Cassy Blog

Inleiding:
Hieronder kan je het reisverslag lezen van Thailand. Dit is de eerste keer dat ik op reis een klein verslagje bijhou, zodat ik dit hier op een later tijdstip allemaal kon noteren. De laatste drie dagen werden niet meer bijgehouden, dus heb ik deze aan de hand van de foto’s en de dingen die ik nog weet kunnen reconstrueren. Alle foto’s kan je trouwens hier bekijken.
Veel leesgenot alvast!

Dag 01 – 03/09/2006: [top]
Vroeg op om reeds om 07:00 te trein te nemen in Berchem Station, richting Schiphol luchthaven. Daar aangekomen al een aantal reisgenoten die gespannen staan te wachten, al dan niet samen met ongeruste ouders. Op de trein blijft de sfeer nog wat gespannen, aarzelend worden de eerste contacten gemaakt. Aangekomen op de luchthaven wordt de voormiddag gedood met het shoppen, wat eten en wat nader kennismaken.
Onze vlucht vertrekt goed op tijd, we maken ons mentaal en fysiek klaar voor een vlucht van maar liefst 11 uren!

Dag 02 – 04/09/2006: [top]
Aankomst in Thailand (lokale tijd 04:30) blijkt de nacht erg zwoel te zijn. De vochtigheid en hitte drukken hun stempel al op het gesleur met de rugzakken, wistten we nog niet dat de luchthaven op dat moment airconditioned was … en dat we dus nog niets gevoeld hadden van de buitentemperaturen…
Na de nodige formaliteiten met Visa en Douane banen we ons vermoeid een weg naar een eerste contact met de buitenlucht.
De verrassing is énorm! De hitte valt op ons neer, de smog van Bangkok pakt op onze adem, na 10 minuten staat iedereen badend in het zweet, zonder ook maar één enkele inspanning te hebben gedaan.
Zo snel mogelijk wordt een busje geregeld om ons naar ons eerste Guesthouse (River View Guesthouse) te voeren. Gejuich alom! De airco zet fantastische prestaties neer!
De vermoeidheid (geheel niet geslapen op het vliegtuig) weegt al, zeker in combinatie met de temperaturen. In het portaal een uurtje kunnen bekomen en met wat moeite een beetje slaap ingehaald. Bagage gecontroleerd, en ge geconstateerd dat mijn DEET is uitgelopen, dé enige bescherming tegen de constante muggen-dreiging. Rantsoeneren en af en toe lenen van de reisgenoten is de enige optie dus. Humeur lijdt er een beetje onder toen beslist werd om in de namiddag direct het koninklijk paleis te gaan bezoeken.
Het bezoek is een énorme weelde van pracht en praal. Gehele torens bezet met bladgoud, ongelofelijke versieringen! De hitte speelt me wel parten, vluchtend van het ene schaduwrijke plekje naar het andere, op den duur konden tempels mij letterlijk gestolen worden. ‘s Middags gezellig gegeten op een terras van een restaurant dat over de rivier lag. Echter nogal héél pikante keuze gemaakt Verder die dag nog veel dingen bezocht zoals de “liggende boedha”
‘s Avonds beslist om toch een dag-verslagje telkens te maken, zodat jullie dit hier nu allemaal kunnen lezen.

Dag 03 – 05/09/2006: [top]
Uitslapen tot 10u, zalig, écht hetgeen ik nodig had! Ons klaarmakend voor een fietstocht bij “den Hollander”. 3 plaatselijke gidsen nemen ons mee op een mobiel avontuur! Af en toe worden stops ingelast om ons te laten genieten van lokale fruitsoorten en gerechten. (en ons van het nodige water te voorzien uiteraard). Een longtailboot zet ons over op een schiereiland waar een moeilijk tochtje volgde op smalle weegjes over de Klongs (kanalen), vaak net breed genoeg voor 1 fietser.
Na onze fietstrip proberen we snel een taxi vast te krijgen. Dit blijkt geen sinecure te zijn, zeker in de Bangkokse spits!
Na wat chaotisch overleggen toch een taxi te pakken gekregen, blijkt dat er practisch geen enkele chauffeur ons Guesthouse weet zijn (ligt namelijk int midden van ChinaTown). Na ontelbare keren verkeerd gereden te zijn, komen we toch aan, blijkt dat we nog de eerste zijn! Derest van de groep was dus nog aant het rondcrossen ‘s Avonds eten we rustig op het dakterras van het guesthouse, uiteraard mét zicht op de rivier. ‘s avonds met een paar moedigen eentje gaan drinken in ChinaTown.

Dag 04 – 06/09/2006: [top]
Vroeg op (06u15) om te trein te nemen naar Ayutaya, snel ontbeten int station. Op de trein wat discussie gehad (verkeerde klasse) dus wat moeten bijbetalen. Aangekomen in Ayutaya, eerst wat zitten chillen in het guesthouse, temperaturen schieten de hoogte in.
Rond 11u ondernemen we een fietstocht naar de tempels waarbij ik een beetje als kaart-lezer fungeer. Blijkbaar waren we erg grappig, want de vrouwelijke Thai konden het maar niet laten om te zwaaien Tijdens de tempel-bezoeken verkwikkende kokosnoot-drank gedronken.
Juist op tijd terug bij het guesthouse (17u) want een hevige moesson-storm barstte los. Zelf zitten dansen in de regen, was érg verfrissend! Lauwe regen!
Na een extra douche, in de plaatselijke bar nog snel iets gedronken met de bende, aangezien we klaar moesten staan voor alweer een vertrek per minibus naar Chiang Mai.

Dag 05 – 07/09/2006: [top]
Een enorm vermoeiende busrit (iedereen zat gekneld), de moesson-regenstorm hield aan terwijl de chauffeur een aardig tempo neerzetten met de minibus. Erg gevaarlijke situatie maar een énorme belevenis. Bij de aankomst op ons volgende guesthouse haast iedereen zich naar de bedden om even te bekomen en uit te slapen tot 10u. Aangezien we hier in het noorden van Thailand vertoefden was het tijd om voor de eerste keer het muskietennet te installeren.
In de namiddag hadden we tijd om onze dag zelf in te plannen, samen met de andere jongens eens gaan zwemmen in het Prince-Hotel. Ook de tijd eens genomen om het thuisfront een emailtje te sturen.
‘s Avonds stond er een Thaïse kookcursus op het programma, érg leuk en super-lekker! Dit “supermodel” ontpopte zich tot een ware keukenprins
Nog later op de avond zijn we gaan kijken naar het Thaïs boksen. In het begin kwam de jeugd aan bod, wat wel grappig was. Het hoogtepunt was een kamp tussen een Nieuw-Zeelander en een Thaï, waarbij de Thaï voornamelijk als bokszak fungeerde. Met een onverwachtse ellenboogstoot was deze KO, ongelofelijk spektakel!

Dag 06 – 08/09/2006: [top]
Om 7u vroeg uit te de veren voor opnieuw een minibus (+ “van” voor de bagage) richting Sophong (via Pai waar we ‘s middags eten). De tocht voert ons eerst naar een mooi uitzicht-punt waar we ook wat soevenirs kunnen kopen.
Een kwartiertje later komen we eindelijk aan bij “The River Lodge”, een guesthouse waar we een hele tijd zullen vertoeven en wat ook de uitvalsbasis zal vormen voor onze trekking. Voor derest een kalme dag om goed uitgerust te zijn voor de fysieke proeven van de komende dagen. Wel ‘s avonds een kleine wandeling gemaakt naar de ingang van de grotten. Daar konden we een speciaal soort vogel (half vleermuis, maar toch vogel) bewonderen die in de grot leven en massaal joegen op insecten. Later op de avond ons wat geamuseerd met het spelen van UNO en het nuttigen van wat Thaïse biertjes.

Dag 07 – 09/09/2006: [top]
Het begint een gewoonte te worden om ‘s morgens vroeg op te staan. Maar vandaag was het wel té vroeg. We gaan even een tocht maken om aan “Cave Trekking” te doen. Iedereen trekt z’n sandalen aan, zet een helm op het hoofd en neemt wat noodzakelijke proviant mee. Wat een korte tocht zou worden, draait uit op een uitputtende trekking. In de bloedhete zon staan we na een kwartiertje al kletsnat te hijgen van de inspanning. Constant klimmen en over afsluitingen klauteren. De zwijgzame gids (met bijpassende naam: “Wath”) die zich kalm een weg baant door de bomen, glimlacht af en toe als we een rustpauze willen inlassen. Uiteindelijk bereiken we onze eerste grot, wat niet meer bleek te zijn dan een gat in een rotswand. Binnen worden we een aantal keer verwelkomd door grote spinnen en overblijfselen van doodskisten. Er liggen zelfs een aantal mensentanden. De grotten werden dus vroeger gebruikt als begraafplaats. Na langs dezelfde weg weer uit de grot te zijn geklauterd, vervolgen we onze weg door grasvelden waar het gras 2 meter hoog staat. Achteraf bleek het een biotoop te zijn van “teken” en ander ongedierte.
Eindelijk op een boomstam even uitrusten, en ons middagmaal (“rice with chicken”) uit een zakje konden verorberen. Vanuit de bomen klinken erg rare geluiden, wellicht apen, maar heel zeker zijn we niet.
Vlak bij onze boomstam maken we ons klaar voor een tweede grot-bezoek, dit keer moeten we wel eerst door een beekje waarbij het water tot ons middel komt. Erg vinden we dat niet, eindelijk een goede afkoeling! Na opnieuw een erg kort bezoek (20 meter) in de grot gaan we langs de ingang terug buiten en kunnen we onze tocht hervatten, opnieuw door de jeukende grasvelden. Tijdens onze tocht krijgen we nog een goeie regenvlaag te verwerken, wat het klauteren op een helling bemoeilijkte, ja nog steeds onze sandalen aan! Op de top leeft een boere-familie en lopen de dieren (varkens, koeien, kippen) vrij rond.
De tocht gaat verder naar een derde (grote) grot. Een aantal mensen blijft rusten en laten zich wat drogen, terwijl de anderen opnieuw afdalen. De grot is écht machtig, verschillenda “zalen” die telkens verbonden zijn door een nauwe doorgang waar we ons nog net kunnen doorwringen. Uiteindelijk komen we aan een eindpunt, waar plots water horen stromen. Aangezien we reeds lang onderaards onderweg zijn, zou het kunnen dat we misschien via het water een ander uitgang vinden? Toch niet, we staan plots boven een gigantische afgrond, waar we heel diep beneden het water zien kolken. Opnieuw terug omhoog is de boodschap! Onderweg gleedt iemand van onze groep uit. Het bloedt hevig, dus ik besluit mijn t-shirt uit te trekken om de wonde af te binden. Zo snel maar zo veilig mogelijk terug naar boven is de boodschap. Ik vraag de mannen wat ondersteuning te bieden en haar extra licht te geven. Een geluk dat we zonder verdere accidenten uit de grot zijn geraakt. Samen met de andere leden van de groep besluiten we om zo snel mogelijk terug naar de “Cave Lodge” te trekken. Iedereen begint moe te worden, de voeten beginnen pijn te doen. Iemand van onze groep kwam op het lumineuze idee om bladeren in onze sandalen te steken om de pijnlijke wrijving te stoppen. We proberen zo snel mogelijk een weg te bereiken, tijdens die tocht werd ik wat kwaad. De koplopers van de groep wachtten af en toe op de groep die minder snel ging, maar zodra die waren bijgebeend vertrokken ze weer. Op die manier hebben de achterblijvers nooit een rustpauze. Uiteindelijk dan toch de weg bereikt en zo de terugtocht ingezet. Onderweg nam een pickup het grootste deel van de groep mee naar ons guesthouse. Samen met 2 andere groepsleden besluit ik de tocht helemaal te voet uit te doen, in looppas aangezien we voor het donker wensten terug te zijn Beetje op de tanden bijten, terug in de regen, maar we komen érg voldaan aan!
‘s Avonds maken de mensen van het guesthouse een mooi vuurtje waar we ons kunnen aan verwarmen, en waar we onze smerige modderkleren laten drogen. Wat een belevenis was dit vandaag!

Dag 08 – 10/09/2006: [top]
Vandaag is het dé dag. De eerste dag van de driedaagse trekking met andere woorden, samen met 3 lokale begeleiders. De eerste kilometers zijn direct al erg zwaar. Twee mensen van onze groep zijn de vorige nacht ziek gevallen en moesten overgeven, zij hebben het extra zwaar. Elke 5 meter in de hitte en op een erg steile helling moeten ze hijgend uitblazen. Eentje begint zelfs te hyperventileren, waardoor al snel beslist wordt om de groep te gaan opsplitsen. Dit halen ze anders nooit. Om de last voor hun wat te verlichten besluit ik een extra rugzak op de schouders te nemen, maar dat baatte niet echt, beiden hadden teveel krachten verloren en weinig slaap genoten. Met 3 splitsten ze zich af van de groep en gingen al naar “Karen Village”, waar wij morgen zouden toekomen.
Na hun vertrek gaat het tempo beter, er wordt practisch niet meer gestopt. Tegen de middag begint het erg te regenen, net als we een brede rivier moeten oversteken. De eerste mensen krijgen last van bloedzuigers, wat effe paniek zaaide. Zelf vond ik samen met een gids een weg waar de overkant zonder dat we onze voeten nat hoefden te maken, voor de anderen was dit wel anders: schoenen uit en langzaam door de rivier. We krijgen al wat honger, maar besluiten om door te gaan, zodat we ergens konden schuilen voor de inmiddels gietende regen. De dreiging van bloedzuigers weegt wel, elke moment dat je kan, je voeten inspecteren op zoek naar die smerige bruine wormpjes.
Tegen 15u zagen we pas de de schuilhut staan, maar die stond weer achter een rivier. Dit keer had ik geen keuze, het was met de schoenen aan, door het water. Uitgehongerd en moe kwamen we in de hut aan, waar we direct opnieuw op zoek gingen naar beestjes Mijn kous zag rood van het bloed, dus ik wist hoe laat het was, er had zich al eentje volgezogen… Nog net een andere op mijn been kunnen lostrekken… Na de lekkere maaltijd (uit het zakje), het water uit onze schoenen gieten, opnieuw aantrekken en de tocht hervatten. We bijten door, het zou immers maar 2 uur trekken meer zijn. Tempo extra laten opdrijven; we verlaten gelukkig de rivier zodat de kans op bloedzuigers ook veel minder wordt.
We komen aan in Elha, een primitief dorpje, bamboo hutten in de bergachtige omgeving. Snel onze natte kleren uittrekken en kennismaken met de lokale bevolking. Prachtig uitzichten, loslopend vee, kinderen druk aan het spelen. ‘s Avonds genieten van een mooie sterrenhemel, een deugddoende en lekkere warme maaltijd, bereidt door de gidsen.
‘s Nachts wordt het wel koud, een bamboo hut biedt niet echt weerstand tegen de wind, ook langs onderen voelen we de tocht. Slapen lukt, ondanks de harde ondergrond.

Dag 09 – 11/09/2006: [top]
Het wordt een cliché, maar opnieuw vroeg opstaan voor een kortere trekking naar “Karen Village”. Vooraf werd er aangekondigd dat we hier zouden kunnen kiezen voor een langere trekking optie, maar de keuze wordt niet meer geboden omdat we de groep met het aantal begeleiders niet meer konden opsplitsen, wel jammer. Opnieuw in onze vuile kleren kruipen is wel wat ambetant, maar de sfeer zit er nog goed in! Slaaptekort speelt ons wel parten, we nemen ongeveer dezelfde route, terug naar de schuilhut van de vorige dag.
Opnieuw moeten we de rivier door, maar we trekken nu wel eerst onze schoenen uit. We blijven controleren op bloedzuigers, maar we zijn ze eigenlijk al gewoon. Dit keer zonder regen kunnen doorstappen, de laatste kilometers zijn érg glad, goed uitkijken en je klaarhouden voor een “schuiver”, is de boodschap!
Tegen de middag verenigden we opnieuw de groep in Karen Village, eentje bleek nog erg ziek. In het dorp wat zitten chillen en in de namiddag een ritje gemaakt op olifanten. >Na afloop hebben we wel een dubbel gevoel, we weten namelijk dat de dieren nog enkel worden gebruikt (misbruikt?) voor toeristische doeleinden.
‘s Avonds een lekkere “douche” nemen, eigenlijk meer een ton water en een beker water waarmee je jezelf kan begieten. Ook erg grote insecten bewonderd, die naar verluidt ook konden worden gegeten. Slapen op dubbele matten is veel beter en welgekomen!
Dag 10 – 12/09/2006: [top]
Vandaag de laatste dag van de trekking. De bedoeling is om vandaag een korte trip te maken naar een plaats waar we met “vlotten” terug kunnen keren naar onze uiteindelijke bestemming (terug de Cave Lodge uiteraard). Een aantal mensen die het trekken nu wel wat gezien heeft, gaat met olifanten, derest – mij inclusief – terug de natuur in!
Deze keer moeten we maar lieft 5 keer een rivier oversteken, maar we hebben het er voor over, het einde is namelijk in zicht. Eén persoon die de eerste dag was afgevallen raakte compleet in paniek bij het zien van een bloedzuiger op haar schoen. Ondertussen konden wij het al goed relativeren. De tocht ging verder langs smalle wegjes en vrij gevaarlijke ravijnen. Ongelofelijk dat er hier geen ongelukken gebeuren, even slippen was dodelijk geweest. Onderweg kwamen we de anderen tegen die vooraf met de olifanten waren vertrokken, die gingen namelijk érg traag.
Aangekomen aan de rivier, stonden de vlotten mooi op ons te wachten. De afvaart was erg leuk, onstabiel en natte voeten, maar lachen! Tegen de middag komen we aan op onze bestemming en nemen een goed vullende maaltijd.
Samen met twee andere mensen die nog zin hadden een top te gaan beklimmen, besloot ik er opnieuw op uit te trekken. Dit keer zonder begeleiders, én in de gutsende regen. Het enige dat we meekregen was een snel getekend plannetje door John, de eigenaar van de Cave Lodge. Hiermee de weg vinden was practisch onmogelijk, dus gaan we op ons gevoel af. Na wat zoeken bespeuren we een klein pad dat schijnbaar naar de top leidt, maar door de regen verdween dat pad al snel. Recht omhoog dan maar, terwijl het water onder ons naar beneden stroomt! Heb me nog nooit zoveel mogen vasthouden aan de takken van de bomen (letterlijk). Schuiven en ploeteren, eindelijk stranden we op de top van een “zadel” (overgang tussen twee bergen). Ons doel niet echt bereikt, maar we zijn er niet minder tevreden over. De plaats doopte ik als “Rock Cemetary”. Eerst voor nog wat bewijsmateriaal zorgen in de vorm van foto’s en dan proberen onze weg naar beneden terug te vinden. De regen was intussen opgehouden. Dit blijkt moeilijker dan verwacht. Het kompas er maar bijnemen dus, en een beetje op goed gevoel stap voor stap naar beneden. We waren bijna beneden en stoten we op een groot veld, vol met doornen-planten. Een aantal keer proberen we een andere route te nemen door eerst weer effe te klimmen, maar telkens hetzelfde probleem. Takken nemen, broek goed naar beneden trekken en doornen gaan vertrappelen, onze handen (en benen, want die dingen gingen door ons broek) vol doornen, afzien! Uiteindelijk vinden we ons wegje terug, dat ons terug brengt naar de bewoonde wereld. Moe maar voldaan tracteren we ons op een welverdiende banana-shake in de Cave Lodge. Na al die drukte besluit ik om me ‘s avonds wat afzijdig te houden.

Dag 11 – 13/09/2006: [top]
Opgestaan, nog steeds zin in veel avontuur, zelfs na 5 trekkings. Komt goed uit, want vandaag gaan we cave-kajakken. Dit is een erg plezante activiteit, we hebben per bootje wel elk een begeleider mee. Het water staat vrij hoog en dus sneller + gevaarlijker. In de grot hebben we een machtig zicht dankzij schijnwerpers. Erg veel vleermuizen in die grot, toen we bij het buitengaan van de grot veel dingen in het water zagen vallen, wisten we direct wat dit was … vleermuizestronten jakkes!
Het water was met momenten erg wild, zo wild dat ik zelfs mijn begeleidster ben verloren. De andere begeleiders lagen plat van het lachen Om 10u kwamen we terug aan en nam ik wat tijd om wat kleren te wassen.
Tegen 15u nemen we afscheid van de Cave Lodge en vertrekken met onze bagage in de minibus richting Pai. Na de lange rit komen we aan in vrij luxueuze huisjes (zelfs mét Airco). ‘s Avonds eten we gezellig samen en hebben we de tijd om het stadje wat te gaan verkennen, te shoppen of wat te internetten.
‘s Avonds gingen we nog uit in een plaatselijke (Westerse) bar, “Bepob” genaamd. Een aantal goed dronken, en véél afgelachen. Ook iemand uit Engeland tegenkomen die alleen Thailand doortrekte, erg goede babbel!

Dag 12 – 14/09/2006: [top]
‘s Morgens héél vroeg opgestaan (06u15) om een scooter te gaan huren. We gaan de “Hot Springs” eens gaan bekijken en misschien wat relaxen. Eerst nog wat geld wisselen en ontbijten en daarna ritje met 125cc scootertjes. Telkens per 2 op zo’n gammel ding, en maar racen tegen 110 km/u de helling af!
“Hot Springs” blijkt veel te duur, dus rijden we maar verder om de Canyons te bezoeken. Telkens we stoppen met de scooters voel je opnieuw de hitte. Even wandelen over de canyons en wat foto’s maken, daarna in convooi terug. Er zouden namelijk nog ergens watervallen ook zijn. Onderweg raken we de helft van de groep kwijt dan maar met de overblijvenden, de watervallen opzoeken (derest weet waar we naartoe gaan). Blijkt niet zo simpel, met scootertjes over stukken modder en plassen … bijna uitgeschoven … weer verder. Toch maar beslist om terug te gaan en wat verder rond te toeren met die dingen, aan het pad kwam namelijk geen einde. Om 11u30 leveren we de scooters mooi besmeurd weer af en keren we terug naar ons huisje om alweer onze bagage te pakken. Dit keer voor een lange nachtelijke treinrit van Chiang Mai naar Bangkok. Na een 3 uur durende rit komen we eindelijk aan in het station. We nemen de nachttrein van 16u15, zodat we de volgende morgen om 06u15 in Bangkok zitten. Op de trein feesten we nog wat in de bar-coupé, daarna zoeken we ons klaargemaakte “bedje” op.

Dag 13 – 15/09/2006: [top]
Na een goede nacht op de trein komt een minibusje ons halen richting river Kwai, waarlangs we ‘s middags eten. Na de middag gaan we direct met de minibus terug naa de watervallen voor een verkwikkende duik. Na 45minuten bereiken we het reservaat (Erawan National Park) waar er op 7 watervallen na elkaar zouden zijn waar je in kan zwemmen. Uiteraard kiezen we ervoor om de hoogste te gaan bereiken. Na toch een serieuze beklimming bereiken we het aards paradijs, azuurblauw water, zalig fris, énorm mooie omgeving (kan ook aan de bikini’s liggen). Zelf klim ik tegen de waterval op, nog wat hoger (het bordje niet gelezen dat dit verboden was), maar erg leuk! Kleine visjes in het water komen je schoonmaken.
Na lang gezwommen te hebben in de verschillende “bains” onder de watervallen, rijden we met de minibus naar onze slaapplaats, een paar hutten drijvend op het water. Een aantal mensen krijgen niet genoeg van het water en besluiten er direct weer in te springen. De hutten liggen in een baai, waarvan het water serieus vervuild is met olie. Zelf maak ik wat foto’s van de bende die inmiddels een soort van mini-death-ride gevonden had om in het water te springen. De hutten inspecteren was nodig, minimaal comfort en in sommige kamers hebben ze last van de aanwezigheid van ongewenste insecten en andere overblijfselen. ‘s Avonds eten we stevig en kregen we de uitnodiging om met een jonge gast mee in de baai te gaan jagen op vissen. Dat laat ik me samen met 3 anderen geen tweede keer zeggen! Wij blijven uiteraard op de boot terwijl de jongen, gewapend met een spies en een schijnwerper onder water visjes gaat doorboren. Zijn jong zusje neemt de vissen van hem aan, en spiest ze op een takje van een boom. Weer een belevenis!
‘s Nachts kan ik moeilijk de slaap aanvatten. Aanwezigheid van kikkers en insecten houden me lang wakker.

Dag 14 – 16/09/2006: [top]
Ontbijten op de oever en gekeken naar een mooie watervogel via een telescoop die de guesthouse-owner voor ons had geïnstalleerd. Dit logement krijgt na onze nacht heel wat kritiek. Vele mensen kloegen over de vuile bedden en hutten.
We betalen onze schuld en rijden met de minibus naar het “Hellfire Museum” het belooft eens een historisch leerzaam dagje te worden.
Eerst lopen we even in de Hellfire Pass; een 1200 meter lange en 5 meter brede passage door een berg die onder erbarmelijke omstandigheden door Australische, Britse en Nederlandse krijgsgevangenen en dwangarbeiders is uitgehakt tijdens de aanleg van de birmaspoorweg. Ook ‘s nachts onder het licht van olie en carbietlampen, vandaar de naam. In het museum zelf worden we wel even stil als we lezen hoeveel mensen daar het leven hebben gelaten om zo de Japanners hun bevoorradings-lijn te creeren naar het Westen.
‘s Middags eten we vlakbij het perron dat ons dan later naar “the bridge over the river Kwai” zal brengen. Zoals verwacht is dit een erg toeristische attractie, dat zien we direct aan de maaltijd-prijzen Op het perron zelf worden we aangesproken door jonge Thaïse studentjes die hun eerste Engelse woordjes komen inoefenen voor een schoolopdracht, erg schattig! Trip met de trein duurt een eeuwigheid om dan uiteindelijk de brug te zien … een beetje een teleurstelling want veel is er niet te zien, buiten massa’s toeristen. Eerst wat jacht maken op souvenirs, daarna nog naar een oorlogsmuseum gegaan wat niet veel voorstelt: er staat érg veel materiaal uit die tijd, maar alles wanordelijk in zaaltjes ondergebracht, vaak zelfs niet beschermd voor vandalen… Een aantal vrouwen zijn in de plaats wat extra gaan shoppen, wat achteraf de beste keuze bleek.
Na dit bezoek huren we een bootje (longboat) om te gaan varen op de river Kwai. Bootje gaat niet goed vooruit (understatement), maar toch zien we mooie landschappen en rare huisboten/boothuizen -hoe je het ook moet noemen- complete huizen, gebouwd op drijvende platformen die voortgetrokken worden door longboats. Op die huizen worden feestjes gehouden en staan mensen te dansen.
We worden met het bootje afgezet op de plaats waar we op Dag13 ‘s middags zaten te eten! Nu pas beseffen we hoe dicht we toen al bij de “bridge over the river Kwai” zaten. Ginds bestellen we direct ons avondeten en nemen de nachttrein naar het zuiden: Nakhon Pathom => Surat Thani

Dag 15 – 17/09/2006: [top]
Pas uitgestapt uit de trein en snel wat ontbeten, nemen we direct een open pick-up naar “Kao Sok” Rit duurt ellendig lang (ganse voormiddag), en iedereen is het heen-en-weer reizen wat beu. Aangekomen in guesthouse, krijgen we huisjes per 2 à 3 personen. Eerst wat voetballen op het gras om onze energie kwijt te raken en iets gegeten. Om ons te verfrissen staat er in de namiddag een aftocht van de rivier op het programma, op opblaasbanden “Tubing Tour”, keileuk! Voornamelijk elkaar doen kantelen en richting de oever duwen
Bij aankomst werden we begroet door 2 aapjes die rond de jeep speelden die ons kwam oppikken. ‘s Avonds trekken we dan, gewapend met een goede voorraad bananen, naar banana cave, een plek waar we gemakkelijk apen kunnen lokken. Persoonlijk vind ik erg weinig interessant aan, die dieren moeten zich dagelijks een ongeluk eten aan bananen. Ze waren blijkbaar erg verwend, de iets lelijkere exemplaren lieten ze mooi liggen… Later op de avond wat zitten chillen, velen zijn nog wat gaan internetten. Zelf besloot ik wat rond te toeren op de motor van de guesthouse-uitbater. Het ding had zelf geen koppeling, hard in versnelling steken dus
‘s Avonds een grote discussie over de plannen voor de komende dagen. We zouden immers naar een national park gaan. Twee vrouwelijke dwarsliggers hebben genoeg van de natuur en besluiten de groep te verlaten en al vroeger naar de eilanden te trekken (Ko Phangan). Samen met de groep kunnen die 2 op niet veel begrip rekenen, maar ergens zijn we wel bij dat we er vanaf waren, met die 2 was het altijd wel iets …

Dag 16 – 18/09/2006: [top]
‘s Morgens vertrokken -ik durf het woord “vroeg” al niet meer in de mond nemen- om aan de 2-daagse te beginnen in het National Park. De mannen rijden mee met een Thaï die verzot was op Thaïse love-songs. Platgaan van het lachen, die kerel dacht dat we het mooi vonden en zet het nog wat luider, ambiance! De vrouwen rijden mee met een andere pickup en stoppen nog even in het ziekenhuis om de draadjes uit onze gewonde cave-treksters’ arm te laten verwijderen. (Kost 20 Bath = ongeveer €0,5!!!)
Wij komen dus iets vroeger aan, aan het Chieo Lan meer, vlakbij een overstroomde weg. Dit blijkt de startplaats te zijn van onze 2-daagse. Nadat de groep is verenigd, maken we een lange vaartocht in een machtig landschap, richting de hutten. Meer dan 40 minuten duurde de tocht, aan een snel vaartempo, het meer was gi-gan-tisch! We besloten direct in het water te springen bij aankomst en tot onze grote verbazing was het water érg opgewarmd, niet te geloven, zo’n massa water! Qua natuur is dit écht wel het hoogtepunt van de reis. We hoorden constant een erg luid sirene-geluid. Bleek dit van niets minder te komen dan insecten!
We maken ons direct klaar voor een cave-trekking, nu mét de informatie dat de tocht op zich niet ver te voet was Er wordt ons wel aangeraden met kousen in onze sandalen te stappen, om de bloedzuigers toch wat af te remmen. De tocht gaat via een pad, door rivieren en langs modderige wegjes, tot we uiteindelijk aan de grote ingang van de grot komen. De grot zelf is érg spannend, we zijn de eerste groep die dit jaar proberen volledig de grot door te trekken, zelfs met het hoogstaand water. Dikwijls water tot aan de nek, of van een rots springen en even kopje-onder gaan. Wonder boven wonder bleef mijn zaklamp werken Enkel spijtig dat we toch met een tamelijk grote groep waren, het mag voor mij nog veel sneller vooruit gaan. Ik werd dan al snel the “monkey-boy” genoemd, omdat ik zo snel door de grot ging, ik wil het nog net iets uitdagender waardoor ik wellicht wat ergernis opwek bij menig groepslid De uitgang van de grot bleek slechts een gat te zijn in een rotswand, het zonlicht verwelkomde ons al. Na een paar groepfoto’s vangen we opnieuw de tocht terug aan, naar het bootje, uitkijkend voor bloedzuigers
‘s Avonds aan de drijvende hutten erg lekker gegeten, een lekker vers licht gefrituurde vis, hemels! ‘s Avonds laat, iedereen een bootje in voor een nachtelijke “safari”. Veel is er niet te zien, 1u30min ronddobberen en slechts 1 mooie en grote “neushoornvogel” gezien die zat te slapen op een tak. Na de safari, zo snel mogelijk gaan slapen om ‘s anderendaags vroeg op te kunnen, op zoek naar een mooie zonsopgang in het reservaat.

Dag 17 – 19/09/2006: [top]
Vroeg uit de veren dus, zon is blijkbaar al op, maar toch nog mooie plaatjes gaan schieten terwijl de mist optrekt. Na dit tochtje hebben we de keus tussen een 4-uur-durende trekking naar een mooi view-point of wat cano-varen. Ik ben voorstander voor een trekking, maar de meesten zijn voor het cano-varen te vinden. Meesten waren het naar-beneden-kijken-op-zoek-naar-bloedzuigers helemaal moe
Zo gezegd zo gedaan, hiervoor moeten we wel eerst naar een ander drijvend hutten-dorp. Cano-varen blijkt al bij al niet gemakkelijk en is zeker niet te vergelijken met kajakken. Toch het hele meer proberen oversteken en dan nog terug, heeft meer dan 2u geduurd in de brandende zon. Nadat iedereen uitgeput aangekomen was genieten we nog wat van de zon en van een zwempartij, om daarna terug te keren naar de stuwdam. De trip terug lijkt plots veel korter, maar de zon brandt nog hevig. Vanachter in een pickup, terugrijdend naar ons guesthouse verlangen we al naar de barbecque die ons is beloofd. Eindelijk aangekomen en direct een verkwikkende douche nemen! ‘s Avonds na de heerlijke barbecque krijg ik plots telefoon van mijn vader, er zou een staatgreep aan de gang zijn in Bangkok!

Dag 18 – 20/09/2006: [top]
‘s Morgens vertrokken met een busje naar Surat Thani. De staatsgreep is gespreksonderwerp nummer 1. De Thaï stellen ons gerust, en verzekeren dat dit enkel in ons voordeel is, blijkbaar houdt het leger in de hoofdstad de gemoederen kalm door een massale aanwezigheid in de straten te waarborgen.
Echter hadden de gebeurtenissen wel invloed op onze tocht. Scholen en vele overheidsdiensten bleven gesloten, zo ook onze eerste pier waar we een ferry zouden nemen naar Kho Phangan. Bij een tweede pier wat verderop hebben we meer geluk. Na wat wachten zitten we op de ferry richting zon, zee en strand. Beetje met een gemengd gevoel gaan we er naartoe, omdat we weten dat dit al een van de laatste dingen zou zijn van onze reis, wat gaat het toch allemaal zoooo snel!
Na de 2 uur durende oversteek nemen we met onze bagage een taxi naar “Cookies Resort” Blijkbaar was er wel een probleem met onze reservatie, doordat een bepaalde persoon bijgeboekt had en wij dus niet genoeg kamers hadden. Na veel discussie besluiten we er toch te blijven en ervoor te zorgen dat iedereen een slaapplek krijgt, al dan niet op een dubbele matras op de grond …
De huisjes zijn petieterig klein, ik denk nog geen 9 m² voor 2 personen. We liggen wél vlakbij het strand, we hoeven maar een paar stappen te zetten en zitten al direct in het water, dat maakt veel goed! Zo snel als we kunnen droppen we onze bagage en springen we de zee in; ik probeer al eens iets te ontdekken met mijn snorkel aan. We genieten ‘s avonds van een sublieme zonsondergang en eten in het plaatselijk gezellig eethuisje met zicht op het strand, zwoele muziek en een tweetal lokale jongens die een vuurshow brengen. Top! Valt het op dat ik niet over de twee mensen praat die de groep vroegtijdig hadden verlaten? Terecht! Zij hadden de rest van hun vakantie zogezegd al helemaal ingepland en splitsten zich met hun egoïstisch gedrag duidelijk van de groep af.
‘s Avonds maken we nog een kleine wandeling om te zien of er in het centrum iet te beleven valt. Maar dat valt wat tegen, enkele bars zijn nog open, maar zeker geen grote feesten. We keren dan ook al snel terug.

Dag 19 – 21/09/2006: [top]
Na wat uitgeslapen te hebben, besluiten we om het eiland eens te gaan verkennen per scooter. Ik had al verkondigd dat ik erg graag zou gaan duiken en misschien zelfs mijn brevet van open-water zou willen halen. Hiermee werd gelukkig rekening gehouden en we besloten dan ook om eens te gaan informeren eerst, hoe lang zoiets zou duren en of het nog wel mogelijk was in ons korte tijdsschema. (We bleven maar 3 dagen op het eiland) Scooters huren (met versnellingen) en vlammen maar over de erg slecht onderhouden wegen, als je over sommige stukken nog over een weg kon spreken… We kwamen aan in het duikcentrum en de na veel wikken en wegen besloot ik er samen met 2 anderen voor te gaan. Dit betekent wel dat we 3 dagen geheel blokkeren en ons puur focussen op het diploma. We kregen direct een dikke cursus mee en konden direct na het middagmaal aan de eerste lessen beginnen! Spannend! De anderen kiezen voor een initiatie gecombineerd met 2 échte duiken. Op die manier had iedereen hun bezigheid Na het eten volgen we gezamelijk een instructie-video. Samen met de 2 anderen volg ik nog een extra les, terwijl de groep hun eerste praktijklessen kregen in het zwembad. Nadat we onze vraagjes opgelost hadden, was het onze beurt. Alles verloopt zonder problemen, we kijken al uit naar onze eerste ervaring in Thaïse wateren …
We krijgen nog een dik pak mee voor zelfstudie, zodat we er klaar zijn voor de volgende dag.
‘s Avonds vieren we nog de verjaardag van een meisje uit onze groep, gezellig op het strand met kaarsen rondom ons, kei-gezellig! We eten weer ter plaatse en proberen toch nog iets van de leerstof door te nemen. Vroeg gaan slapen was de boodschap! …

Dag 20 – 22/09/2006: [top]
… want om 7uur kwamen ze ons al halen voor het duiken! Iedereen vol spanning in de pickup richting het duikcentrum dat vlak aan de pier ligt. Na een poosje te wachten op de instructeurs trekken we met z’n allen naar de boot en varen we af richting “Salt Rock”, een grote koraal – rotsformatie die uitsteekt in het midden van de oceaan. We worden eerst in groepjes verdeeld en krijgen een volledige briefing en stellen ons duikplan op. De duiktrip zelf is geweldig, wel wat veel volk in het water, maar écht genieten! Ongelofelijk mooie en verschillende soorten vissen. Ook het koraal zelf valt heel goed mee. De eerste keer gaan we tot een diepte van 12 meter en duiken we zelf in een schacht om dan boven het koraal weer uit te komen. Na een klein uurtje klimmen we terug op de boot en eten ons buikje rond. Een aantal groepsleden hebben wel serieus last van zeeziekte en springen af en toe in het water zodat het deinend-effect minder is. Nog maar net ons eten naar binnen gewerkt en we maken ons al klaar voor de tweede duik. Dit keer gaan we iets dieper en doen we nog wat oefeningen onder water, zoals het masker vrijmaken, simulatie van out-of-air, etc.
Om 14u bereiken we opnieuw de steiger. De groep vertrekt even later maar wij blijven achter om nog wat theoretische lessen te krijgen. Om 17u zijn we hiermee klaar en tot onze verbazing moeten we nog wat oefeningen doen in het zwembad, ijskoud! Erg vermoeid van bijna 12u met het duiken bezig te zijn, komen we om 19u aan bij de rest in “Cookies Resort”. Zij maken zich alvast gereed om stevig uit te gaan naar de bekende “Half Moon party”. Wij passen hiervoor, aangezien we nog wat moeten blokken om de volgende dag ons examen te kunnen afleggen. We kruipen er relatief vroeg in om de volgende morgen opnieuw om 7u paraat te kunnen staan.

Dag 21 – 23/09/2006: [top]
Geeuw! Today: D-day! Vandaag gaan we voor onze tweede duik opnieuw naar “Salt Rock”. Naar het duikcentrum gaan is dezelfde planning als de vorige dag, we ontbijten nog snel in een restaurantje er vlakbij. We krijgen vandaag wel een andere instructeur, de vorige moet namelijk zijn visum laten verlengen. Een beetje zenuwachtig maken we kennis, maar het blijkt een heel kalme en plezante gast te zijn. Vandaag moeten we ons bewijzen en tonen dat we het diploma waard zijn.
De nieuwe instructeur blijkt erg relaxed te zijn, en zegt dat we de oefeningen écht perfect uitvoeren. Tegen de middag hebben we onze eerste duik achter de rug. Terwijl we eten roept er plots iemand “whaleshark! whaleshark!” Onze instructeur grabbelt zijn gear tesamen en spring direct in het water. Wij proberen hem bij te houden maar besluiten met ons pak aan, nog even te wachten op verdere instructies. Na een tijdje komt hij terug, helemaal opgewonden want hij had nog net de staart kunnen zien van een walvishaai! We kijken een beetje op van het enthousiasme, een haai? Was dat niet erg gevaarlijk, en dan nog de grootste soort die er bestaat? Gelukkig is een haai een échte vegetariër en eet hij alleen plankton We haasten ons zo snel mogelijk en springen het water in voor de tweede duik, hopelijk komt dit magnifiek creatuur nog eens terug …
Juist wanneer we gewoon zijn geraakt aan de mooi gekleurde vissen, zien we in de verte een donkere schim, de walvishaai is teruggekomen! Ongelofelijk om een vis ter grootte van een reisbus, vlak voor je neus, in het wild zien passeren. We proberen hem te volgen, maar met een paar slagen van zijn staartvin is hij alweer uit het zicht verdwenen. Wel grappig dat op dat moment alle vooraf gemaakte plannen overboord worden gegooid, niemand kijkt nog op zijn luchtmeter. Terwijl we verderduiken en verder onze oefeningen doen trekt de instructeur plots aan m’n schouder, de walvishaai is er opnieuw en deze keer zwemt hij recht op ons af! Met z’n wijde mond en omringt door visjes die constant in en uit zijn mond zwemmen, komt de walvishaai erg snel dichterbij. Hij bekijkt ons nog snel even met zijn doodse ogen en besluit dan een bocht te maken en weg te zwemmen … w o w … dé duik van ons leven! Nadien op de boot vertelde de instructeur dat hij op zijn 3 jaar dagelijks duiken, nog maar 2 keer een walvishaai gezien had! Dit is beslist het hoogtepunt van heel de reis voor mij; terwijl we terug varen naar het duikcentrum, blijven we heel de tijd met een grote “smile” zitten … een walvishaai …
We vergaten bijna dat we nog examen moesten afleggen, maar door een of andere reden leek dat allemaal zo belangrijk niet meer. De instructuur zelf vergat heb bijna! Met een voldoende dosis ernst, legden we toch het examen af, en tot groot succes. Alle 3 geslaagd met 96%! Hoe toevallig … zeker als er geen opzichter was in het lokaal waar we het examen moesten afleggen We kopen nog een mooi souvenir en popelen om terug te keren naar “Cookies Resort” om derest het nieuws te vertellen.
Daar aangekomen is er echter niemand te bespeuren, dus trakteren we ons op – of beter, laten ons verleiden tot- een welverdiende westerse hamburger, zoals ze die alleen ginder kunnen maken We genieten ook nog wat van de ondergaande zon en zien plots de anderen toekomen. Zij hadden ook veel te vertellen over de voorbije nacht! We genieten nog wat verder van onze avond en besluiten om ‘s avonds nog eens te gaan kijken naar een plaatselijk dorpje, waar het meestal bruist van het uitgaansleven.
Na het eten krijgt iedereen nog wat de kans om te gaan shoppen, maar niemand die écht iets koopt. Nogal vrij toeristisch dorpje met vooral veel kitch en rommel. Later op de avond genieten we ginder op het strand van mooie vuurshows, en fanastisch goeie muziek. Alle remmen los! Verschillende keren wordt het publiek uitgenodigd om mee te doen. Hoe meer drank en hoe later op de avond, hoe meer er ook gedurfd wordt. In al mijn overmoed stoot ik zo met mijn voet tegen de rand van een brandende hoepel, de gevolgen konden zich al raden, voet verbrand en afzien… De minuten aftellend tot we naar onze residentie terugkeren om het goed te kunnen verzorgen… en vooral kwaad op mezelf. Ik probeer het vlak voor het slapengaan nog zo goed als mogelijk te verzorgen … maar weet dat ik de rest van de reis er nog last van zal hebben. De uitbater van de residentie beweert dat ik het moet laten uitdrogen en bestrooit de brandwonden met talkpoeder … wat een paar weken later een heel slecht plan zal gebleken zijn …

Dag 22 – 24/09/2006: [top]
‘s Morgens om 9u rustig ontbijten, toch nog wat genieten van onze laatste uren op het eiland. Ik probeer wat tips te krijgen van de mensen die ginds vuurshows uitoefenen. Met wat kunst & vliegwerk verzorg ik mijn voet verder en maak me na het ontbijt klaar om te vertrekken, toch beetje een pijnlijke bedoening. Er komt ons maar een enkele pickup halen (voor 12 man/vrouw), dat wordt moeilijk! Beetje geërgerd omdat ik vanachter op de bagage moet zitten rijden we naar de haven, waar we de ferry nemen, terug naar Surat Thani. Vaarwel paradijselijk eiland! Op de boot me zo rustig mogelijk gehouden, voet laten intapen met het enige verband dat we meehadden op reis. Inmiddels is het al 16u bij aankomst, waarna we de bus nemen naar Phun Phin. En daar maken we ons gereed voor de nachttrein naar Bangkok. Een vrij moeilijke dag, vol met ergernissen. Ik probeer m’n mond zoveel mogelijk te houden en me zo afzijdig mogelijk te houden, telkens achterna strompelend, maar gedreven om er nog het beste van te maken.

Dag 23 – 25/09/2006: [top]
In Bangkok aangekomen, rijden we terug naar hetzelfde guesthouse: “River View GuestHouse”. We zetten onze bagage af en krijgen een vrije dag om te gaan shoppen. In de drukke winkelstraten nabij het Koninklijk paleis is het een drukte van jewelste, ook ik probeer zoveel mogelijk souvenirs op de kop te tikken, en maar afbieden! Ik blijf bij de mannengroep en we nemen de tijd na het shoppen om te genieten van een terrasje. ‘s Avonds eten we in een bekend restaurant: “Cabbages & Condoms”, een vereniging waarbij de winst naar de preventie van AIDS gaat. We laten ons verwennen met de meest in het oog springende gerechten en besluiten er nog eens écht goed van te genieten. Terwijl we eten breekt er als het ware een zondvloed uit, gietende regen! Ja zelfs de hemel treurt om ons spoedig vertrek ..
De mannengroep besluit om het laatste te gaan bekijken waar Thailand bekend (berucht) om is. Het nachtleven en het sekstoerisme uiteraard. Aan de dames wil ik bij deze enkel zeggen dat we er wél degelijk geweest zijn, maar dat ze ook hier geen details zullen kunnen lezen
Laat op de avond keren we terug naar het hotel, nemen nog een douche en maken ons klaar om naar de luchthaven te vertrekken. Wat gaat het plots allemaal véél te snel Velen willen wel terug naar huis, maar ik niet, nog lang niet, misschien enkel om even mijn voet te verzorgen maar dat is ook al!

Dag 24 – 26/09/2006: [top]
Héél weinig te zeggen over deze dag uiteraard. We nemen het vliegtuig in Bangkok en zijn verbolgen over het feit dat we nog steeds een luchthaventaks moeten betalen (terwijl die al lang afgeschaft zou moeten zijn). Tja nog even hiervoor speciaal geld gaan afhalen en de douane passeren. Een meisje van onze groep had nog even last met een meegenomen zakmes in de handbagage, maar dat is gelukkig allemaal goed afgelopen. Op het vliegtuig installeren we ons, weer klaar voor een vlucht van 11 uren, deze keer tegen de tijd in Maar een vlucht die voor mij nog veel langer had mogen duren In Nederland hoeven we niet lang meer te wachten. We nemen we opnieuw te trein richting Berchem, waar we hartelijk afscheid nemen van iedereen. We praten nog gedurig na over de hoogte -en laagtepunten van de reis en langzaam aan komen de grijze Belgische wolken ons weer tegemoet …
Bedankt iedereen, wat een fantastische reis en wat een ervaringen om nooit te vergeten! Hopelijk zien we elkaar nog vaak terug!