Cassy Blog

Al meer dan een weekje terug van het grote 4-daagse evenement! Na toch wel een aantal jaar afwezig te zijn geweest op de Werchterse weiden heb ik toch besloten om me dit jaar uitgebreid te laten onderdompelen in de unieke sfeer van het beste festival ter wereld.

Donderdag
Na toch wat moeite op de weg richting Haacht, aangekomen bij een vriend van me waar ik mocht logeren. De prijs van de tickets was reeds hoog genoeg, nog eens extra gaan betalen voor slapeloze camping-nachten, had ik écht geen zin in. Zeker na een weekje met véél slaaptekort, koos ik voor de luxe van een bed tijdens de 4-daagse.
Nog maar net de fiets uit m’n wagen gehaald en direct richting Werchter gereden. Zoals steeds missen we het eerste concert, vooral door het érg lang aanschuiven bij de fiets-parkings. Ook de toegang tot de weide verloop érg moeizaam. Toch wel een dik minpunt voor de organisatie vond ik, het verliep énorm chaotisch. Bij elke meter dat we opschoven juichte het publiek …
We konden nog net de laatste nummers meepikken van Zornik. Hij maakte een echt belabberde indruk en even later wisten we waarom, de arme kerel stond met koorts toch nog het beetje energie uit zijn lijf te zingen op de Main stage. Toch wel respect, want uit voorgaande festivals wist ik dat hij toch steeds een goeie performance geeft.
We kopen onze voorraad drank-& eetbonnetjes, bezoeken een paar standjes en maken ons klaar voor My Chemical Romance. Na een aantal onbekende nummers kwam “Welcome To The Black Parade” aan bod, het publiek zong luidkeels mee, de sfeer was direct gezet! Ook hun nummer “I’m not OK” was fantastisch goed! Voor ons was dit dé eigenlijke opener van het festival, keigoed gewoon!
Air hadden we ook graag gezien, maar toch waren we eens benieuwd naar de “appearance” van Marilyn Manson. Na er zoveel over gehoord te hebben, verwachtten we ons al aan minder goeie muziek, maar het tegendeel bleek waar. Het viel heel goed mee; hoewel we de nummers niet kenden was het toch een heel goed optreden en viel de muziek ons wel in de smaak. Hier en daar zag je op-en-top Marilyn-fans, helemaal verkleed, wat soms wel lachen was.
Onze interesse ging eigenlijk wel meer uit naar The Beastie Boys, waardoor we iets voor het einde van Marilyn reeds vertrokken naar de Pyramid. We verwachtten ons aan een spectakel, maar ook aan wat pogo-werk, waardoor we veilig aan de rand van de tent bleven staan. Het concert was nog niet begonnen, toen we in onze rug de massa voelden duwen naar voor … Toen de Beastie Boys dan begonnen was het hek van de dam, een geduw en getrek. Eruit geraken was de boodschap, zo snel mogelijk! Dit was erg moeilijk een massa wou naar binnen en een massa naar buiten … uiteindelijk er toch uitgeraakt, op de achtergrond legden de Beastie Boys de muziek zelfs even stil en vroegen de mensen om kalm te blijven. Er werden mensen tegen de dranghekkens gedrukt vooraan … Echt een héél domme beslissing van Schuurmans om de Beastie Boys in de Pyramid te zetten, Björk die op dat moment krijste had daar toch wel iets beter gepast. Na afloop gehoord dat Björk erg slecht was, dus veel hebben we niet gemist. Veel hebben we niet meer meegemaakt van het optreden van de Beastie Boys, aangezien we elkaar per sms probeerden terug te vinden. Na een half uurtje lukte dat uiteindelijk, want de sms’en hadden grote vertraging op de weide. We besloten dan maar naar Muse te gaan kijken. De Beastie Boys bleken lang zo goed niet als we hadden gehoopt. Muse was een pracht van een optreden en een fantastische afsluiter van de eerste dag!

Vrijdag
Het weer beloofde ons in de steek te laten vandaag, dus goed voorzien trokken we vrij laat naar de weide. Geen idee wat de eerste groep was die we zagen, wellicht Enter Shikari of Kings of Leon. We houden het op "goede achtergrondmuziek" terwijl we de weide verkenden, wat standjes en winkels afliepen. We bleven vandaag vooral voor de Main stage plakken, waar de eerste grote naam de Kaiser Chiefs waren. Top optreden! We stonden ongeveer in het midden van de menigte dat vlot werd bespeelt, luidkeels meezingen, hands in the air, genieten gewoonweg! De band gaf het beste van zichzelf en het publiek appreciërde dat énorm. Bloc Party was goed, maar maakte niet een overweldigende indruk op mij. Pas naar het einde toe kwamen meer bekende nummers aan bod, maar toen was ik het al afgetrapt maar kon -terwijl ik ergens stond te eten/drinken- er wel nog van genieten.
Voor The Queens Of The Stone Age keerden we graag terug naar the Main Stage. Goede muziek wel en toen “No One Knows” aan bod kwam, veerde de hele wei recht, top optreden als je het mij vraagt! Toen de Artic Monkeys het podium betraden en hun eerste noten speelden, had ik écht mijn twijfels: “Een stel pubers op de Main Stage, ai ai”. Ik vond ze net iets te jong, ik heb het wel voor groepen die al wat ervaring hebben. Een beetje teleurgesteld besloten we om te kijken wat er in de Marquee stond te gebeuren.
Daar was een heuse party aan de gang met Satellite Party, waauw wat een performance, wat een groep, féést gewoonweg! Of het nu het opzwepende ritme was of de oogverblindende blonde schoonheid die op het podium stond te dansen, maar het was écht af! Vele mensen hebben dit optreden gemist en ten onrechte, want ze waren steengoed! In het begin was ik meer aan het genieten op een afstand van de benen van de danseres, want woooohoow die kon sensueel dansen! We stonden na een tijdje binnen, zo dicht mogelijk, letterlijk te springen als gekken op deze muziek!
Amai, dé verrassing van 2007 als je het mij vraagt! Ik hoop zeker van hen nog veel te horen!
We keerden terug naar de Main Stage, waar het publiek nog steeds talrijk aanwezig was, vooral voor het aankomend optreden van Pearl Jam! Een gevoel van schaamte overmeesterde mij dat ik de groep eigenlijk totaal niet goed ken. Doch bij het zingen van het laatste nummer “Alive” kreeg ik kippevlees, magistraal gewoonweg! Wat een afsluiter, het nummer bleef in m’n hoofd hangen tot ik ging slapen en zelfs toen ik weer wakker werd … WOHOHOHOOOW!

Zaterdag
Aaaaaah eindelijk een vollédig zonnige dag. Reeds vroeg kwam ze ons begroeten en wakker maken. Met veel plezier fietsten we weer naar Werchter. Tijdens de tocht hoorden we dat de Heideroosjes goed van start waren gegaan. Zoals steeds missen we het eerste concert Dan maar effe kijken naar Razorlight, die heel goed meeviel. Nogal een raar pakje van de zanger, maar het zonnetje klonk dat heel goed. Languit op het gras liggend … de krant wat aan het lezen, de reviews van de vorige dag … mmmm das vakantie! Ongeveer midden het optreden beslist om toch grotendeels naar de Pyramid te gaan vandaag, nog even The Blonde Redheadgehoord, maar niet echt op gelet of dit nu goed was.
Een geluk dat we gingen kijken naar de Pyramid, want Amy Winehouse stond naar het schijnt zo zat als een kanon op het podium, sorry maar voor dergelijk omhooggevallen gedrag (voor zo’n opkomende artieste) vind het ronduit beschamend, ze was naar het schijnt nog te laat ook. Snow Patrol hebben we dus doelbewust gemist, omdat we vandaag eens zin hadden om meer “onbekend” talent te zien in de vorm van de Klaxons, een ex-collega van me had me verteld dat we deze toch écht wel eens gezien moeten hebben, en inderdaad héél speciaal en zelfs goed, doch niet echt mijn stijl. We bleven uiteraard nog wat nagenieten van de zon bij de Marquee met “een broodje gebakken vis” terwijl Goose zijn opwachting maakte. Fantastisch als je het mij vraagt, hoewel we languit in het gras bleven liggen had ik eigenlijk wel zin om compleet uit de bol te gaan op hun muziek. Shakeeeeeeuh! Ze hadden zéker het publiek mee, want tot ver buiten de Marquee stonden ze te springen! Een groep waar ik zeker meer wil van zien! Na het feestgedruis liep de tent helemaal leeg, zodat we de kans kregen om vroeg dicht tegen het podium te staan voor … Arno!
De toch-een-beetje-op-leeftijd-zijnde-man (om het zacht uit te drukken) gaf een optreden van jewelste, op & top Arno: “Zet er oar ep?” … “Joat!” dus vrij vertaald als: “zit er haar op” … “ja!” Van begin tot einde genieten, mee-brullen met “Putain Putain”, wiegen op “Les filles du bord de la mer”, en uiteraard zijn laatste “Mourir À Plusieurs”, tot tweemaal toe een bisnummer … pracht van een optreden als je het mij vraagt!
We waren op weg naar de Main Stage toen we nog het laatste nummer van Peter Gabriel hoorden, niet slecht, hoewel hij wellicht beter aan bod was gekomen een weekje later tijdens TW Classic. Aan de Main Stage zouden we wat gaan uitrusten met Keane die echter een ijzersterk optreden ten beste gaf! Veel tijd om te zitten hadden we niet, luidkeels meezingen ja! Desondanks zijn jonge leeftijd, prachtig gewoonweg. Even mijn vriendin opgebeld om haar te laten mee-genieten! Ongelofelijk hoeveel hits die al bij elkaar geschreven hebben als je ze na elkaar hoort!
Dan toch nog even snel uitrusten want we verwachten een énorm feest van The Chemical Brothers, en wat voor een feest! Van begin tot einde springen & schaken! Een geluk dat we wat energie hadden gespaard. Ik had hier zo naar uitgekeken en het heeft al mijn verwachtingen ingelost, klasse gewoonweg, keigoeie beat! Moe en helemaal voldaan keek ik uit naar wat slaap, morgen al de laatste dag … het gaat veel te snel!

Zondag
Mij bijna geheel overslapen, zag ik tot mijn grote verbazing dat ook vandaag de zon uitgebreid van de partij is. Mijn pijnlijk verbrande schouders voel ik als eerste bij het opstaan, aaah het festivalleven begint zijn tol te eisen
Deze keer waren we toch wel vroeg op de weide, we hoorden nog de laatste harde noten van !!! (check, check, check) en ook Mastodon opende ruig de laatste dag. Veel aandacht hadden we niet voor het geschreeuw: “Waarom je zo druk maken als de zon schijnt”
The Kooks waren niet slecht, hoewel ze het publiek toch niet helemaal mee-kregen, een paar hits hebben ze gespeeld en dat was het eigenlijk wel. We volgden het dan ook niet helemaal want we gingen voor de tweede keer onze kans nog eens wagen bij de Belgacom-stand, om zo’n petje te veroveren, wat bij mij plots direct lukte! Feestje aan de Pub zag er ook gezellig uit!
Het publiek maakte zich meer klaar voor Interpol, die het best wel goed deden. Incubus kon ons niet écht bekoren, we probeerden dan voor het einde toch nog iets van Damien Rice te zien, waar we eigenlijk bijna letterlijk in slaap vielen.
Dan maar snel terug voor Metallica !!! Op voorhand twijfelden we erg, Metallica had ons teleurgesteld 3 jaar geleden met hun St.Anger toer die op niet veel trok. Hun optreden toen was écht pover. We besloten om hen toch een tweede kans te geven, en dit keer hebben ze de verwachtingen ruimschoots ingelost! Wat een optreden, machtig gewoonweg, gewoon hoe Metallica altijd zou moeten zijn! Je zag ook hoe James Hitzfield puur genoot van de reactie van het publiek, machtig gewoonweg! Hun grootste klassiekers werden uit de kast gehaald, stevige bas- en gitaarsolo’s werden ingelast, super! Voor een deel werd er al vuurwerk ingezet, maar da zijn we eigenlijk wel gewoon van Metallica. Beetje storend is dat ze bleven applaus vragen, énorm veel plectrums en drumsticks in het publiek gooiden, alsof ze ergens een grote voorraad-doos hadden liggen. Ook wel niks waard als je zoiets gevangen hebt … ze hebben er geeneens mee gespeeld… Maar al bij al een dijk van een optreden!
De afsluiter, nu al? Damn da gaat snel! Maar het is wel Faithless! De verwachtingen waren hoog gespannen, maar na zo’n optreden van Metallica is het bij lange niet simpel om écht te gaan afsluiten. Eigenlijk zou het gerust omgekeerd mogen gestaan hebben. Maar afsluiten deden ze, na hun grootste hits eerst gespeeld te hebben vielen ze compleet stil in het midden. Een geluk dat ze dit opnieuw wisten op te krikken naar het einde toe … “we come one”! Nog voor een laatste keer de ziel uit ons lijf springen en even genieten van het vuurwerk, waar we eigenlijk nog meer van verwacht hadden.

Conclusie:
Een top Werchter !!! In al zijn facetten, keigoed gewoon! Aangenaam verrast geweest, de weergoden hebben ons zeker niet in de steek gelaten, zo wil er wel meer!