vroeg opstaan zijn weer aangebroken. Om 6u deze keer, wat last van keelpijn en een beetje flauwtjes, hopelijk speelt me dit geen parten in de komende dagen. Zoals de vorige keer moeten we vandaag ook een busje nemen naar de plaats van vertrek. 
Iedereen dicht op elkaar gepakt in het minibusje, holder-de-bolder op zandwegen met erg veel putten, zigzaggend de ene haarspeldbocht na de andere nemend, komen we uiteindelijk aan in een klein dorpje, Mollepata genaamd. In een restaurantje worden we helemaal naar achteren geleid en ontdekken we dat daar nog 2 toerist-groepen zitten te ontbijten. Blijkbaar wat oudere Belgen en Duitsers. We ontdekken hier dat melk gemaakt van melk-poeder wel degelijk kan smaken en eten een heerlijk omeletje. Onze begeleider moet nog even naar de lokale dokter om wat bijkomende medicijnen te halen, maar voelt zich al veel beter. Ik vertel hem even dat hij moet oppassen met het kauwen van coca-bladeren, dat hij niet weet of dat invloed heeft op zijn medicatie. “Ow ja je hebt gelijk, ik had er nog niet bij stilgestaan”
Wanneer iedereen terug is verzameld, zetten we onze weg voort met het busje dat soms volledig tegen de grond hangt. We worden helemaal door elkaar geschud! Uiteindelijk ziet de bestuurder het ook niet meer zitten en stappen we uit om 40 minuten te wandelen tot aan ons vertrekpunt, wat we graag horen, eindelijk uit dat busje! 
We stappen verder, de stoffige weg volgend naar Silcakancha op zo’n 3500 meter hoogte. Na een heerlijke maaltijd beginnen wachten we tot de ezels geladen zijn met onze rugzakken. Kleine lastige stekende vliegjes werken serieus op ons zenuwen, we willen zo snel mogelijk weer vertrekken. Aan een hoog tempo bereiken we al na 3 uur stappen Soraypampa op 3800m, terwijl gepland was om pas 2u later toe te komen, blijkbaar onderschat onze gids ons een beetje
Tot onze verrassing blijkt dat we hier zullen overnachten, iedereen dacht dat we even zaten uit te rusten! We spelen op ons gemak nog wat Jungle Speed en richten onze tentjes in die door de crew werden opgezet. We zitten in een grote open vlakte, in een vallei met zicht op een magnifieke besneeuwde berg. Bij het ondergaan van de zon, daalt de temperatuur pijlsnel, fleece, muts en handschoenen worden aangetrokken. Een wind steekt op, afkomstig van de besneeuwde bergen… 
We eten ‘s avonds in een tent terwijl de koude wind buiten giert, gezellig allemaal opeen gepakt om het toch iets warmer te hebben, met vaak handschoenen nog aan, onze zaklamp op het hoofd…
Na het lekkere eten en nog wat sterke-drank-spelletjes want oh ja, zelfs hier had je een piepklein winkeltje waar we de hele drankvoorraad van hebben opgekocht Ik beveilig onze tent nog wat beter door de haringen dieper te slaan, de wind rukt hevig aan de tentjes. We maken ons klaar voor de koudste nacht van de reis, ik hoop dat mijn slaapzak mij genoeg warmte zal bieden…
Dag 16 – 18/09/2007: Trekking 2 – Dag 2: [top]
We staan op om 6u10, de zon heeft de ijskoude wind verjaagd. Om 7u30 vatten we opnieuw onze tocht aan, vol goede moed want vandaag is het de zwaarste dag van de hele trekking. Het begint met een zware klim, opnieuw trek ik de kopgroep mee. Onderweg komen we ook de oudere Belgen opnieuw tegen. Knap dat mensen met een leeftijd tussen de 40 en 50 jaar ook deze tocht (zij het een pak trager) ondernemen. De hele voormiddag wordt er steil geklimd tot we rond 10:00 op een hoogte komen van maar liefst 4600 meter! Onderweg zien we zelfs een gigantische bosbrand, die niet onder controle te krijgen is. 
De Peruviaanse authoriteiten laten die brand dan ook maar begaan. Op die hoogte trap je constant op je adem, na uitrusten en 5 meter stappen voel je je hart weer tekeer gaan als een gek, wat een gevoel! Op deze hoogte wachten we op de rest van de groep en nemen we foto’s van onze triomfantelijke gezichten Als respect voor de berg, voeren we met de hele groep en onze 2 gidsen een ceremonie uit als eerbetoon. Coca blaadjes worden onder een torentje van stenen gelegd, iedereen kiest een steen uit en we stapelen ze van groot naar klein. 
Met Inca Whiskey eren we de Apu (God van de berg) en vragen we mooi weer op Machu Pichu binnen 3 dagen. We doen ook elk een wens, drinken een dopje sterke drank en gooien per persoon een paar druppels op de grond voor “Moeder Aarde” Raar maar waar, ik geloof er zelf in.
De pas over, dalen we af naar Huayracpampa, mijn vaste reis-gezel en ik zetten een stevig tempo in. Bijna al joggend steken we vele andere trek-groepen en ezels voorbij. 
Aan het afdalen lijkt geen eind te komen, we scheuren van de honger! Uiteindelijk bereiken we met de hele groep Huayracpampa waar de voorop-lopende crew voor ons alvast een lekkere maaltijd heeft klaargemaakt. In een oude bouwvallige schuur met rieten dak, dat vol rommel staat kunnen we net allemaal zitten en eten we bij kaarslicht een heel pikante maaltijd. Het doet zo’n deugd!
Nadien leg ik me samen met de begeleider neer, genietend van een siësta. Plots besef ik dat de kopgroep al zo’n 10 minuten is vertrokken. 
Snel gepakt en gezakt, loop ik als een wildeman naar beneden om hen in te halen. Bijna een aantal keer een val gemaakt, maar toch haal ik ze in om samen met hen verder af te dalen. De vegetatie veranderd énorm, een paar uur geleden zagen we nog enkel sneeuw en rotsen, nu lopen we practisch in een jungle! Dalen voel je extra in de gewrichten, moe komen we rond 16u45 aan in Challway. Wat een dag! Moe en zwetend ploffen we neer, maar zo voldaan dat de moeilijkste dag van de trekking achter de rug is. In de buurt overnachten wel meer groepen. ‘s Avonds moet ik een paar keer naar het toilet spurten, het pikante eten van deze middag bleek dus toch niet zo goed te zijn …
Dag 17 – 19/09/2007: Trekking 2 – Dag 3: [top]
Vandaag wordt het een pak minder zwaar dan gisteren. Het duurt een tijdje voor iedereen klaar is om te vertrekken zodat we met wat achterstand op het schema, onze eerste stappen zetten. De tocht gaat over modderige wegen, soms huppelend van de ene steen naar de andere. Vandaag is het blijkbaar een dag van kleine ergernissen:
- Iemand die even geen water wil delen
- Gids die de weg niet goed weet, waardoor de kopgroep na telkens een paar 100 meter opnieuw moet wachten op instructies
- De groep die dan ook niet wacht tot iedereen klaar is
- Te veel stops onderweg
- …
Desalniettemin ligt het tempo hoog, de vegetatie verandert voortdurend omdat we telkens stijgen en weer dalen. De gewrichten worden weer extra belast. Ook genieten we even van een paar regendruppels, men zou haast vergeten dat het hier ook kan regenen. Zo’n 30 minuten voor het einde sla ik pijnlijk mijn voet om, stom eigenlijk. Met wat pijnscheuten telkens ik mijn voet niet plat op de grond plaats, trek ik verder, vooral kwaad op mezelf.
In dorpje Playa komen we aan. Hier zitten erg veel toeristen (vooral irritante Amerikanen en Nederlanders). Onze gidsen samen met de “crew” maken weer een heerlijke maaltijd klaar. 
Na onze lunch kruipen we op de achterkant van een truck waar wat planken worden gelegd zodat we kunnen zitten. Vanuit de laadbak kijken we in het rond en genieten we van de omgeving. We komen ook andere trucks tegen met mensen op, grappig via de laadbak schudden we handjes in het passeren. Ik krijg zelfs een roos aangeboden van een Peruviaans meisje Deze tocht is al een avontuur op zich!
Uiteindelijk komen we aan in Santateresa, waar vlak bij onze kampplaats een stier wordt geslacht. 
Het beest is al ontdaan van zijn poten en men is bezig met het te villen. Op dat moment komt een domme Hollandse tegen haar gids vragen in het Engels of het beest nog zou leven … Op de kampplaats zelf zijn al veel tentjes opgezet, beetje jammer dat alle toeristen zo opeen gepakt moeten zitten.
We maken ons snel gereed voor de “hot springs” en kruipen weer vanachter op onze camion. Onderweg moet die even stoppen omdat ik mijn handdoek had laten vallen *woops*. Aangekomen bij de warm-water-baden springen we er zo snel mogelijk in. De tuinen rond de baden worden nog volop aangelegd door vele werkers, wanneer dit hier klaar is belooft het erg mooi te worden! Het water is heerlijk, we genieten en relaksen volop. Ik denk vooral eens weemoedig terug aan het thuisfront waar m’n vriendin op me wacht… De zon gaat langzaam onder en het begint lichtjes af te koelen. De meesten hebben het wel gezien en gaan genieten van een biertje aan de bar. Wanneer je uit het water komt wordt je belaagd door duizenden muggen, voordurend moet je ze af je kloppen. Zo snel mogelijk onze kleren aan dus. 
Terugkerend vanachter op de truck zien we dat ons kamp intusse is herschapen tot een waar tenten-kamp, héél veel toeristen-groepen! Ik scheur van de honger, na onze tent ingericht te hebben zetten we ons op het dakterras van het gebouw als een van de eerste groepen. Constant zien we lekker eten voorbij komen en lachtende toeristen uitgelaten zich tegoed doen aan al het lekkers. Als laatste groep krijgen we eten, ik ben op dit moment al erg slechtgezind, er komt geen woord meer uit De volgende dagen zal het afwisselend wandelen & “stukken rijden met een busje” worden; het doel van de trekking om Machu Pichu op eigen kracht te bereiken, ontgaat me dus zo een beetje, jammer! Toch doet m’n pijnlijke voet me eraan herinneren dat dit toch wel de beste oplossing is. Wellicht de vermoeidheid die me weer wat parten speelt, dus ik kruip zo snel mogelijk m’n bed in, met oordopjes want zoveel toeristen bij elkaar, das kabaal!
Dag 18 – 20/09/2007: Trekking 2 – Dag 4: [top]
Om 4u30 reeds wakker, lekker geslapen maar wakker geworden van pure jeuk! Ik sta écht vol met muggebeten, shit man! Een aantal van onze groep hebben deze nacht stevig doorgezet en lagen nog maar een half uurtje in hun slaapzak -eerder ernaast- tot iedereen wakker wordt. Die mannen zien er écht niet fris uit Mijn rechter is lichtjes gebeterd, maar toch moet ik nog zien dat ik m’n voet plat op de grond plaats bij het stappen. 
Met het busje naar “Hidro Electrica”, eigenlijk een eindhalte van een station aan een waterkracht-centrale, vandaar de naam. Vandaag is het de laatste dag van de échte trekking.
Een halfuurtje stappen voor de stopplaats zet het busje ons af en wandelen we naar het station. Onderweg komen we nog prachtige watervallen (zowel aangelegd als natuurlijk) tegen. Ik heb meer oog voor het kunnen volgen met de kopgroep, dan voor de omgeving. Goed bezweet komen we uiteindelijk tegen de middag aan in Hidro Electrica waar we eerst iets eten en controleren of al onze rugzakken wel aanwezig zijn. 
Deze zullen met de trein vervoerd worden later op de dag. Na het eten beginnen we rustig aan de tocht, de komende 4 uur lang moeten we de spoorlijn volgen tot “Aguas Calientes”. De tocht zelf valt echt niet mee, dit is een van de zwaarste dagen voor mij dan. Urenlang op de dwarsbalken van een spoorlijn stappen die erg onregelmatig liggen. Ernaast lopen is geen optie, want dan loop je in losse stenen en val je over de balken. 
Er zit niets anders om dan stap voor stap de balken te volgen, constant naar beneden kijkend, helemaal draaierig wordend Oh we kunnen geen balken meer zien!
Erg vermoeid maar wel voldaan komen we uiteindelijk aan in Aguas Calientes. Het zweet op m’n lichaam wakkert de jeuk van de muggebeten alleen maar aan; oh ik wil zo snel mogelijk een douche! We gaan echter eerst naar het treinstation ergens iets eten om te wachten op onze grote rugzakken. Een hamburger smaakt! De trein komt aan en met enige verwarring vinden we dan uiteindelijk toch ons gerief, een aantal mensen vinden hun slaap-matje niet terug en zijn wat ongerust. 
De gids stelt ons uiteindelijk gerust en zegt dat die na afloop van de trekking wel in het kantoor zullen liggen van Vicky Tours.
Aangezien het dorpje op een helling ligt strompelen we met pak & zak de trappen op tot aan de locatie van ons hostal. Onderweg komen we vele toeristen tegen die gewoon met de bus tot hier geraakt zijn. We kijken op dit moment echt op hen neer
De douche is écht zalig, zelfs warm water! Eindelijk weer fris en lekker gewassen! ‘s Avonds maak ik wat tijd om sms’jes te verzenden en dit verslag aan te vullen. Ook maak ik een foto van mijn talloze muggebeten 
Ook ga ik even gaan internetten en met een paar groepsleden nog iets te gaan drinken in een bar. De prijzen swingen hier -in vergelijking met de andere steden in Peru- echt de pan uit. Practisch westerse prijzen worden gehanteerd. We eten ‘s avonds in het hostal waar onze gidsen ons voor de laatste keer een lekker gerecht voorschotelen.
Erg grappig, we zitten gewoon in de gang van onze kamers te eten We krijgen ook onze tickets voor Machu Pichu, ongelofelijk duur! En zeggen dat Machu Pichu dit jaar pas een nieuw wereldwonder is geworden, volgend jaar gaan die prijzen dus nog de hoogte in! Om te bekomen en krachten te verzamelen voor de volgende dag, besluit iedereen vroeg te gaan slapen, wat helemaal niet meevalt met die muggebeten!
Dag 19 – 21/09/2007: Trekking 2 – Dag 5: [top]
Om 4u30 wakker, goed geslapen maar toch opnieuw wakker van de jeuk, oh wat haat ik die rotbeesten zo! Ons weer klaargemaakt om te vertrekken, stockeren we eerst de grote rugzakken in 1 kamer. Het ontbijt is opnieuw in de gang van de kamers, maar deze keer maar half. Een van de koks is de vorige nacht namelijk stevig in de alcohol gevlogen en durft zich niet te vertonen. Het jonge hulpje staat er alleen voor en geeft ons wat thee en koekjes. Aangezien we telkens wat geld gaven aan de mensen die voor onze tenten en maaltijden hebben gezorgd, geven we nu enkel geld aan het hulpje. Zo snel mogelijk haasten we ons naar het treinstation waar we de eerste bussen te pakken moeten krijgen om naar Machu Pichu (!) te rijden. De groep splitst zich, want een aantal mensen zijn nog vanalles vergeten. Met de kopgroep ergeren we ons een beetje aan die traagheid en stappen we alvast de eerste bus op waar er nog plaats is. De rest zal wel volgen want de busjes doen het traject elke 10 minuten.
Aangekomen op de site wachten we op de rest van de groep. Wanneer we voltallig zijn betreden we de magnifieke site. 
Terwijl we wat trappen opklimmen, weet onze gids een “shortcut” zijn naar een magnifiek zicht op het nieuwe wereldwonder. De gids geeft ons veel uitleg en we genieten volop wanneer de eerste zonnestralen hun licht werpen op Machu Pichu, waaauw! We hebben prachtig weer vandaag, in tegenstelling tot vorige KrisKras groepen dit jaar die zelfs geen overzicht konden zien van de oude Inca stad midden in de bergen. De gids neemt ons verder mee en geeft heel goed uitleg over de verschillende delen van de stad.
Nadien zijn we vrij om verdere zaken te gaan bekijken. 
Eerst ga ik met een aantal mensen mee naar wat restanten zouden moeten zijn van een oude Inca-brug. Veel valt er niet te zien, een stenen brug langs een loodrechte rotswand waar je niet over kan. We schrijven ons in om de grote berg Wayna Pichu te beklimmen. De beklimming is érg zwaar, grote trappen constant naar boven op een reeds grote hoogte, we zijn erg snel buiten adem. Maar wat een fantastisch uitzicht daar boven! Alsof je jezelf op het dak van de wereld bevindt! W O H O O O O W 
Ik stuur nog een paar berichten naar het thuisfront en geniet nog een hele tijd van het panorama. Machu Pichu is nu heel klein beneden, de mensen ginder zijn maar stipjes meer. Na een tijdje slaat het weer om en krijgen we regen op de top van de machtige berg. Vlug onze regenjassen aantrekken en de hoezen rond de dagrugzakken.
Op de top van de Wayna Pichu begint het erg druk te worden. Ook andere toeristen bereiken ons. Noodgedwongen dalen we af, goed uitkijkend waar we onze voeten plaatsen, de regen kan het hier en daar glibberig maken. 
De terugtocht is al even zwaar dan de klim Beneden aangekomen rusten we uit, en hebben we echt geen zin meer om nog meer dingen te gaan bekijken. We relaksen dus wat onder een stro’en hut. Een tweetal uit onze groep gaat nog halfuurtje verder om een zonne-poort (Inctipinku) te zien. Ik keer al terug naar de uitgang waar ik een mooie Machu Pichu – stempel laat zetten in mijn paspoort. Uiteindelijk zijn we verbaasd dat we al 7 uur aan het rondlopen zijn op Machu Pichu, de tijd is voorbijgevlogen. Het blijft regenen, en niemand heeft echt zin om de afdaling te voet te doen. We betalen dus extra voor de bus terug ($6 per persoon!).
In Aguas Calientes terug aangekomen gaan we in een restaurantje binnen om pizza te gaan eten. Er naast ligt ook een echte pizzeria, maar niet iedereen heeft er zin in. Wel grappig, we zien gewoon de uitbater van het restaurant naar de pizzeria gaan om voor ons daar de pizza’s te bestellen, blijkbaar delen ze hun kaarten In de namiddag keren we terug naar het hostal om daar een uurtje extra slaap te nemen. Daarna nog iets gaan drinken en samen gaan eten. Met heel ons getrek opnieuw naar het treinstation. Een geluk dat we het daar een aantal keer vragen waar de trein stopt, want blijkbaar ligt er achter een groot gebouw (overdekte markt) nog een treinstation, en daar moesten we dus zijn. 
Net op tijd nemen we onze trein richting Cusco, maar met een tussenstop in Ollantaytambo. De treinrit duurt niet lang. ‘s Avonds gaan we nog met een groep op zoek naar Pisco (het was lang geleden). Na een eerste café-tje waar ze toeristen willen uitbuiten, komen we terecht in Ganso café. Mooi ingericht café, jungle-sfeer, hangmat op de eerste verdieping waar ik me direct ga inleggen, genietend van een pintje (Duits) bier. Onze begeleider laat zijn kunsten zien op een didgeridoo, waar ik tevergeefs ook een paar klanken uit probeer te krijgen Ook de Djembe wordt bovengehaald en wat later in de nacht maken we muziek met een groepje Amerikanen…
Dag 20 – 22/09/2007: Trekking 2 – Dag 6: [top]
Vandaag is het weer een onderweg-dagje. Eerst bezoeken we nog wat ruïnes in de heilige vallei, die wel de moeite zijn. In een berg zien we een Inca-gezichtsprofiel. Daarna rijden we verder naar een cirkelvormige terras-bouw. Erg mooi! Dit werd gebouwd om een soort van broeikas-effect te creëren, elk niveau heeft zijn eigen micro-klimaat. 
Samen met de meesten van onze groep daal ik af tot helemaal beneden om dit aan der lijve te ondervinden. En inderdaad, bloedheet beneden! We leggen ons neer in cirkelvorm en maken zo een grappige ster-foto. Onze gids daagt de hele groep uit om terug te racen naar de top, en dit voor een gratis Pisco Iemand van onze groep haalt het voor de gids, jeej!
De gids neemt ons ook mee naar een huisje waar ze artisanaal maïs-bier maken. In het huisje kunnen we ook proeven van verschillende soorten gezouten maïs-soorten. Dit blijkt lekkerder dan het bier zelf dat erg zuur is. Ons busje neemt ons verder mee naar een zout-winningsgebied (Salineras van Maras). Ongelofelijk hetgeen we te zien krijgen, alsof er een witte stad in een vallei voor ons ligt! We vereren de plaats met een kort bezoek en rondleiding met onze gids. Ik steek m’n vinger ook even in het water, zo zout amai! Een zoutgehalte van meer dan 30% blijkt later. 
Al in de tijd van de Inca’s werd hier zout gewonnen en tegenwoordig gebeurt dat nog op precies dezelfde wijze.
Van hieruit voert het busje ons terug naar Cusco waar we eerst onze bagage gaan oppikken in het hostal die we achtergelaten hadden. We logeren nu in een ander hotel: Niños-hotel. Een pak duurder, maar de opbrengst gaat dan ook naar weeskinderen. In Cusco ga ik nog even alleen op stap om nog wat geschikte souvenirs te zoeken voor mijn vriendin. Op de duur kan ik me moeilijk oriënteren in de stad en besluit ik een taxi te nemen die me uiteindelijk afzet bij “een” Niños hotel, maar dus het verkeerde. De mensen in het hotel geven me heel vriendelijk een plannetje mee zodat ik het na wat wandelen toch terugvind
‘s Avonds hebben we een afspraak opnieuw bij Vicky Tours, waar Vicky ons bedankt met een t-shirt en een roos, en hoopt dat we reklame maken voor haar activiteiten, wat ik ook bij deze graag doe! We bedanken onze gids (Willy, king of the mountains/valley 
) ook voor een uitstekende trekking en goede uitleg op Machu Pichu.
Tours Operator
Portal Comercio 141 Of.:02
Cusco – Peru
Aangezien onze gids ons nog een Pisco verschuldigd is, bezoeken we een lokale danstent en genieten we van het hemels drankje dat extra effect heeft op onze nuchtere maag In onze vertrouwelijke tent te Cusco, waar ik opnieuw even reklame voor ga maken:
Calle Garcilaso 291
Cusco – Peru
genieten we opnieuw van een super-gerecht voor erg weinig soles. Op ons hotel steken we onze bagage weer bij elkaar en genieten we uiteraard weer van een verkwikkende douche. Het valt niet mee om alle souvenirs in de rugzak gepropt te krijgen . Deze avond gaan we vroeg gaan slapen om morgenochtend het vliegtuig terug naar Lima te kunnen nemen…
Dag 21 – 23/09/2007: [top]
Om 5u uit te veren om ons vliegtuig te gaan halen. Een aantal groepsleden laten nog wat kinder-spullen achter in het Niños hotel. We zijn erg benieuwd wat we zullen meemaken tijdens een binnenlandse vlucht in dit land. Uiteindelijk valt de incheck-procedure goed mee! Iedereen controleert al eens het gewicht van de rugzak om te zien of ze veel souvenirs in hun handbagage zullen moeten steken wanneer we terug naar België zullen vliegen. Zelfs een gewone bamboo-stok van onze begeleider wordt apart ingecheckt, het ding heeft erg goed geholpen tijdens de afgelopen trekking Hier moeten we ook even luchthaven-taxen betalen en staan versteld van de dure prijzen, in vergelijking met wat de mensen hier gemiddeld verdienen.
In het kleine vliegtuig hebben we ook verrassend veel zitruimte, helemaal tegen de verwachtingen in en maar goed ook! Het vliegtuig moet erg snel stijgen om direct over de bergen te geraken. 
Vanuit de kleine raampjes hebben we een prachtig zicht op het bergachtige landschap, sommige bergen prikken zelfs door de wolken. Na 40 minuten komen we aan in Lima, de koude motregen doet ons huiveren, jakkes! Na een hele tijd te wachten op een taxi-busje dat maar niet komt opdagen rijden we mee met een Rafflesia-vrouw. We hadden haar zo genoemd naar de dikste bloem ter wereld
Met de vrouw rijden we mee naar ons eerste hotel, nu beseft iedereen wel goed dat de reis op zijn einde loopt. Aangezien onze kamers nog niet klaar zijn, besluiten we eerst iets te gaan eten. Aangezien dit de laatste dagen zijn, waag ik me toch aan “Cebiche”, een plaatselijke bereidingswijze voor vis. In limoensap wordt de vis, inktvis en schaaldieren gaar door het zuur, zonder het te verwarmen! Het smaakt heerlijk fris met een lekkere zee-zoute nasmaak, yummie!!!
In de namiddag gaan we met een verkleinde groep naar de kuststreek van Lima, we zouden het bijna vergeten dat Lima eigenlijk vlak bij de oceaan ligt. Het koppel uit onze groep is achtergebleven omdat de man erg veel last had van druk in zijn oren door de laatste vlucht. De taxi’s zetten ons af op verschillende plaatsen, gelukkig hebben we in elke taxi een goed Spaans-sprekende persoon mee. Uiteindelijk vinden we elkaar terug en kijken we naar de grauwe kustlijn. Een strand is hier niet, hoewel er wel veel surfers liggen te peddelen. Door een strakke (maar koude) wind wordt er ook ge-parapont. Brrr het is maar frisjes met een korte broek! 
Op “Parque de Amores” ben ik blij dat deze reis er bijna opzit Met de groep gaan we wat wandelen en besluiten we na het lezen van een reidsgids, naar een souvenir-markt te gaan. Veel dingen zijn hier voor de rest niet te zien. De meesten hebben opnieuw honger en de jacht naar een pannekoek met warme chocoladesaus is geopend! Laat dit nu juist erg moeilijk te vinden zijn in Peru!
In een gezellige tent vinden we dan uiteindelijk toch hetgeen we zochten, we moesten echter wel tevreden zijn met caramel-saus Na op krachten gekomen te zijn krijgt iedereen wat vrij om op de souvenir-markt rond te kijken. 
Na moe te zijn van het wandelen en slenteren loop ik samen met een reisgenoot het ene schilderij-winkeltje na het andere binnen, waar écht wel mooie dingen werden verkocht. Toch ligt de prijs hier zodanig hoog dat geen van ons twee zin heeft om iets te kopen.
Bij het laatste kraampje aangekomen, spreekt een man ons aan en wil ons uitnodigen om in zijn privé gallerij eens een kijkje te komen nemen. Uiteraard met de vermelding dat het bij hem écht met de hand geschilderde stukken zijn in tegenstelling tot machinaal gefabriceerde doeken in de andere kraampjes. Aangezien we met 2 man waren, laten we ons verleiden en volgen we de excentrieke man. Ergens in een klein gangetje in de woning zie ik plots een mooi doek hangen met 2 paarden op, mijn broer is daar namelijk zot van Na wat afpingelen hoort mijn reisgenoot de man tegen de schilder fluisteren hoeveel de limiet is voor het doek. Uiteindelijk biedt ik ook die prijs waardoor de koop geklonken is De man die ons had uitgenodigd probeert erna nog zijn zonnebril aan mij te verkopen en wil met ons iets gaan drinken, wat we met veel moeite kunnen afwimpelen.
Het duurt nog even tot iedereen klaar is met shoppen, iemand wilde zelf een zware (30 kg) totempaal kopen maar twijfelde nog even. Hoe krijg je zoiets in godsnaam in België? Met de hele groep besluiten we Pisco in te zamelen om door de douane te smokkelen. Normaal gezien wordt elke drank geconfisceerd waar het woord “Pisco” op prijkt! Wie niet waagt niet wint natuurlijk! Met een mandje vol Pisco (andere mensen ons al na-kijkend in de supermarkt) keren we hotel-waarts terug.
We krijgen onze kamers toegewezen, maar samen met een andere IT’er van onze groep repareren we wel nog even het toilet Opnieuw uitgehongerd gaan we nog iets gaan eten, inmiddels is het erg afgekoeld. In Lima is Fujimori blijkbaar terug in het land, (na ballingschap in Chilli) er wordt veel heisa rond gemaakt in de televisie en ook de vriendin van onze begeleider kijkt argwanend naar de beelden. Fujimori is een erg controversieel persoon. We hopen dat er morgen geen rellen zullen uitbreken. Na het lekkere en zware eten keren we terug naar het hostal maar springen nog even in een winkeltje binnen om wat extra ingrediënten te halen voor een feestje op onze kamer
De rum vloeit rijkelijk, na wat grappen met elkaar uitgehaald te hebben, slapen we toch in rond 4u …
Dag 22 – 24/09/2007: [top]
Pas tegen de middag wakker, wat wil je! Direct onze zakken al gereed te maken voor deze avond, want we moeten uit-checken. Na alle rugzakken op 1 kamer gestockeerd te hebben, wandelen we voor de laatste keer naar Plaza di Armas om iets te zoeken om te ontbijten. Het centrum-plein blijkt afgesloten door militairen en ook politie-stoot-troepen houden alles in de gaten. Samen met de begeleider en een paar anderen loop ik een louche zaak binnen. De begeleider ziet het direct zitten, hoe meer argwaan je hebt, hoe lekkerder het eten! Nu ja dat blijkt niet helemaal waar, meer dan de helft van het vlees moeten laten liggen en ook van de sla bleef ik nu wel af! Aangezien ik nog een rekening te vereffenen heb met een paar mannen, koop ik samen met wat andere slachtoffers van de vorige nacht wat oogschaduw en nagellak om onze belagers eens wat kleur te geven tijdens de terugvlucht
Aangezien Peru vaak wordt geteisterd door aardbevingen, bevinden zich in de gebouwen stickers die veilige plaatsen aanduiden, wanneer het zou beginnen beven. Iemand van onze groep heeft er zich in vastgebeten om dergelijke ongebruikte stickers te gaan zoeken in de hoofdstad, en hij is nog geslaagd in zijn opzet ook!
We beseffen dat het onze laatste uren zijn onder de evenaar en lopen wat moedeloos rond, hier en daar nog een t-shirt kopen met onze laatste soles. De persoon die de vorige avond de totempaal had zien liggen, besluit die uiteindelijk ook mee te nemen! Een 28kg wegend pakje erbij! Ons laatste maal wordt “Chicharron de pollo”, het meest veilige wat je hier eigenlijk kan eten, stukjes kip gefrituurd. Zoals steeds krijgen we er een berg rijst en wat frieten bij. Klaar voor de vlucht stouwen we alles in het busje van onze “rafflesia-vrouw”. 
Het afscheid valt onze begeleider wel zwaar, hij moet namelijk zijn geliefde hier jammer genoeg achterlaten. Ook de groep is aangedaan door het tafereel.
In de luchthaven aangekomen horen we dat de vlucht overboekt is. Het koppel uit onze groep besluit om in te gaan op het voorstel en een dagje langer in Peru te blijven, in een poepchique hotel en er nog 600 soles (€150) aan te verdienen ook! Na de nodige wachttijden en wat tax-free (maar dan ultra-duur) shoppen in de luchthaven, stijgen we op om 19u15, weer 11 uur onderweg…
Dag 23 – 25/09/2007: [top]
Over de terugvlucht valt er natuurlijk weinig te vertellen, die kenmerkte zich vooral door het feit dat ik naast mijn belagers zat van de vorige nacht en we beiden ons uiterste best deden om zo lang mogelijk wakker te blijven Uiteindelijk mijn plannetje toch kunnen uitvoeren, zij het met geen effect De naggellak bleek té roze en viel eigenlijk niet op, en oogschaduw wrijf je gemakkelijk weg …
Tijdens deze vlucht voor de eerste keer geluk gehad dat de aansluiting van de “oortjes” toch werkt! Bijgevolg toch wat films gevolgd zodat die moeilijke en lange uren gemakkelijk voorbij vlogen. Uiteindelijk komen we in Madrid en kunnen we bijna niet wachten om het volgend vliegtuig naar Zaventem te nemen.
Ik doe me tegoed aan een Spaanse McDonalds en sta versteld van de plaatselijke “mode”. Jonge vrouwen met écht diepe décolletés, amai, op het randje van het vulgaire af! Een geluk dat onze Belgische vrouwen toch nog wat meer fatsoen hebben, dit is echt lelijk. De hamburgers smaken terwijl onze ogen afdwalen 
Al snel kunnen we onze aansluitende vlucht nemen, maar moeten we wederom een heel eind de luchthaven door wandelen en de metro nemen van het ene gebouw naar het andere.
We “boarden” vlot, en na enkele uren worden we vanuit het vliegtuig begroet door een dik Belgisch wolkendek… er zijn nog zekerheden in het leven
Bij het ophalen van onze bagage nemen we afscheid aangezien de meesten andere richtingen uitgaan. Tot mijn grote verbazing wacht mijn vriendin me met open armen op … wat een thuiskomst!
No Comments »
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL